08-09-13

Open Monumenten Dag? Ammehoela...

Na elke editie van OMD stel ik me meer en meer de vraag waar dat "Open" eigenlijk nog op slaat. Stel ik mijn programma op voor morgen in Mechelen, kan ik gelijk de helft (!) van alle "opengestelde" monumenten van mijn lijstje schrappen omdat ze alleen "open" zijn voor wie van tevoren gereserveerd heeft.

Sorry hé, maar wat met mensen die pas de dag van tevoren beslissen of ze die dag iets gaan ondernemen of niet? Of wat ze die dag gaan ondernemen. Want er is ook een tendens om zoveel mogelijk evenementen tegelijk te plannen, bij voorkeur op momenten dat het goed weer zou kunnen zijn en wanneer er geen vakanties zijn en ook niet tijdens examenperiodes.: m.a.w. ofwel vlak na de zomervakantie of van na de paasvakantie tot voor den blok.

In september moet je dus echt kiezen wat je gaat doen en wat niet. En soms doet een mens dat pas aan de vooravond, of kan hij niet anders. Wel, bij OMD hebben die dus pech. Want open is dus niet écht open. 

Bon, ik heb mijn lesje geleerd: voortaan in mijn agenda reminder 3 weken van tevoren dat ik moet opzoeken wat ik wil doen én reserveren.

00:25 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Kunst, Uitstapjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-08-12

Genoten :-)

Ik ben net wezen fietsen en ik heb er enorm van genoten. Ik was nochtans aan het twijfelen. Het zag er nogal overtrokken uit en het had al even geregend. Plus waar ik naartoe wou is toch wel een heel eind fietsen, voor mij. En dan merkte ik dat mijn voorste band een beetje platjes stond. Gelukkig heb ik een tijdje geleden geïnvesteerd in een goeie fietspomp. het was dat of altijd aan iemand anders moeten vragen om mijn banden op te pompen, eerlijk gezegd, want met zo'n gewoon pompje , daar heb ik de kracht niet voor. Maar uiteindelijk zat ik dan toch op mijn fiets. 

Waar ik naartoe wou is de Daelweg. Die vormt een stukje van het natuurgebied Dorent-Nelebroek. Wie mij kent, wet dat ik iets heb met dat natuurgebied. Ik ben er echt helemaal mijn hart aan verloren vanaf de eerste keer dat ik er kwam. Die Daelweg in kwestie is ook een van de plekjes waar ik vlierbloesem, vlierbessen en meidoornbessen pluk om confituur of siroop van te maken. Meidoornbessenconfituur of -gelei kan ik trouwens warm aanbevelen: geleert heel goed, is zéér lekker en nog goed voor het hart ook.

Maar tot nog toe kende ik van due Daelweg maar ongeveer de helft. Ik kwam er immers te voet. Ik parkeerde de auto aan het kruispunt van Dorent- en Rekelstraat en ging dan te voet. Maar ja, te voet is mijn actieradius beperkt, dus kon ik nooit heel de weg doen.

Nu wist ik wel waar die straat langs het andere uiteinde ongeveer uitkwam, maar precies wist ik het niet. Er ligt daar zo een smal kwakkelstraatje, zo niet direct iets waar je met de auto makkelijk eens inrijdt. Met de fiets ligt dat anders. Daarmee kom je al wel eens op plekjes waar je met de auto nooit zou komen.

Zodus, vanaf dat ik die fiets had, was ik van plan om ooit nog eens de rest van het natuurgebied te gaan verkennen.  Zodra ik het kon. Want had je mij enkele maanden geleden gezegd dat ik vandaag deze fietstocht zou maken, ik zou je niet geloofd hebben. In het begin was mijn straat op en neer al een hele inspanning. Maar vandaag heb ik  maar liefst 10 km gedaan. En daar ben ik heel trots op :-) Het blijft maar een fractie van wat ik vroeger affietste, maar kom, voor mij is het toch een hele prestatie :-)

Ik ben dus eerst naar dat kwakkelstraatje gefietst en daar vond ik al snel het pad dat ik zocht. Eigenlijk was dat mijn hele plan: gewoon tot daar fietsen en zien of ik het begin van het pad kon lokaliseren. Maar eens ik daar was, en nadat ik dag had gezegd tegen een aantal paarden van de nabijgelegen manège, wel, toen was ik zo in mijn nopjes en zo aan het genieten dat ik dacht: nu ga ik door tot waar ik het herken. En toen ik daar was, dacht ik: nog een beetje verder. En toen ik aan het kruispunt kwam, waar ik anders mijn auto parkeer, dacht ik: en nu ga ik tot aan de brug in Eppegem en dan terug langs de Mechelsesteenweg :-)

En toen ik daar was, kreeg ik als bonus ook nog eens 8 ooievaars te zien, die stonden te slapen op de lantaarnpalen. Ik weet dat ze daar zijn, je kan ze daar al een paar jaar 's avonds op de palen zien staan. En ik weet dat het al een flinke kolonie geworden is. Als ik overdag langs daar passeer met de auto zie ik ze soms staan op het dak van een bedrijf dat daar ligt. Ik had al wel gezien dat het er veel waren, maar in het passeren kan ik ze natuurlijk niet tellen. Als ze op de lantaarnpalen zitten, tel ik ze wel altijd. Maar dit seizoen heb ik ze nog niet vaak gezien. En als ze er waren, dan hoop en al 2 of 3. Maar nu waren ze met 8 :-) Prachtig zicht is dat...

Enfin, ik heb er dus echt van genoten. Maar nu heb ik wel zadelpijn... tja, dat zal ik er dan maar bijnemen, zeker? Al hoop ik op termijn toch nog eens te kunnen investeren in een beter zadel ;-)

23:06 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Fauna en flora, Mijne velo, Uitstapjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-07-12

Vilvoorde Watersite

Vandaag voor het eerst sinds een kleine 2 weken nog eens gefietst. Het was zo'n schitterend weer, de zon was aan het ondergaan  dus het was ook niet meer zo warm en qua ozon is het dan ook niet meer zo'n risico. En ik voelde me er voor het eerst sinds heel die tijd terug goed genoeg voor. De hoest is nog niet helemaal over, maar wel al veel beter. Mijn dokter is terug van vakantie dus ik heb nu tenminste medicatie. Ik had het wel geprobeerd met huismiddeltjes: tijmthee. Zeker aan te bevelen, als je last heb van keelpijn en hoest, en nog lekker ook. Of als je geen tijm hebt, maar wel provencaalse kruiden, neem dan dat, daar zit ook tijm in. Maar ik weet uit ervaring dat verkoudheden en dergelijke meer bij mij zelden overgaan met alleen huismiddeltjes. Dat lijkt het een tijdje te kunnen tegenhouden, maar dan komt er altijd een kantelpunt, waarop ik denk dat het gaat beteren maar in plaats daarvan wordt het dan slechter.

Nu, die hoest tot daar toe. maar wat veel lastiger was, was dat ik zonder mijn melatoninepilletjes zat. Ik had niet door dat ik aan mijn laatste doosje bezig was en toen ik het doorhad, was het te laat. Ik heb het dus iets meer dan een halve week zonder moeten doen en ik was vergeten hoe dat was, niet kunnen inslapen. te meer omdat ik telkens ik bijna indommelde terug wakker werd van het hoesten. Amai, ben ik blij dat ik straks gewoon terug dat pilletje kan nemen... Het is zalig om binnen het kwartier in dromenland te kunnen zijn, als je daar zonder dat pilletje letterlijk uren over doet. Ik heb deze week dan ook nog net veel van de zon kunnen profiteren, moet ik zeggen, ik lag in bed. En als ik er eindelijk uit geraakrte, voelde ik me ongeveer even fit als een zoutzak.

Maar dat was vandaag dus eindelijk een beetje beter en dus besloot ik een fietspad te verkennen, waarvan ik het begin tijdens een vorig bezoekje aan de Vilvoordse watersite al had opgemerkt. Blijkt dat dat fietspad langs het kanaal doorloopt tot bijna onder het viaduct. Wat er daarna komt, dat is vor een volgende verkenningstocht. het was al een beetje te laat om nog verder te rijden. Nu, ik weet wel dat er daar vroeger een baan liep vlak langs het kanaal, van aan de Budabrug tot aan de Parmentiersite in Vilvoorde. Dat is dan wel op een bepaald moment deels een privébaan geworden, dus met de auto kon je daar niet meer langs. jammer, want je had daar een schitterend zicht van onder uit op het viaduct. Misschien kan je langs daar nog verder met de fiets?

In ieder geval, waar nu dat fietspad loopt, was vroeger niks, alleen industrie en braakligggende terreinen. Nu loopt er dus dat fietspad. Breed genoeg voor zeker 3 fietsen naast elkaar en de beste ondergrond waarop ik de laatste tijd zoal gefietst heb, al kan dat natuurlijk liggen aan het feut dat het nagelnieuw is. Het enige minpuntje - en dat geldt eigenlijk voor alle fietspaden in heel de watersite - is de punten waar het fietspad de rijweg kruist. Daar gaan volgens mij veel fietsers hun banden op stukrijden. Normaal loopt het fietspad daar af tot op het niveau van de rijbaan zodat er geen niveauverschil is. Hier dus niet... Er zijn boordstenen gelegd, met een helling weliswaar maar dat is eigenlijk veel te scherp om over te kunnen rijden. Maar voor de rest is het echt een soort fietssnelweg richting Brussel. Naast het fietspad loopt een brede grasstrook, waarin ook een aantal houten speeltoestellen staan, telkens in een kleine zandbak. En daarnaast loopt ook nog een wandelweg, met hier en daar wat zitbankjes.

Je kan dus nu op de fiets van aan de Parmentiersite tot bijna aan het viaduct heerlijk fietsen, voor een deel langs het kanaal, dan langs de gesaneerde zennearm en tenslotte langs de echte oude Zenne. Echt zalig :-) Vilvoorde is echt een heerlijke stad aan het worden! Heel groen en mooi. 

 

12-07-12

Zelfoverschatting

Morgenavond is het hier openluchtfilm. In het domein Drie Fonteinen, mooie locatie. Nu had ik zo halvelings in mijn hoofd om daar op de fiets naartoe te gaan. Maar mijn neiging tot zelfoverschatting kennende, dacht ik: ik kan dat toch best eens even uittesten of ik dat wel kan.

Terugkomen is het probleem niet, afgezien van het feit dat ik niet weet of er daar langs de parklanen veel verlichting is. Vor de rest is het eigenlijk de hele tijd bergaf. maar ja, daar staat tegenover dat de heenweg bergop is, natuurlijk. Ik moet zeggen, ik maakte als t

Eerst moet je al de brug over geraken.  Geen steile helling maar wel ontieglijk lang en daarom toch een kuitenbijter, zeker voor minder fitte mensen zoals ik. Man, man, man... Enfin, ik ben erop geraakt, zonder te moeten stoppen.  Maar daarmee was mijn pijp dan wel uit :-D Alle volgende bergopjes - en dat zijn er nogal wat - heb ik wijselijk te voet gedaan met de fiets aan de hand. Dat was al zwaar genoeg.

Onderweg even versteld gestaan van hoe je geheugen dingen kan vervormen. Ik was al heel lang niet meer langs die kant van het park geweest, eigenlijk niet meer sedert mijn jaren bij de Chiro. In mijn herinnering was er daar aan het begin van het park een heel steile bergaf. Een berg die ik me nog heel goed herinner omdat we daar ook eens met Oma zijn gaan sleeën. Het is te zeggen, Oma ging sleeën en wij mochten ook meedoen :-D Ze zal toen rond de 50 geweest zijn, maar ze had er een kinds plezier in :-) Ik was - zoals gewoonlijk - doodsbang en had er na een keer schoon genoeg van. Sneeuw, snelheid en steil naar beneden, brrrr... Vandaag lijkt die helling me nochtans helemaal niet zo steil als in mijn herinnering. maar ja, ik ben dan ook met jaren wel iets minder angstig geworden.

Enfin, ik heb het geprobeerd en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Maar ik zal morgen toch maar braafjes met de auto naar de film gaan ;-)

19:08 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Lichtpuntjes, Mijne velo, Uitstapjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-10-11

Een heel bijzonder moment

Eerst en vooral, bij de dokter vorige week geen slecht nieuws. Mijn schildklier doet het al beter, maar is nog niet optimaal. Ik kreeg voor de zekerheid iets sterkere pilletjes mee. Maar de dokter vertelde me ook - en dat was het enige minpuntje - dat het toch ongeveer een jaar kan duren voor ik me terug beter zal voelen. Niet leuk, maar ik hoor veel liever dat dan "ik kan u niet helpen". Ik ben in behandeling van ergens in april, als ik me niet vergis, dus nog wat geduld moet hebben tot volgende jaar zelfde tijd.

Die nieuwe medicatie heb ik pas vandaag voor het eerst genomen. Dat duurt ook nog wel een week of twee voor daar iets van te merken zal zijn. En dat zal niks te vroeg zijn. Want ik ben het nu wel echt beu. Ik heb gewoon geen fut. En als ik iets doe, ben ik daar hondsmoe van en ik recupereer slechter dan "normaal".

Wat dat betreft, zal het morgen moeilijk worden. Vandaag een leuke dag gehad, weliswaar met hier en daar wat te veel emotie, maar vooral met op het einde een héél bijzonder moment. Ik zou vandaag op stap gaan met het zoontje van een vriendin. Er is hier in de buurt een mooi circus neergestreken. Zelf kon die vriendin niet gaan, dus zou ik met haar zoontje meegaan.

Ze had me geld meegegeven, en daarmee begon de emotie. Want kort voor ik moest vertrekken, stelde ik vast dat ik dat geld niet meer vond. Ze had het me zaterdag gegeven en ik had het toen in mijn handtas gestopt. Zondag heb ik de hele dag in bed gelegen en ben ik dus niet buiten geweest. Maandag was een nogal verwarrende dag omdat er onverwacht iemand van Familiehulp voor mjn deur stond zonder dat ik verwittigd was. Ik zou vanalles doen, maar moest toen op het laatste moment mijn plannen veranderen. Ik kwam dat geld tegen en dacht, dat neem ik niet mee. Ik stopte het ergens weg. En  toen ik er dan vandaag naar zocht, vond ik het dus niet meer.

Gelukkig kwam er rond hetzelfde moment ook een berichtje van die vriendin. Ze kon uiteindelijk toch gaan en stelde voor dat we allemaal samen zouden gaan. Ik legde het haar uit van dat geld, maar ze zei dat ik me geen zorgen moest maken, dat het wel terug boven water zou komen. Ze had gelijk, want daarnet heb ik de tassen die ik maandag bij had helemaal leeggehaald en uitgeschud en ik heb het effectief teruggevonden. Gewoon ergens tussengesukkeld natuurlijk. Maar ik zat er wel heel erg mee verveeld.

Het circus waar we naartoe gingen, dat was me al opgevallen zodra het hier stilhield. Omwille van de mooie tenten en vooral de dieren. Ja, dat valt wel op als er in een wei plots zebra's, kamelen en bisons staan te grazen ;-) Over die dieren hebben we wel gemengde gevoelens. Ze zagen er toch niet allemaal goed doorvoed uit. De dierentemmers slaan ook nogal fel met hun zwepen en je vraagt je af of dat wel nodig is. Uiteindelijk kon de leeuwentemmer zelf dingen herschikken in de piste, terwijl de leeuwinnen er gapend bijzaten.

Dat was trouwens de erste act, de leeuwen. Geweldig om te zien natuurlijk, dat wel, zeker als je van katten houdt. Ongelooflijk de soepelheid waarmee die lopen en springen. Alsof ze springveren hebben in plaats van gewrichten. En hoe groot ze ook zijn (en ze zijn groot, hoor!) toch door en door kats. Zoals ze met hun poot mepten naar een stok waaraan een stukje vlees bevestigd was. Net zoals mijn kamertijgers meppen naar een hengel met een veertje eraan :-)

Behalve de dieren die ik al in de wei had gezien, waren er ook nog paarden, lama's en van die runderachtigen met enorme horens. En natuurlijk allerlei acrobatie-acts en clowns. Behoorlijk veel, want de voorstelling duurde van 17u30 tot ongeveer 19u45. Op het einde kondigden ze aan dat je ook nog op de foto mocht met een leeuwenwelpje.

En dat was dus het bijzondere moment, waarover ik het had. Een moment dat ik - echt waar - nooit meer zal vergeten. Eerst mocht het zoontje van mijn vriendin op de foto samen met het welpje, dan wij met zijn drietjes samen en het leeuwtje tussen ons in. Ze verzekerden ons dat het geen kwaad kon. Het dier was ook wel opmerkelijk rustig. Ik neem aan dat het wel een combinatie zal zijn van karakter van het dier zelf en een vol buikje. Heel even hapte het dier wel in de mouw van mijn vriendin haar zoontje, maar daar werd het dan onmiddellijk voor terechtgewezen. En het was ook niet echt bijten. Meer zoals ook katten af en toe wel eens happen in iets dat hen interesseert, niet om het op te eten maar om te proeven, denk ik. 

We konden het beestje aaien. On-ge-loof-lijk zacht was dat!!! Vergelijkbaar met een alpaca, en dat is tot nog toe het zachtste wat ik ooit gevoeld heb. Dat had ik dus niet verwacht. Ik had gedacht dat het meer zou aanvoelen als kattenhaar. Maar het is veel donziger, wolliger.

Wie niet erg tevreden was met deze laatste act was de moeder van het leeuwtje. Die konden we op de achtergrond hartverscheurend horen brullen. Tja, hoe zou je zelf zijn als ze je kind afpakken?

En dat gaf dan weer aanleiding tot nog meer gemengde gevoelens. Enerzijds, circus zonder dierenacts, dat is niet hetzelfde. Het hoort erbij. Maar anderzijds, of dat voor die dieren wel zo goed is? Las daarnet op het web dat dit circus in een andere stad bezoek heeft gehad van een dierenwelzijnsinspecteur. Er werd wel niks verkeerds vastgesteld. Maar toch, bij sommige van de paarden bijvoorbeeld kon je echt wel de ribben zien. Maar het was zeker niet bij alle dieren. Het is ook niet dat de dieren dingen moesten doen die niet tot hun natuurlijk gedrag behoren. Het optreden van de lama's en de zebra's beperkte zich dan ook tot rondjes rennen.

Bij een van de leeuwinnen was een flink stuk van haar staart geamputeerd. Maar dat zie je ook bij katten wel vaker: als ze elkaar in de staart bijten, raakt dat - omdat ze zoveel bacterieën in hun bek hebben - makkelijk geïnfecteerd en komt het vaak ook tot amputatie. Dus ik vermoed dat het ook wel zoiets zal geweest zijn.

Enrfin, het is echt een dubbel gevoel. Die circusdieren hebben wellicht niet echt een ideaal leven. Maar ik heb zo toch maar mooi de kans gehad om een leeuw te aaien. En dat neemt niemand me nog af. Staan nu nog op het lijstje van dieren die ik ooit zou willen kunnen aanraken:

  • slang (geen giftige natuurlijk)
  • dolfijn
  • koala

 

 

15-06-11

Expeditie

Pc zal rap toe zijn vanavond. Morgen heb ik immers een hele expeditie op het programma staan. Mijn lieve vriendin Kipjohn ligt momenteel in het Bordetziekenuis in Brussel en ik ga haar daar een bezoekje brengen.

Op zich is dat natuurlijk niet zo ver en het zou geen expeditie hoeven te zijn, maar... Met de benzineprijzen zoals ze zijn, zijn uistapjes naar Brussel er bij mij haast niet meer bij. Ik probeer altijd zoveel mogelijk uit mijn autoverplaatsingen te halen: meerdere bestemmingen in 1 rit combineren, bib + winkelen +... in Brussel heb ik weinig of niks te zoeken. Plus, je raakt daar zo moeilijk je auto kwijt en ik moet toegeven, ik voel me er ook niet veilig meer. Je moet weten, mijn autruiten kunnen niet meer open (mechanisme is kapot en ik heb geen geld om dat te vervangen), lmaar wat belangrijker is, ze kunnen ook niet meer helemaal dicht door datzelfde probleem. Hier of zelfs in Mechelen durf ik mijn auto in die staat met een gerust hart achterlaten, in Brussel niet.

Openbaar vervoer dan. Ja, maar dat kost geld. Mijn budget is heel strak, bijna tot op de eurocent uitgerekend. Overschot is er niet. Wel heb ik via mijn activeringstraject een gratis jaarabo voor De Lijn en daar maak ik dankbaar gebruik van. Het is nu net daarom dat het morgen zo'n expeditie wordt ;-)

Want... Ik zag op de website van dat ziekenhuis dat er aan de Hallepoort een halte is van De Lijn. Hmmm, interessant. Blijkt de bus te zijn tussen Dilbeek/Groot-Bijgaarden en Alsemberg. Aha!, dacht ik, want hier in Vilvoorde passeert de bus tussen Zaventem en Dilbeek.

Ik deed een poging om gebruik te maken van de routeplanner van De Lijn. Vergeefs, want het idee dat je zo'n omweg zou maken, dat snappen ze daar niet. Dus heb ik er de lijntabellen moeten bijn emen en het zelf uitgevogeld. Eigenlijk valt het wel mee. Ik neem hier aan het station de bus naar Dilbeek Station en dan vandaar de bus tot aan de Hallepoort. Daar is het dan nog even stappen tot aan het ziekenhuis. De omgeving daar ken ik wel een beetje, vanuit de tijd dat ik bij 11.11.11 werkte. Of het zou er ondertussen heel erg ingrijpend veranderd moeten zijn. Enfin, dat zie ik dan morgen wel.

In ieder geval, het is me de expeditie waard. Het is alweer een hele tijd geleden dat ik Kipjohn nog eens gezien heb. Tenzij iemand me ernaartoe brengt, geraak ik niet in het verre Limburg, waar zij woont. En met al wat zij de laatste tijd heeft doorstaan, geraakte zij uiteraard ook niet meer hier. Dus toen ik hoorde, dat ze momenteel in een ziekenhuis in Brussel ligt, moest ik niet lang nadenken.

Maar dat betekent wel dat ik nu zo ongeveer mijn kijkdoos hier dicht moet doen. Had het nogal moeilijk vandaag. Zondag en maandag had ik twee heel suffe dagen. Dinsdagmorgen ben ik dan heel vroeg wakker geworden. Dat gebeurt al wel eens na zo'n suffe periode. En altijd heel gevaarlijk. Want groot risico dat ik op die ene betere dag dan veel te veel doe, mezelf uitput en dan te lang wakker blijf omdat ik te moe ben om te kunnen slapen. Dat was gisteren niet anders en dus was ik vandaag laat op en suf.

Als ik hulp had gehad van Familiehulp, dan zou dat niet zo'n probleem geweest zijn. Maar daar moet ik de laatste tijd absoluut niet op rekenen. Meer nog, de laatste keer dat ik me er boos over heb gemaakt, hebben ze me gezegd dat ik het maar eens bij een andere organisatie moest proberen. Voilà... Bon, ik heb me dat geen 2 keer laten zeggen, en sta nu effectief op de wachtlijst bij het OCMW. Het zal nog wel even duren, maar zoals het nu loopt bij Familiehulp, gaat het echt niet meer.

Enfin, vandaag dus in mijn eentje de grote boodschappen gedaan. Daarna nog een kaartje gemaakt voor Kipjohn. En nu is mijn pijp uit ;-)

23:07 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Uitstapjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-06-11

Stoffenspektakel @Nekkerhal

Flink mijn slag geslagen vandaag! Kocht op de stoffenbeurs in de Nekkerhal 3 m voeringstof aan 1,5€ de meter. Woehoe!!! En omdat het het einde van de rol was kreeg ik er de rest ook nog gratis bij, volgens mij nog net geen meter extra :-) De moeite, en het was ook daarvoor dat ik ernaartoe gegaan was. In de gewone stoffenwinkels zijn voeringstoffen meestal vrij duur, enfin, toch voor mijn portemonnee, minstens 5 à 6€ de meter. Maar op die stoffenbeurzen kosten ze maar 2€ en aan dit kraampje zelfs maar 1,50€. Ik heb stof liggen waar ik graag een kleedje van zou maken, maar het is heel fijne stof, dus daar moet echt een voering onder. En die heb ik dus nu gevonden, nah :-)

En in het passant heb ik ook nog iermand anders met de naaimicrobe aangestoken. Ik had namelijk gezelschap en die dame stond versteld van de prijzen. Ze ziet het nu zelf ook helemaal zitten ;-) Zelf heb ik foldertjes meegenomen van naaicursussen op andere plaatsen dan waar ik nu ga. Van Mechelen bijvoorbeeld, omdat ik had gezien dat ze daar meer modules hebben dan in ons schooltje, bijvoorbeeld een module mantel of een module vrijetijdskleding. Of ik nu naar Wolvertem rij of naar Mechelen, dat scheelt niet veel. Dat van die mantel interesseert me bijvoorbeeld wel. Ik heb eens bij een kringloopwinkel een flink stuk mantelstof op de kop kunnen tikken. Zou wel de moeite zijn om daar een mooie jas van te kunnen maken. En dat is weer eens iets nieuws, qua technieken. Ik denk ook niet dat mijn goedkoop machientje zo'n dikke stof aankan, trouwens. Dus misschien wordt het Mechelen, komend schooljaar. We zullen zien, ik moet er nog wat op broeden ;-)

Eerst nog het kleedje afmaken waar ik nu aan bezig ben. E, dan heb ik nog twee topjes op het oog en dat kleedje waarvoor ik de voering kocht. En... Plannen genoeg :-)

18:46 Gepost door Schaduw Zijde in Goeie deals, Uitstapjes | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |