18-09-13

"Het hermetisch zwart" van Marguerite Yourcenar

HermetischZwart.jpgZaterdag buigen we ons in de leeskring over bovenstaande roman en ik ben één van de boekbegeleiders van dienst. Op eigen initiatief, hoor, het is niet dat ze er mijn arm voor hebben moeten omdraaien Knipogen.

Ik heb het boek ergens in mijn studentenjaren gelezen en ook de verfilming door André Delvaux heb ik ergens in die periode gezien. Ik weet niet meer wat eerst was, het boek of de film. Alleszins, beide zijn blijven hangen, in positieve zin.

Zodus, toen iemand het op het eind van vorig seizoen suggereerde als tip voor onze longlist (jawel, wij werken zoals de echten met een long- en een shortlist Knipogen ), trad ik dat voorstel meteen bij en opperde dat ik dat geval ook wel bereid was om het boek te begeleiden.Omdat er nog wel voor-stemmen waren, besloten we het boek dan al maar meteen in te plannen als eerste van het nieuwe leesclubseizoen.

Ik heb het boek in de zomer herlezen als luisterboek, maar voelde al wel meteen aan dat ik het, om het te kunnen bespreken,toch nog eens zou moeten lezen, en dan liefst in papieren versie. Daar ben ik nu mee bezig. Maandag had ik een overleg met de andere boekbegeleidster, wat heel fijn was omdat we het allebei heel graag gelezen hebben en er heel enthousiast over zijn. Onze bevindingen erbij bleken gelijklopend en dat is altijd een goeie indicatie, heb ik al ondervonden.

Nu ben ik bezig het boek nog eens te herlezen (derde keer dus al Lachen ), maar nu in detail en met het oog op de structurele kenmerken ervan. Daarvoor kijken ze in de leesclub graag in mijn richting. En ik moet zeggen, dat ligt me ook bijzonder goed. Vandaar dat ik ook maar wat graag mijn kandidatuur stel voor de boekbesprekingen: ik beleef daar zelf altijd heel veel plezier aan.

Tegelijk ben ik recensies en zo aan het zoeken op het web.En wat stel ik vast? Ook hier vind ik telkens weer dezelfde bedenkingen weer die wij ons als begeleiders ook maakten. De belangrijkste wil ik hier alvast meegeven, voor wie het boek nog niet gelezen heeft, of wel maar er toch zo geen goeie herinneringen aan heeft. 

Wat je vooral moet weten is: dit is geen boek dat je tussen de soep en de patatten door kan lezen. Snelle lezers zullen op hun honger blijven zitten want "Het hermetisch zwart" mag je in geen geval snel lezen. Traag is hier het codewoord. Geef je geest de toestemming om te blijven hangen aan een enkele zin of woord dat iets bij je losmaakt. Keer een aantal bladzijden terug en herlees iets wat je bij de eerste lezing toch niet helemaal duidelijk was. En denk na over wat je leest. Zou je altijd moeten doen, vind ik, maar toch, hier is een extra waarschuwing zeker op zijn plaats.

Of lees het een eerste keer snel, om het verhaaltje te kennen. En lees het dan nog eensom de ziel van het boek te waarderen. En neem het van mij aan: "Het hermetisch zwart" meer dan eens lezen is geen beproeving. Echt niet!

13:14 Gepost door Schaduw Zijde in Lectuur, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-02-11

15 minuten, 15 boeken

Ik zag bij een van mijn nieuwe Facebookcontacten een leuke boekenlijstjes. Voor lijstjes ben ik altijd te vinden (zie ook hiernaast in de linkerkolom ;-) Deze vond ik bijzonder leuk omdat het niet zozeer gaat over boeken die je graag gelezen hebt, als wel over die die je altijd zullen bijblijven. Ik zet het lijstje hieronder met de sprelregels.

Noem 15 boeken die je altijd zullen bijblijven. Je hebt 15 minuten de tijd.

  1.  Tolkien Lord of the Rings + the Hobbit (lees ik bijna jaarlijks)
  2. Terry Pratchetts Discworld serie (sommige boeken ken ik nagenoeg van buiten :-)
  3. Melville Moby Dick
  4. D. Adams The Hitch Hiker's Guide to the Universe
  5. Lousia May Alcott Little Women
  6. de sprookjes van Grimm
  7. Poortvliet De kabouter
  8. Dubois Het grote boek van het kleine volkje
  9. Torgny Lindgren De schoonheid van Merab (de schrijver die me met heel andere ogen naar koeien deed kijken!)
  10. alles van jane Austen
  11. Dickens A christmas Carol (lees ik elk jaar met kerst :-)
  12. de Harry Potter serie
  13. de zuster Fidelma serie
  14. Ovidius Matamorfosen
  15. Blake songs of innocence and of experience

Opmerkzame lezers hebben het wellicht opgemerkt: er staan heel veel titels in mijn lijst die op een of andere manier met sprookjes te maken hebben. Dat is dan ook een liefde die ik al koester van in mijn kinderjaren :-)

Nu is het aan jullie. Welke zijn jullie memorabelste boeken?

23:53 Gepost door Schaduw Zijde in Lectuur | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-09-10

De vreugde van het lezen

De afgelopen dagen heb ik iets gedaan wat ik al heel lang niet meer heb gedaan: ik heb een roman zitten lezen. Met plezier. Het was altijd met veel spijt in het hart dat ik het boek moest neerleggen. Maat ja, er moeten nu eenmaal ook nog andere dingen gedaan worden dan alleen lezen, hé.

Ik was heel erg blij om dat gevoel: een boek niet willen toedoen, willen blijven verderlezen tot het uit is. Want dat is me de laatste jaren niet vaak meer overkomen. En ik heb me al die tijd afgevraagd waaraan het ligt. Ik denk dat het een combinatie van factoren is. Ten eerste heb ik, sinds heel die affaire met het riziv en de financiële problemen, simpelweg minder tijd om te lezen. Er zijn een heleboel dingen die ik nu eenmaal moet doen. Ten tweede, om te lezen heb ik tegenwoordig een leesbril nodig. Op mijn zij liggen, wat mijn favoriete leeshouding was, is niet meer evident, want dan drukt de poot van de bril tegen mijn hoofd. Dus is lezen iets geworden om zittend te doen, met voldoende licht in de omgeving. Ik zou eens moeten zoeken naar een manier van inrichten, waarbij ik licht heb naast een van mijn nochtans comfortabelen zeteltjes. Zonder dat ik daarom hoef te struikelen over draden.

Een derde punt is - en daar ben ik nog maar pas achtergekomen - dat ik een beetje de draad was kwijtgeraakt qua leesstof: ik wist eigenlijk niet meer welke boeken te lezen. Vreemd eigenlijk, want zoals jullie weten ben ik al vele jaren lid van een leeskring. Maar het moet gezegd: de boeken die de laatste jaren op het programma hebben gestaan waren grotendeels mijn ding niet. Er zijn heel wat nogal zware en nogal filosofisch getinte boeken voorgesteld en besproken. Het eerste van het komende seizoen is er weer zoeentje: Musil "Der Mann ohne Eigenschaften". En dat is dus echt niet my cup of tea, sorry. Ik ben een denker, ik ga bijvoorbeeld met veel plezier naar het filocafé (of ik zou dat doen, als ik op zondagnamiddag niet meestal uitgeteld in bed zou liggen), maar filosofie als lectuur, in geschreven vorm, bweikes.... Denken is iets wat ik liever zelf doe dan dat ik erover lees, sorry.

Nu moet het ook gezegd, vroeger was ik in de leeskring vaak degene die zorgde voor de inbreng van een ander soort boeken. Ik hou meer van een goed verhaal, dan van veel blabla. Nochtans, ik heb ook graag dat een boek mij over iets laat nadenken, dat het mij de wereld op een andere manier leert bekijken. maar op een andere manier dan waarop die meer filosofische boeken het doen. Ik hou bijvoorbeeld veel van de recentere Scandinavische schrijvers. Met name omdat die er haast allemaal in slagen mij te doen verlangen om naar Scandinavië te gaan. Dat vind ik een prestatie, want met mijn verstand weet ik heel goed dat dat niks voor mij is, behalve misschien in een (goeie) zomer. Voor de rest is het daar voor mij veel te koud en veel te donker. Maar toch, als ik een Torgny Lindgren lees, of Kerstin Ekman, enz... Wel, ik zou zo mijn valies inpakken. Of om bij diezelfde Torgny Lindgren te blijven: het feit dat die erin geslaagd is om muij op een heel andere manier naar koeien te doen kijken, door het wonderlijk mooie verhaal "De schoonheid van Merab" [dat is een koe], waarin hij biivoorbeeld schrijft dat koeien hun hoofden laten hangen omdat ze zo boordevolvol met gedachten zitten. Dàt vind ik dus fantastisch. Dat stemt mij veel meer tot nadenken dan de zoveelste uitweiding van Ulrich in de Mann ohne Eigenschaften. Of De Zauberberg, ril... En ik weet dat dat grote klasiekers zijn, maar toch, ze liggen mij niet. Ik kan de kwaliteit ervan erkennen, maar het is gewoon niet mijn ding. Ze bieden mij niet wat ik in een boek zoek: het plezier, de vreugde van het lezen 

Nu heb ik dus een tijdje gedacht dat het aan mij lag, dat ik niet meer kon lezen, dat het me niet meer wist te boeien. Maar langs de andere kant, nu en dan passeeerde er in de leeskring dan toch een boek dat ik wel met plezier las. "Het meten van de wereld" bijvoorbeeld. En toen ben ik me beginnen afvragen of het probleem zich misschien elders situeerde. Ik ben toen begonnen om op basis van mijn leeslijsten uit het verleden een lijstje te maken van mijn favoriete schrijvers. Met name schrijvers waarvan ik alles, of toch meerder boeken gelezen heb. Omdat we een extra leeskringsessie hadden waarin we de shortlist voor het komende seizoen zouden vastleggen, dacht ik dat misschien maar eens moest kijken welke van mijn favorieten nog nooit in de leeskring besproken waren en wat er de laatste tijd nog van hen verschenen is. Zodat ik deze keer tenminste een zinvolle bijdrage aan het leeskringgebeuren kon leveren. Ik heb me een middag opgesloten in de bib met mijn lijstje, de boeken gezocht en wat doorbladerd en dan een selectie gemaakt.

In een van de boeken die ik heb uitgeleend ben ik meteen beginnen lezen (J. Coe "De regen voor hij valt") en zoals gezegd, het viel me moeilijk het terug dicht te doen. Nu ik over halfweg ben, komt het moeilijkste moment eraan: dat waarop het verhaal gedaan zal zijn, het boek uit. Op, om het in voedseltermen te zeggen want lezen heeft wel wat weg van iets heel lekkers eten. Op een bepaald moment is het op en blijf je achter met verschrikkelijk veel goesting naar meer van hetzelfde. Dat is een moment van tegenstrijdige gevoelens. langs de ene kant wild je nog steeds lezen en verderlezen, langs de andere kant niet want dan komt die laatste bladzijde dichterbij...   

Oh ja, voor wie het zich afvraagt: mijn (nog niet helemaal voltooide) lijstje van favoriete schrijvers vind je hier. Ik had hier graag - voor wie het eens van een ander wil horen - willen linken naar Kipjohn, die ooit eens een schitterende post over het plezier van het lezen en de gevreesde laatste bladzijde op haar blog schreef. Maar ik kan het zo direct niet terugvinden. Help, Kipjohn? Enfin, de graag lezenden onder jullie kennen het gevoel wel, hé ;-)

14:44 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Lectuur | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-09-10

Eindrapport commissie Adriaenssens

Toen ik op het nieuws hoorde dat dit rapport online te vinden was, ging ik ernaar op zoek (het betsand op de site van De Redactie is niet leesbaar, maar je kan het ook op krantensites vinden) en downloadde het. Soort van ramptoerisme, denk ik... Het fenomeen mens boeit me, ook zijn slechtste kanten. En geloof me, dit is een van de duisterder pagina's in het grote boek van onze soort...

Ik ben niet verder geraakt dan p. 30. Tegen dan was ik al flink misselijk en ik wist dat het deel met de getuigenissen doorgaat tot p. 112 of 113. Mezelf verwenst hoe ik het in mijn idiote hoofd haalde om dit als avondlectuur te kiezen... Het is nochtans niet dat ik niks anders liggen heb.

Het is dat ik het niet begrijp. Ik kan me met de beste wil van de wereld echt niet voorstellen dat je je als volwassene seksueel aangetrokken kan voelen tot een kind. En dat je dan ook nog eens de stap kan zetten om die gevoelens in praktijk te brengen.

Ik ben dol op kinderen. Ik vind het zalig om te zien hoe ze spelen, hoe ze leren, hoe ze zich ontwikkelen. Vooral als je ziet dat het gezonde kinderen zijn, naar lichaam en ziel, kinderen die alles hebben wat ze nodig hebben, zowel materieel als op geestelijk vlak. En degenen waaraan ik kan zien dat ze dat niet hebben, die zou ik het liefst van al willen helpen, het beschermen.  Het zal me ook eeuwig en altijd spijten dat ik zelf geen kinderen heb, al ben ik er ondertussen van overtuigd dat het beter zo is.

Maar wat ik voel voor kinderen, dat staat mij-len-ver weg van wat ik in die amper 30 p. gelezen heb. Walgelijk is het. Het kan me niet eens schelen dat het om geestelijken gaat. Gewoon het feit op zich van een volwassene die zich aan een kind vergrijpt. Nee, ik kan daar niet bij.

En nu maar hopen dat ik hier geen nachtmerries van krijg... 

02:21 Gepost door Schaduw Zijde in Lectuur, Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-09-10

Programma leeskring 2010-2011

Vanmorgen hadden we een extra leeskringbijeenkomst waarop we een shortlist voor het komende seizoen hebben samengesteld. Was eigenlijk een heel goed idee om daar een volledige sessie aan te besteden, ipv het raprap af te raffelen op het einde van de laatste boekbespreking van het seizoen. Dat geeft de kans om de boekensuggesties deftig te keuren en om een gefundeerde selectie te maken. Is zeker voor herhaling vatbaar! En de niet-geselecteerde boeken leverden zoals altijd weer extra tips op voor ieders persoonlijke leeslijst.

Voor wie graag meeleest - op afstand of irl - of gewoon op zoek is naar leestips, dit is het programma:

  • 25/9 Musil "De man zonder eigenschappen"
  • 30/10 Herta Müller "Hartedier"
  • 11/12 Tom Lanoye "Sprakeloos"
  • 22/1 Coetzee "Wachten op de barbaren"
  • 5/3 Richard Powers "Gen voor geluk"
  • 30/4 TC Boyle "Duyvels End"
  • 4/6 Niccolo Ammaniti "Laat het feest beginnen!

Info over de leeskring vind je op onze wiki: http://leesclubleesme.wikispaces.com/. Lid worden van de wiki kan alleen voor betalende leeskringleden.

15:05 Gepost door Schaduw Zijde in Lectuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-05-10

Zo zijn katten! Marty Becker en Gina Spadafori

9789044716832Sober maar leuk boekje over mijn lievelingsdier. Een meer uitgebreide bespreking vond ik hier.

21:37 Gepost door Schaduw Zijde in Lectuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-05-10

Amélie Nothomb "Zwavelzuur"

Toen we in de leeskring de boeken van Primo Levi bespraken, gaf een van de deelnemers ons de tip om bovenstaand boek zeker ook te lezen. Immers, dit boek draait rond een soort concentratiekamp als setting van een realityprogramma à la Big Brother.

Tot daar de gelijkenis met Primo Levi. Want meer dan over de leefomstandigheden in een kamp, gaat dit boek eerder over verhoudingen tussen mensen in het algemeen.

Anders dan bij Levi is dit ook een literair werk. Van hoog niveau, zoals we trouwens gewoon zijn van Amélie Nothomb. ook haar werk hebben we al eens onder de loep genomen in een leeskringsessie. Voor mij was het toen voor het eerst dat ik iets van haar las. En het was echt een ontdekking!

Zelf vind ik dat er gelijkenissen zijn tussen het werk van Elfriede Jelinek en dat van Nothomb. Bij beide dames moet je bij momenten over een sterke maag beschikken. Maar schrijven kunnen ze wel. In dit boek is het gruwelijke en walgelijke iets minder sterk aanwezig. Al is het idee om een realityprogramma te maken met een kamp als setting natuurlijk op zich al gruwelijk genoeg. Maar op zijn minst gaat ze daarin in niet al te onsmakelijke details.

Conclusie: net als alles wat ik tot nog toe van Nothomb las, is ook dit boek zeker een aanrader!

12:45 Gepost door Schaduw Zijde in Lectuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |