02-03-14

Zeer vreemd

Er is een nieuwe hype op Facebook: groepen gewijd aan een bepaalde gemeente. "Ge zijt van [vul stad naar keuze in] als ge" en dan mag eenieder die zich geroepen voelt  de zin aanvullen met wat hij/zij wil. Nostalgie in de hoogste graad. Heerlijk als je daarvan houdt ;-) Ik hou daarvan :-) Ik hou ook van de stad waarin ik al bijna 50 jaar woon. Ik ken ze van binnen en van buiten, en zie op veel plaatsen nog steeds wat er vroeger was, voor dat wat er nu is, er kwam. En voor dat soort herinneringen is dit soort groepen een schatkist. Ik ben er dus behoorlijk actief op, op de groep "Ge zijt van Vilvoorde als ge" :-)

Dat maakt dat je ook nieuwe mensen leert kennen, natuurlijk. Want Facebook is eigenlijk zo'n beetje als je stamcafé: je raakt soms al eens met iemand aan de klap. Zo raakte ik aan de babbel met iemand die nog in dezelfde straat als ik gewoond heeft. Nu liet die op een bepaald moment zijn vroegere huisnummer vallen. En die deed bij mij een belletje rinkelen. Of zeg maar gerust een klok.

Waarom? Wel... Eind vorig jaar kreeg ik een mailtje. Of ik geïnteresseerd was om mee te werken aan een boek dat zal gepubliceerd worden n.a.v. de herdenking van het feit dat het dit jaar 50 jaar geleden is dat België zijn grenzen openstelde voor ondermeer gastarbeiders uit Marokko. Mijn vader was een van hen. Hij was hier al meteen in 1964. De enige foto die ik van hem heb, is gedateerd: eind juli 1964. Hij staat er samen met mijn moeder en mijn grootouders op. Van mij was nog geen sprake, ik werd pas eind 1965 geboren.Maar de relatie was er al wel, dus ergens tussen februari en juli moet het koekenbak geweest zijn tussen die twee, om het met een volkse uitdrukking te zeggen.

Ik ben dus voor dat boek een stukje aan het schrijven over mijn vader. En daarom heb ik de weinige feitelijke info die ik over hem heb op mijn buro liggen: die foto en een kopie van mijn geboorteakte. Dat en wat ik onthouden heb uit wat vooral Oma en in veel mindere mate mijn moeder zelf mij over hem hebben verteld.

Hij woonde, volgens die geboorteakte, wat verderop in mijn straat. Ik ben er onlangs nog langsgereden om te checken welk huis het juist was. Dat had ik al jaren eerder kunnen doen, maar al wat met mijn vader te maken heeft, is altijd al erg pijnlijk voor mij geweest. Ik had waarschijnlijk meer over hem kunnen weten, had ik meer vragen gesteld. Maar wat zou ik dan meer geweten hebben. Hij is dood. Al wat ik over hem te weten kan komen is sowieso uit tweede hand en dus subjectief.

Zijn overlijden was een van de aanleidingen tot wat vermoedelijk de eerste depressie was, waarmee ik in mijn leven te kampen kreeg. Ik was amper zes en het woord depressie was toen onder het brede publiek niet echt een gangbaar begrip. Rouwverwerking ook niet. Maar ik rouwde wel en zeer diep. Mijn vaders dood is, denk ik, nog steeds een van de diepste wonden in mijn bestaan. Ik kende hem niet, die vader, was me op dat moment zelfs nauwelijks bewust van het feit dat ik een vader had, en uitgerekend het eerste moment waarop ik me daarvan bewust werd, was het moment waarop ik te horen kreeg dat hij overleden was en besefte ik dat ik hem dus ook nooit meer zou kunnen kennen. Dat is veel om te verwerken voor een kindje van zes. Te meer omdat het - maar daar ga ik nu niet verder op in - niet eens de enige sores was die ik toen aan mijn kleine hoofdje had.

Schrijven over mijn vader was iets wat ik eigenlijk allang wilde doen, dus toen de gelegenheid zich voordeed, greep ik die uiteraard met beide handen. Maar het valt me wel ontzettend zwaar. Eigenlijk was de deadline al enkele weken geleden. Kort ervoor viel ik stil. Ik zat nochtans al halfweg mijn verhaal, maar ik kon het niet meer opbrengen om ernaar te kijken. Zo gevoelig ligt het. Het is nochtans goed, het nadenken over het wenige wat ik weet, heeft me hier en daar tot nieuwe inzichten gebracht. Maar het is keuteren in het verleden en dat weegt emotioneel nogal door.

Omdat ik mezelf niet verder kon krijgen, en de deadline al verstreken was, had ik het eigenlijk zo min of meer opgegeven. En toen kwam er terug een mail. Dat we nog een maandje langer krijgen om eraan te werken. Dat zag ik wel zitten, op die termijn dacht ik dat het me wel zou lukken om verder te schrijven.

En dan vanavond beginnen beide verhaallijnen door elkaar te lopen. Ik zie het huisnummer van die vroeger straatgenoot op het scherm verschijnen. Ik denk, tiens, dat kan niet ver zijn van het huis waar mijn vader woonde. Ik pak mijn geboorteakte erbij en schrik me een bult: hetzelfde adres.

Hoe het afloopt, dat zal iets voor dat boek worden. Waar ik het hier vooral over wil hebben, is hoe vreemd dit alles is. Ik zie er de hand van gene zijde in. Iemand die er nu niet meer is, heeft van daarboven (of waar ze zich ook mogen bevinden) duwtjes gegeven. Is het een toeval dat ik uitgerekend met die persoon aan de babbel geraakte? Wel ja, rationeel gezien moet je dat toeval noemen. Maar hoe rationeel ik voor de rest ook mag zijn, in toeval geloof ik niet. Wat ik me wel kan voorstellen, levendig zelfs, is dat Oma nu aan gene zijde in haar vuistje aan het lachen is, over wat ze bekokstoofd heeft. Zij en Opa samen. En ik vind het niet erg, want die twee, die vertrouw ik volkomen, wat van die kant komt, kan alleen maar goed bedoeld zijn. Maar vreemd is het wel, echt wel héél erg vreemd, nee?

02:19 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Familie, Schaduwen, Vilvoorde, mijn stad | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-12

Het Bolwerkplein

Een tijdje geleden zette ik een voorstel op De Vragende partij, waarin ik me erover bekloeg dat dit plein eigenlijk veel te weinig gebruikt wordt. Nog eens, want ik had het er al eens over gehad in een Randkrantcolumn. Het ligt me namelijk echt wel aan het hart, dat plein. Niet in het minst omdat het aan het begin van mijn straat ligt, natuurlijk ;-) Maar ook omdat ik - doordat ik hier al heel mijn leven woon - heel goed weet hoe het daar vroeger was.

Geen plein. Jarenlang was het een braakliggend terrein, officieus in gebruik als parkeerplaats. En daarvoor stonden er de kapotte huisjes. Zo noemde ik die. Die huisjes in kwestie, dat was een rijtje piepkleine arbeidershuisjes, met 2 vermoedelijk nog veel piepkleinere kamertjes beneden en een puntdak, zo laag dat je er waarschijnlijk alleen in het midden van de kamer rechtop kon staan, en dan mocht je waarschijnlijk ook nog niet te groot zijn. In mijn vroegste kinderjaren stonden de meeste van die huisjes al leeg. En werden ze aan hun lot overgelaten. vandaar kapotte huisjes.

En dan met de komst van het nieuwe cultureel centrum verrees plots ook een groot plein. Een plein dat echt ruimte in het straatbeeld gebracht heeft. Maar wel een beetje kaal. Als ik ooit hier in Vilvoorde een groep wildbreiers of -hakers aan de praat kan krijgen, is dat beslist een van de doelwitten voor opvrolijking. Maar hoedanook een verademing. Waarom? Omdat het zo ongeveer het enige plein in de stad is dat niet als parking in gebruik is. Nu ben ik zelf wel een fervente autogebruiker, maar ik vind wel dat in een stad niet alle ruimte naar auto's moet gaan.

En toen zag ik op De Vragende partij dat iemand geopperd had om... jawel, van het Bolwerkplein een parking te maken. Ah nee, hé, dacht ik en dus deed ik mijn tegenvoorstel. Wie naar de pagina surft, zal trouwens merken dat mijn voorstel ondertussen naar de lijsstrekkers is gestuurd en die hebben hun reactie gegeven.

En waarom begin ik nu vandaag terug over dat Bolwerkplein? Wel, omdat er daar vanavond een voorstellingsmoment was georganiseerd voor het Vilvoordse verenigingsleven. Allerlei standjes van allerlei verenigingen, van de gekenden zoals Gezinsbond en de KWB en zo, tot bijv een vogelvereniging waar ik nog nooit van had gehoord. Die stonden daar met enkele kooitjes met vogeltjes, kanaries en ook en agapornisje. Dat vind ik heel leuke beestjes. Als ik er de energiev oor had, zou ik er best wel eentje willen. Of een papegaai, zoals we hier vroeger thuis hadden. maar ja, ik heb al werk genoeg aan de poezenbeesten dus...

Ik heb me uiteindelijk enorm geamuseerd op die markt. omdat ik er zoveel mensen tegenkwam die ik allang niet meer had gezien, of die ik eigenlijk toch al eens wou contacteren, of die ik eigenlijk niet ken, maar die wel broers of zussen van mij kennen en die wel mijn columns volgen, enzoverder.

Zo heb ik bijvoorbeeld besloten dat ik toch nog eens terug ga kijken hoe het hier ondertussen met de letsers (voor wie niet weet wat LETS is) staat. Ik was destijds betrokken bij de oprichting van de Letsgroep hier.  Maar ja, toen werd ik ziek en heb ik dat laten vallen.

En toen kwam ik de mensen tegen van Groen, en heb ik daar ook nog een babbeltje mee gehad. Tof, want die wou ik eigenlijk toch allang eens contacteren ivm een en ander, dus dat kwam ook weer goed uit.

En toen zag ik een standje van de filmclub FAR en daar haden ze een potje staan waaruit je een lotje kon trekken. Win ik toch wel een gratis ticket voor een filmvoorsteling zeker? Wauw, dat is dus al de 2de keer op korte tijd dat ik filmtickets win :-) Plus dan nog de gratis tickets voor de drive-in movies in Mechelen die ik "gekocht" had met mijn punten van de Metroclub :-)

En toen begon ik moe te worden en ging ik naar huis. Ik wist wel dat er nog een vuurparade kwam, maar dat was pas over een halfuur en ik zag het echt niet zitten om erop te wachten. Maar ik zat nog niet goed aan mijn buro of ik kreeg een belletje, of ik niet ook naar het plein kwam. En dat de vuurparade net begon. Ik terug op mijne velo ;-)

Nee, het was echt wel een leuke avond. Ik had echt het gevoel van, tiens, eigenlijk ben ik hier toch echt wel goed verankerd in deze stad. En ik zag mijn fijne Bolwerkplein echt leven. Fantastisch is dat!

 

 

 

 

26-07-12

Vilvoorde Watersite

Vandaag voor het eerst sinds een kleine 2 weken nog eens gefietst. Het was zo'n schitterend weer, de zon was aan het ondergaan  dus het was ook niet meer zo warm en qua ozon is het dan ook niet meer zo'n risico. En ik voelde me er voor het eerst sinds heel die tijd terug goed genoeg voor. De hoest is nog niet helemaal over, maar wel al veel beter. Mijn dokter is terug van vakantie dus ik heb nu tenminste medicatie. Ik had het wel geprobeerd met huismiddeltjes: tijmthee. Zeker aan te bevelen, als je last heb van keelpijn en hoest, en nog lekker ook. Of als je geen tijm hebt, maar wel provencaalse kruiden, neem dan dat, daar zit ook tijm in. Maar ik weet uit ervaring dat verkoudheden en dergelijke meer bij mij zelden overgaan met alleen huismiddeltjes. Dat lijkt het een tijdje te kunnen tegenhouden, maar dan komt er altijd een kantelpunt, waarop ik denk dat het gaat beteren maar in plaats daarvan wordt het dan slechter.

Nu, die hoest tot daar toe. maar wat veel lastiger was, was dat ik zonder mijn melatoninepilletjes zat. Ik had niet door dat ik aan mijn laatste doosje bezig was en toen ik het doorhad, was het te laat. Ik heb het dus iets meer dan een halve week zonder moeten doen en ik was vergeten hoe dat was, niet kunnen inslapen. te meer omdat ik telkens ik bijna indommelde terug wakker werd van het hoesten. Amai, ben ik blij dat ik straks gewoon terug dat pilletje kan nemen... Het is zalig om binnen het kwartier in dromenland te kunnen zijn, als je daar zonder dat pilletje letterlijk uren over doet. Ik heb deze week dan ook nog net veel van de zon kunnen profiteren, moet ik zeggen, ik lag in bed. En als ik er eindelijk uit geraakrte, voelde ik me ongeveer even fit als een zoutzak.

Maar dat was vandaag dus eindelijk een beetje beter en dus besloot ik een fietspad te verkennen, waarvan ik het begin tijdens een vorig bezoekje aan de Vilvoordse watersite al had opgemerkt. Blijkt dat dat fietspad langs het kanaal doorloopt tot bijna onder het viaduct. Wat er daarna komt, dat is vor een volgende verkenningstocht. het was al een beetje te laat om nog verder te rijden. Nu, ik weet wel dat er daar vroeger een baan liep vlak langs het kanaal, van aan de Budabrug tot aan de Parmentiersite in Vilvoorde. Dat is dan wel op een bepaald moment deels een privébaan geworden, dus met de auto kon je daar niet meer langs. jammer, want je had daar een schitterend zicht van onder uit op het viaduct. Misschien kan je langs daar nog verder met de fiets?

In ieder geval, waar nu dat fietspad loopt, was vroeger niks, alleen industrie en braakligggende terreinen. Nu loopt er dus dat fietspad. Breed genoeg voor zeker 3 fietsen naast elkaar en de beste ondergrond waarop ik de laatste tijd zoal gefietst heb, al kan dat natuurlijk liggen aan het feut dat het nagelnieuw is. Het enige minpuntje - en dat geldt eigenlijk voor alle fietspaden in heel de watersite - is de punten waar het fietspad de rijweg kruist. Daar gaan volgens mij veel fietsers hun banden op stukrijden. Normaal loopt het fietspad daar af tot op het niveau van de rijbaan zodat er geen niveauverschil is. Hier dus niet... Er zijn boordstenen gelegd, met een helling weliswaar maar dat is eigenlijk veel te scherp om over te kunnen rijden. Maar voor de rest is het echt een soort fietssnelweg richting Brussel. Naast het fietspad loopt een brede grasstrook, waarin ook een aantal houten speeltoestellen staan, telkens in een kleine zandbak. En daarnaast loopt ook nog een wandelweg, met hier en daar wat zitbankjes.

Je kan dus nu op de fiets van aan de Parmentiersite tot bijna aan het viaduct heerlijk fietsen, voor een deel langs het kanaal, dan langs de gesaneerde zennearm en tenslotte langs de echte oude Zenne. Echt zalig :-) Vilvoorde is echt een heerlijke stad aan het worden! Heel groen en mooi. 

 

15-07-12

Afvalbeleid

Ik weet niet hoe het in andere gemeenten is, maar hier in Vilvoorde mist het afvalbeleid volgens mij toch echt wel een sociale dimensie.

Zoals het nu is, wordt iedereen over dezelfde kam gescheerd. Nochtans, de mate waarin de aankoop van vuilniszakken doorweegt op je budget verschilt nogal aanzienlijk. Zo mag ik al blij zijn dat ik me kan redden met de kleine restafvalzakken, die "maar" 8€ kosten voor een rol van 10 zakken van 30l. De grote zijn 16€ de rol en het spijt me, maar dat zie ik me met mijn budget van 50€ per week echt niet trekken. Het zou al veel helpen als je ze op zijn minst als arme mens per stuk zou kunnen kopen.

Aan de tarifering van het containerpark heb ik me ook al vaak geërgerd. Gelukkig zijn er ondertussen al heel veel gratis fracties. Maar ik hou mijn hart vast voor de dag dat bijvoorbeeld mijn burozeteltjes niet meer te herstellen zullen zijn. Want ze wegdoen kost mij al ongeveer evenveel als ze vervangen. Dus ik moet eigenlijk het dubbele budget voorzien, wil ik nog kunnen zitten.

Waar ik me het meest van al aan gestoord heb, is aan de formulering in het krantje van de afvalmaatschappij Incovo. Volgens hen is wie restafval binnenbrengt sowieso een grote vervuiler en het is dus niet meer dan rechtvaardig dat die meer betaalt. Rechtvaardig? Iemand die geld genoeg heeft om elk jaar een nieuw salon te kopen, kan het "oude" gratis laten ophalen door de kringloopwinkel. Wie maar amper genoeg geld heeft voor een 3de of 4de hands meubelstuk moet, eens dat helemaal versleten is, er nog voor betalen om het te "mogen" wegdoen. Want bij de kringloopwinkel moet je er dan niet meer mee afkomen. En dus is het grof vuil, en dus ben je een grote vervuiler en mag je betalen. Is dat rechtvaardig???

Een paar jaar geleden zat ik hier met een tafel die wegmoest. Versleten, dus bij de kringwinkell moest ik er niet mee afkomen. 14€ kostte dat toen in het containerpark. Ik had dat niet eens! Daarvoor ben ik dus naar "den buro" moeten gaan om uit te leggen dat ik als arme mens echt niet in staat ben om dat bedrag op tafel te leggen, simpelweg voor een tafel die wegmoet. Dat is toch onvoorstelbaar? Eigenlijk is het niet de grootste vervuiler die betaalt, maar diegene die helemaal aan het eind van de gebruikcyclus van een voorwerp bengelt.

Nee, dat afvalbeleid, dat ligt al heel lang op mijn maag. Daarom heb ik nog eens een voorstel op De Vragende partij gezet: http://dvp.deredactie.be/Gemeente/QuestionDetail?question...

Wat vinden jullie?

 

19-06-12

De vragende partij

Al eens gaan kijken op http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/verkiezingen2012/dvp? Leuk initiatief! Ik heb al mijn eerste eigen voorstel gelanceerd en ben van plan er nog wel een en ander aan toe te voegen.

Maar er komt ook vanalles op waar ik me toch wel aan stoor. Het voorstel dat momenteel op de 1ste plaats staat bijvoorbeeld. Het legt de vinger op een groot pijnpunt in de Vilvoordse verkeerssituatie: de ronde punten aan de kerk. Er zijn maar weinig momenten op de dag dat er daar geen ellenlange files staan. Vooral in de richting van de brug over het kanaal. En dat maakt meteen ook duidelijk wat het probleem is. Het gaat vooral om doorgaand verkeer: mensen die niet in Vilvoorde zelf moeten zijn, maar over de brug, hetzij het stuk Vilvoorde over het kanaal, hetzij de achterliggende gemeentes. Wie er ooit op het idee is gekomen van die ronde punten weet ik niet, maar het is een gigantische vergissing geweest. te meer omdat je moet bedenken dat bijna ook alle hulpdiensten langs daar moeten passeren. de brandweerkazerne ligt daar en wie naar het ziekenhuis moet, moet ook langs daar. En brandweer en ambulances staan dus mee in de file. Want uitwijken om ze door te laten is op die plek haast onmogelijk. je huis zal maar in brand staan...

Maar het voorstel op zich is onzin. het heeft te maken met asociaal gedrag van een aantal bestuurders. In plaats van al in de file aan te schuiven vanaf het kruispunt van de Schaarbeeklei met de parkstraat, rijden die door tot bijna aan de kerk en proberen dan in te voegen. dat is zeer ergerlijk, dat vind ik ook. maar het voorstel om de hele strook af te zetten met paaltjes is evengoed asociaal. Want als je vlakbij de kerk op de Schaarbeeklei geparkeerd staat en je moet richting brug, dan kan dat op die manier niet meer.

En dat is de reden waarom ik me vaak erger aan dit soort pogingen om "de burger" aan het woord te laten. veel burgers denken niet verder dan hun  neus lang is.

Nog zo'n voorbeeld. Ergens zegt iemand - terecht - er is een probleem met parkeren. Oplossing: het Bolwerkplein (dat plein van mijn voorstel) wordt toch niet gebruikt, laten we daar een grote parking van maken voor het cultureel centrum. Ten eerste , compleet idioot, want er IS parkeergelegenheid op wandelsafstand van daar. Ten tweede, het is niet omdat een plein te weinig gebruikt wordt, dat je er zomaar auto's op moet gaan neerpoten. Ten derde, er is al zo weinig open ruimte in de stad. Dat plein heeft de wijk een stuk aantrekkelijker gemaakt, laten we dat asjeblieft zo houden.

Nochtans, ik moet toegeven, de mensen komen wel af met de verwachte pijnpunten. Parkeren is hier een probleem, maar ik denktoch dat dat vooral te maken heeft met de prijs. Er is niet zomaar te weinig parkeerplaats, er is vooral te weinig gratis parkeerplaats. De Rooseveltlaan is eigenlijk één grote parkeerplaats. Maar je hebt het stuk - dat overigens niet erg goed is aangelegd - aan de rechterkant van de Hendrik I-lei, waar het (meestal) gratis is en waar dus iedereen staat. En er is het stuk aan de andere kant, veel groter en beter om te parkeren, maar waar je moet betalen en waar dus bijna niemand staat.

Het Heldenplein met zijn vermaledijde ronde punten, dat is een echt probleem. De afschuwelijke slechte staat van de fietspaden op de Rooseveltlaan, de muggenplaag aan de watersite, het feit dat het station eigenlijk niet toegankelijk is voor gehandicapten. Allemaal zeer goede punten om aan de politiek over te brengen. maar over de juiste oplossing mag er toch nog wel wat nagedacht worden.

Alleszins, toch een leuk initiatief van De redactie :-)

 

19-01-12

Productief

Vandaag een uitzonderlijk productieve dag gehad :-) Zo een van die zeldzame dagen waarop alles beter gaat dan voorzien, en dat maakt een groot verschil.

Eerst gaan douchen in het wijkcentrum. Meestal stuur ik het meisje van Familiehulp ondertussen ergens anders naartoe. maar ik had zo direct niks. Bovendien, ik ben een snelle doucher, dus ik dacht, tegen dat zij bijvoorbeeld naar het ocmw gereden is, ben ik allang gewassen en moet ik wachten. Dat was een goede keuze, want ik had vandaag eigenlijk meer tijd over dan anders.

Nadien moewsten we naar het ocmw, om voedselons en een attestje voor de apotheker. Ook daar weinig wachtenden voor mij, dus vrijwel meteen aan de beurt. Van daar naar de apotheker, en aansluuitend effe langs de bank én in de C&A binnengewipt om kousen te kopen. Vervolgens de Colruyt en ook daar zeer weinig volk. We werden zelfs toegroepen door een kassier die niemand meer aan zijn kassa had. Prima :-) Zelfde verhaal bij de Carrefour. Dus toen we daar buiten kwamen had ik nog een vol uur over.

Daarvan heb ik geprofiteerd om langs te gaan bij de Thuiszorgwinkel om info te vragen over wandelstokken. Moest ik eigenlijk allang doen, maar het kwam er niet van. En momenteel heb ik zo'n ding echt wel heel hard nodig...

Ook dat nam niet zo heel veel tijd in beslag, dus was er nog tijd over om de info over de prijzen meteen ook naar het ocmw te brengen. Dus binnenkort zullen jullie met een wandelstok zien. Heb al plannen om er een kleurig jasje voor te haken ;-)

 En daarna was er nog tijd over, wat een luxe. Dus ben ik ook nog langsgeweest bij de Zilvermobiel, de minder mobielencentrale. Mijn contactpersoon bij het ocmw had me dat aangeraden. Ik had al eens gemaild, maar ja, via mail kan je zo'n dingen niet zo goed regelen, hé. En te voet of met de bus geraak ik daar niet. De dame had dus al voorgesteld om bij mij langs te komen. maar dan was het pas voor halfweg volgende week. Dus ik dacht, als ik dan toch nog effe tijd heb, kan dat er ook nog wel bij. En voilà, we hebben alles kunnen regelen. Daar kan ik dus binnenkort ook gebruik van maken.

En toen kwam mijn stagemeester van de Energiesnoeiers binnen. ik was wat verbaasd om hem daar te zien. Hij werkt weliswaar voor dezelfde koepelorganisatie, Het Zilverpunt. Die zijn recent naar een nieuwe locatie verhuisd. Maar ik had begrepen dat de energiesnoeiers in het gemeentehuis zouden blijven. Blijkbaar is dat niet zo. goed voor hen, want het gemeentehuis valt zo stilaan helemaal uit elkaar, heb ik de indruk :-D toen ik er stage deed, was er al een probleem met het plafond in een gang en met de storm onlangs zijn er ook pannen van het dak gevlogen.

Toen was de Familiehulptijd écht wel om. Tijd voor een hapje en wat ontspanning. Iets gaan drinken,  mét mijn haakwerk uiteraard. Zwemvliezen gemaakt voor de eerste kikkerachterpoot. Die is nu dus helemaal klaar :-)

Wel, van dat soort dagen zouden er meer mogen zijn. Maar helaas... 

22:30 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Vilvoorde, mijn stad | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-06-11

Sluipverkeer

Mmm, ik lees juist in een streektijdschriftje dat de bewoners van de Rollewegwijk hier in Vilvoorde zich beklagen over sluipverkeer. Volgens hen komt dit omdat er geen duidelijke wegomleggingaanduidingen zijn geplaatst ivm de werken aan de Hendrik I-lei. Dat is een goeie! Je moet namelijk weten, toen die werken werden aangekondigd, stond er leterlijk bij dat ze dat niet van plan waren om - hou u vast - "sluipverkeer te voorkomen".

Nu heb ik sowieso mijn bedenkingen tegen de werken die ze aan het uitvoeren zijn. De Hendrik I-lei is een lange straat  (ca 1 km) die dat deel van Vilvoorde eigenlijk in 2 helften snijdt. Het is de weg naar Mechelen en omgekeerd vanuit Mechelen richting stadscentrum. Ze is al een paar keer heraangelegd. Oorspronkelijk had je 2 rijstroken in elke richting met een berm in het midden. Op weg naar school moest ik die baan oversteken. Geen sinecure voor een jong kind. En dat was ook de reden waarom we, toen ik voorbeteid werd op alleen naar school gaan, de vooringang van mijn school zijn gaan gebruiken in plaats van de achterpoort. De weg langs de achterpoort was ietsje korter en was hier in de wijk zelf ook aangenamer (langs het Duchéparkje en de wijk daarrond). Maar op het kruispunt daar waren er geen verkeerslichten en op de weg langs de voorpoort was dat wel zo.

Op een bepaald moment werd er grotendeels komaf gemaakt met de 2 binnenste rijstroken, door middel van arceringen. Die stroken werden natuurlijk prompt als een soort extra parkeerplaatsen werden gebruikt door al wie daar moest zijn (veel garagepoorten en opritten op de lei en dus weinig gewone parkeerplaatsen).  De kruispunten met de zijstraten bleven op de meeste plaatsen behouden.

En net die kruispunten waren het stadsbestuur blijkbaar een doorn in het oog. Wegens onveilig, heb ik begrepen, vooral bij het linksaf slaan. Volgens mijn bescheiden mening lag dat niet zozeer aan het linksaf slaan, als wel aan het feit dat nogal wat chauffeurs zich weinig aantrokken van de maximumsnelheid van 50 km/uur. Tja, een lange rechte baan, zonder duidelijk zichtbare tegenliggers... Blijkbaar krijgen sommige mensen dan last van een zware voet, hé.

Maar het stadsbestuur heeft daar anders over geoordeeld: het probleem is het feit dat je linksaf kan slaan. Dus... nu wordt de hele straat heraangelegd zodanig dat je over heel die lengte van 1 km (!) alleen nog maar maar aan het begin en het einde de baan kan kruisen, aan de ene kant via de verkeerslichten, ter hoogte van de Rooseveltlaan, en aan de andere kant, ter hoogte van het kerkhorf komt een rond punt. Binnenkort hebben we dus Far West West en Far West Oost. Ik kan nu al voorspellen - en daarvoor heb ik geen speciale krachten nodig - dat de Rollewegwijk in de toekomst nog véél meer sluipverkeer gaat krijgen. Tenzij ze natuurlijk - en dat is, wegens de werken, nu al het geval - de Verbindingsstraat afsluiten zodat je , als je uit de richting van Mechelen komt en in Far West Oost moet zijn, geen andere mogelijkheid hebt dan doorrijden tot helemaal in het centrum en dan terug.

Ik weet het, het zijn vooral de zorgen van autobestuurders, want te voet en met de fiets stellen die problemen zich niet. Maar dat autoverkeer is er, hoedanook, en hoe graag men het vanuit sommige hoeken ook wil, het zal ook blijven en wellicht zelfs nog verder toenemen. De vrachtwagens, waarover de Rollewegwijk nu klaagt (nogal wiedes want er wordt daar op dit moment immers ook een heel nieuw wooncomplex aangelegd), die gaan zeker niet verdwijnen. Dat die vrachtwagens zich niet aan de zone 30 limiet houden, dat is iets anders. Maar dat gaat heel die heraanleg van de Hendrik I-lei ook niet oplossen. Integendeel, want dan zijn er op heel dat traject écht geen tegenliggers meer. Ik mag er niet aan denken welke snelheden daar 's avonds eruit geperst zullen worden... Op het moment dat elk zichzelf respecterend hondenbaasje met Fifi zijn laatste piske en kakske gaat doen en waarop katten erop uit trekken om een muisje te verschalken.

Er wordt gezegd, en dat klopt ook wel, dat straten nu vooral ingericht zijn op de dominantie van autoverkeer. Van mij mag dat gerust veranderen. Ik heb er geen probleem mee om 30 te rijden in een zone 30, ook al is het midden in de nacht. Maar aangezien mijn auto mijn 2de paar benen is, moet ik wel kunnen autorijden. En met de benzineprijzen zoals ze zijn, wil ik ook graag de kortste weg van A naar B kunnen nemen. Temeer omdat ik via de kortste weg van A naar B ook het minst vervuil.

Goh, en dan heb ik het nog niet gehad over de busstrook, die ze hebben aangelegd. Nu al vliegen ongeduldige chauffeurs er aan een rotvaart overheen. En wat ik nog het strafste vind is de situatie aan het kruispunt met de Rooseveltlaan. De busbaan ligt links van de autostrook. Maar... op de Rooseveltlaan is een belangrijke bushalte en die ligt rechts. De bus moet daar dus het gewone verkeer kruisen. Op dezelfde plek als waar auto's voorsorteren om linksaf te kunnen slaan. Het zal mij benieuwen hoe ze dat gaan oplossen. Er is wel een speciaal verkeerslicht voor bussen gezet, maar toch.

Bon, ik ben een mens die niet echt van verandering houdt, dat geef ik toe. maar als verandering verbetering is, dan kan ik me er wel bij neerleggen. Ik snap alleen niet hoe men onder het mom van veiligheid dingen verandert, waarvan iedereen met wat gezond verstand van tevoren kan voorspellen dat het aanleding gaat geven tot nieuwe en niet zelden nog grotere onveiligheid. En dat heb ik op vlak van verkeersinrichting al héél vaak zien gebeuren.

18:15 Gepost door Schaduw Zijde in Mijn gedacht, Vilvoorde, mijn stad | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |