15-06-15

Begrip!

Eindelijk begrip voor mijn dagnachtritme-probleem!

Ik slaap ondertussen al enkele maanden met een cpap-toestel. Tot grote tevredenheid. Voor het eerst in minstens 12 jaar sta ik op met het gevoel dat ik geslapen heb. Zelfs als ik eigenlijk te weinig uren geslapen heb, dan nog voel ik dat ik die weinige uren echt wel geslapen heb en gerecupereerd ben, zij het dan onvoldoende. Enkele uren echte slaap is nog altijd beter dan 12 uur of meer slaap, die eigenlijk geen echte, diepe slaap is, en waarvan je dus niet of nauwelijks recupereert. Ik voel me stukken beter dan eind vorig jaar toen ik amper nog op mijn benen kon staan en bijna niet meer buiten kwam.

En daarom verwees mijn slaapdokter me door naar een in slaapproblemen gespecialiseerde psychologe. Daar had ik vandaag mijn eerste afspraak. Gewoon een intake-gesprek maar toch heeft het me al deugd gedaan. Omdat ik er eindelijk na al die jaren begrip vond. En... zicht op behandeling. Wat nog belangrijker is.

O.a. lichttherapie is een optie. Moet wel nog besproken worden met het ocmw, want de huur komt op 25€ per maand. Maar het gaat om een soort brilletje dat licht geeft vlak boven je ogen. Je kan er dus gewoon mee rondlopen. Verder de circadin, die ik al neem. En psychologische begeleiding uiteraard. En dat wordt tot nog toe niet terugbetaald. Dus... Enfin, die psychologe neemt zelf contact op met het OCMW omdat ze daar ervaring mee heeft. Prima!

Maar vooral het begrip heeft me deugd gedaan. Ik loop hier al zolang mee rond. En al die jaren krijg ik van die adviezen als: je moet "gewoon" vroeger gaan slapen. Ja, hallo, als het zo "gewoon" was, zou ik er niet al meer dan 10 jaar mee rondlopen...

Ondermeer begrip voor iets wat ik tot nog toe zelfs aan dokters niet uitgelegd kreeg. Dat ik soms, als ik te veel gedaan heb, en mezelf te veel vermoeid heb, eerder nog later in bed geraak dan vroeger. Omdat ik dan, zoals deze psychologe het uitdrukte, in een te hoge versnelling zit en niet kan terugschakelen. Zij zegt, zo'n dagnachtritmestoornis is niet zozeer een slaapprobleem als wel een "waakprobleem". Je bent te alert en dan ook nog eens op het verkeerde moment. Een soort permanente jetlag.

Het zou wel kunnen dat ik problemen ga blijven hebben. Omwille van mijn schildklier met name. Blijkbaar heeft die ook een effect op je slaap. Psychologe zei dat ze bij haar patienten ziet dat zelfs als de schildklerwaarden ok zijn, de meesten toch slaapproblemen blijven hebben en dat je dus nooit helemaal herstelt. Nu ja, alle beterschap is welkom. Ik zou al heel gelukkig zijn met een beetje beterschap.

Goh, ik ben toch zoooo blij dat ik eindelijk bij een goeie arts terechtgekomen ben! Dat is echt een wereld van verschil. Eindelijk het gevoel van ernstig genomen te worden, eindelijk zicht op behandeling. Dat is echt fantastisch...

Voor wie ook met dagnachtritme-problemen sukkelt: wend je tot de slaapeenheid van het UZ Brussel: warm aanbevolen!

 

17:55 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf, Lichtpuntjes, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-03-15

Geweldig!

Ik ben pompaf en ik vind het fantastisch :-) Waarom? Omdat ik mijn platte rust voor de rest van de dag verdiend heb!

Ik ben:

  • naar het containerpark geweest
  • heb eindelijk nog eens een bezoekje aan de kringwinkel gebracht
  • heb dan nog boodschappen gedaan bij Aldi, Lidl en Colruyt

Màànden gleden dat ik nog zoveel heb kunnen doen. Maar nu is het wel genoeg geweest, anders ben ik morgen weer pompaf van een andere soort. En de reden dat ik al mijn boodschappen vandaag gedaan heb, is net dat ik morgen graag eens een dagje vrij wou hebben. Bijvoorbeeld om een fietstochtje te maken. Want dat is ook al zolang geleden.

Dankuwel cpap :-)

19:09 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-04-14

Moestuinieren

Planten zijn echt iets wonderlijks. Je stopt een zaadje in de grond, je geeft dat water en zonlicht en wonder boven wonder, een tijdje later komt er zowaar een plantje uit de aarde piepen.

De eerste keer da ik dat mirakel mocht meemaken zat ik nog op de lagere school. We legden wat watten op een schaaltje, strooiden daar zaadjes op en hielden het vochtig. Zie je, zelfs geen aarde nodig.

Ondertussen heb ik geleerd dat zelfs die watten niet hoeven. Je stopt een theelepel zaadjes in een bokaal, je giet er water bij en laat ze 1 dag weken, je bindt daar een doekje over en dan zet je het potje ondersteboven in het afwasrek zodat het kan uitlekken. De volgende dag hou je met met doekje en al onder de kraan. Je laat het water maar stromen zodat ze zaadjes er goed in kunnen zwemmen. Dan zet je het terug op zijn kop om uit te lekken. En dat herhaal je dag na dag totdat je potje vol met kiemgroente is gegroeid.

Wat een levenskracht zit daarin, in zo'n klein zaadje... Snij eens een tomaat open en kijk naar de zaadjes. Niet groot, hé. Op 9 maart heb ik voor het eerst zo'n zaadjes geplant. We zijn een maand later en mijn plantjes zijn al zo'n 15 cm groot. Dit was op 25/3

1499586_10203581322480674_1961399226_n.jpg

Zo waren ze begin deze week:

104_6082.JPG

En dan moet je bedenken dat zelfs bomen beginnen uit zaad dat totaal in het niets verzinkt naast een volwassen boom. Daar kan ik dus echt niet bij :-) Het is nu toch al pakweg 40 jaar dat ik het proces ken, maar het blijft me verbazen. Wie heeft het zich toch ooit in het hoofd gehaald dat wij mensen het summum van levende wezens op aarde zouden zijn?

 

27-02-14

Lentekriebels

Beetje in de tuin gewerkt. Moet zeggen dat ik die de hele winter verwaarloosd heb en dat was eraan te zien. Deel van de sempervivums verpieterd door het regenweer. Tja, toen ze nog vooraan stonden zag ik dat en goot ik na elke regenbui de schaaltjes leeg. Ik heb ze nu allemaal samen op mijn tuintafel gezet, dan kan ik er makkelijk bij.  Het probleem blijft dat ik in de winter vaak geen daglicht zie en dan kan ik de tuin niet in. Moet ik iets op zien te vinden.

Maar er waren wel enkele leuke verrassingen. De anemoontjes die ik vorige zomer heb geplant, groeien én bloeien nog steeds :-) Ik heb, nu de bollen overal in aanbieding zijn, er nog wat gekocht. Het zijn leuke plantjes en dat fuchsia is een van mijn lievelingskleuren. Onder de tuintafel staat een viooltje in bloei en de boshyacinth staat al in blad. Ik heb wat zaaigoed liggen voor kruiden en groentjes en die mogen binnenkort ook de grond in, toch alvast binnen op de vensterbank. Ja, hoor, het is lente :-)

Langs de andere kant zit ik aan de voorkant met een plantendief. Ik had onlangs een potje witte narcisjes gekocht en die in de betonblok geplant. Paar dagen later waren ze weg. Gewoon uitgegraven... Is dat nu niet schandalig? Ze weten potverdorie niet eens wat ze gepikt hebben, want ze waren nog niet uit. En dat voor iets van amper 1€. Verbaast me al dat de grijze bladplant in de andere blok blijft staan. Die ziet er nochtans nog altijd schitterend uit, voor zogezegd een eenjarige plant te zijn. Ik denk dat de dief alleen bloeiende planten steelt...

 

18:56 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Fauna en flora, Huis en tuin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-10-13

Yes, hij doet het!

Mijn orchidee, bedoel ik :-) Enkele maanden geleden vroeg een vriendin me of ik een orchidee wou hebben. Ze had die gevonden op de parking van een supermarkt, vond het zielig en besloot hem te redden. En inderdaad, onder haar begeleiding had de plant al een nieuw blad geproduceerd. Dus dood was hij zeker niet. Dat kan je trouwens aan de wortels zien, leerde ik ondertussen: die moeten groen zijn.

Toen ze me dat aanbod deed, twijfelde ik. Ik heb al vele jarenlang geen planten meer in huis omdat ik ze niet meer in leven kon houden. Vreselijk vond ik dat want ooit had ik echt groene vingers. Maar nu van de zomer had ik in mijn tuin toch ook al een en ander in leven kunnen houden, dus ik dacht: ik probeer het.

Goed, ik opgezocht hoe je die planten moet verzorgen en meer dan een wekelijks voetbadje bleek er niet aan te zijn. Dus, als ik dat in mijn weekplanning schrijf, dan lukt dat wel. het blijft raar voor mij om voor dat soort dingen een weekplanning te moeten maken, maar als ik het niet doe, tja, dan loopt mijn leven compleet uit de hand. Duis maak ik aan het  begin van elke week een planning. Voor de komende twee weken zelfs. Verder vooruit kijken dan dat lukt niet, maar dat vind ik al heel wat.

Goed, ik gaf mijn orchidee elke week braaf zijn voetbadje. maar behalve dat dat ene nieuwe blad langer en langer werd, leek er niet veel te gebeuren. Twee weken geleden stonden er in de carrefour cyclamen in promotie en aangezien ik dat altijd mooie plantjes gevonden heb, besloot ik er een te kopen. En... ik zette hem naast de orchidee, vanuit het idee, dan krijgt hij misschien eindelijk door wat ik van hem verwacht. En in een vaasje twee dahlia's uit de tuin.

104_5328.JPG

104_5327.JPG


Vorige week heeft-ie een keer geen voetbadje gekregen. Ten eerste had ik een heel slechte week, nadat maandag in de Wibra mijn portefeuille gestolen werd. [Overigens, het is momenteel blijkbaar niet veilig in de Wibra in Vilvoorde, er werden nog 2 andere mensen bestolen!] Bovendien, ik denk dat de plant, nu het wat kouder is, sowieso met wat minder toekan. ik zag dat er nog veel condensvocht op de potwand zat aan de binnenkant, dus te droog stond hij zeker niet.

Is het nu, omdat hij het voorbeeld van de andere planten gevolgd heeft, of omdat hij het prettiger vind nu het wat koeler wordt, of omdat ik hem deze week eens niet op de vingers gekeken heb. Alleszins, toen ik hem daarnet naar de keuken bracht voor zijn voetbadje zag ik dat er tussen de bladeren een stengel tevoorschijn aan het komen is. En als ik de info over orchideeën goed gelezen heb, denk ik dat het geen luchtwortel is, maar wel degelijk een bloemstengel.

104_5332.JPG

Wauw! Fantastisch! Trots op mijn plantje, en op mezelf :-)

 

22:02 Gepost door Schaduw Zijde in Fauna en flora, Klein geluk, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-13

Moet je nu horen!

Ik heb mijn fiets terug!!!

Rond 19u reed ik weg, om iets te gaan drinken. Ik ben nog maar net de bocht om of mijn oog valt op iets aan mijn rechterkant. Tegen het hek van het braakliggend veldje daar stond... mijn fiets! Ik zette me snel aan de kant en ging op onderzoek. Blijkbaar zijn de dieven erin geslaagd om de kabel uit het slot te trekken, maar onderaan dat slot zit nog een ijzeren stang die doorheen de spaken gaat en de hele boel blokkeert. Is het nu dat dat pas later geblokkeerd is geraakt of hebben ze de fiets eerst een eindje gedragen om er daar verder aan te prutsen, ik weet het niet. Alleszins, ze moeten het opgegeven hebben en de fiets daar laten staan. Meestal staan daar auto's geparkeerd en daarom zal het me gisteren niet opgevallen zijn. Vandaag was er toevallig een gaatje en daardoor zag ik mijn fietstas.

Heb nu geen idee wat het gaat kosten om het slot te herstellen of vernieuwen. Maar ik ben toch al heel, héél blij dat ik mijn fietsje terug heb. De hemelen zij dank voor slechte dieven :-)

21:56 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-13

Maanziek?

Het is mijn dag niet. Ik heb vorige week mijn spuitje gemist en krijg het vandaag pas. Dat voel ik echt wel. Te meer omdat ik zaterdag was uitgenodigd op een feestje en dat had mijn dagnachtritme weer eens ferm door elkaar geschud. Komt nog bij dat ik ergens een verkoudheid heb opgelopen, waarschijnlijk vrijdag in een dokterskabinet (was bij huisarts én bij de tandarts). En tenslotte heb ik vannacht slecht geslapen. Vaak wakker geworden. En twee akelige terugkerende dromen.

De eerste heeft te maken met de maan. Het is een type droom waar ik al sinds mijn kinderjaren last van heb. Het begint er altijd mee dat ik naar de maan kijk. Maar daar is iets mis mee. Deze keer waren het er twee. Een heldere volle maan. Alleen leek het alsof ze stoomde. Het leek nog het meest op zonnevlammen, maar dan bij de maan. Een beetje verder hing op dezelfde hoogte nog een tweede maan aan de nachtelijke hemel. Een rosse maan, die half versluierd leek door wolken. Vreemd want er leken verder geen wolken te zien. Plots schoof de heldere maan voor de rosse en toen zag ik dus een maaneclips. Even later schoof de heldere maan terug naar haar plek. Dan was er een sprong in mijn droom. Ik liep door mijn straat in de richting van mijn huis met een kindje aan de hand. Plots zag ik achter de huizen aan de overkant de maan opduiken, wat op zich al raar is. Dat is immers het westen en als je daar de maan ziet, hangt ze al laag aan de hemel. Maar het werd nog vreemder. Plots was het niet meer de normale witte volle maan maar bestond ze uit concentrische cirkels in alle mogelijke kleuren. De cirkels flikkerden en veranderden van kleur. En dan waren er plots nog andere kleinere hemellichamen, ook allemaal kleurig en flikkerend, niet in cirkels maar allerlei patronen. Ik begon te rennen met dat kindje want ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn. Brr, akelig, hoor. Zou dat nu zijn omdat het over een paar dagen  volle maan is?

Dan had ik nog een andere droom die ik ook vaak heb. Die gaat erover dat ik niet wakker geraak. Ik lag in mijn droom in mijn bed. Mijn wekker ging af en ik zette hem af. Mijn tweede wekker ook. Dan droomde ik dat ik opstond, maar blijkbaar droomde ik dat maar, want even later lag ik gewoon terug in mijn bed en ging eerst mijn ene en dan mijn tweede wekker af. Ik zette ze weer af en probeerde weer op te staan. Maar al terwijl ik dat deed voelde ik dat ik eigenlijk nog steeds sliep, want ik voelde de grond onder mijn voeten niet. Echt raar, hoor. En dat scenario herhaalde zich dus keer op keer op keer. Wakker worden en even later beseffen dat ik alleen maar droom dat ik wakker word. Gefrustreerd geraken omdat je er maar niet in slaagt om wakker te worden. Heel bizar en een beetje akelig. Was dan ook blij toen ik uiteindelijk echt wakker werd.

Gelukkig gebeurde er toen ik eindelijk echt wakker was iets waar ik terug wat vrolijker van werd. Tooen ik in de veranda eten ging pakken voor de katten, zag ik dat er op mijn tuinzetel een zwarte kat zat. Ik kan natuurlijk geen kat zien zonder te willen kennismaken ;-) Dus ik deed  voorzichtig de deur open. Poes maakte aanstalten om te vluchten, maar keek toch nog afwachten achterom. Ik maakte zachte poezenlokgeluidjes, zij zette nog een paar stapje, maar keek nog achterom. En dan besloot ze blijkbaar dat ik geen gevaar vormde. Ze miauwde naar mij en ik antwoordde. En toen kwam ze naar me toe :-) Snufsnuf aan mijn hand en dan mocht ik haar aaien. Waren mensen maar even gemakkelijk om te leren kennen ;-)

16:13 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Dromen, Katten, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |