16-10-13

Maanziek?

Het is mijn dag niet. Ik heb vorige week mijn spuitje gemist en krijg het vandaag pas. Dat voel ik echt wel. Te meer omdat ik zaterdag was uitgenodigd op een feestje en dat had mijn dagnachtritme weer eens ferm door elkaar geschud. Komt nog bij dat ik ergens een verkoudheid heb opgelopen, waarschijnlijk vrijdag in een dokterskabinet (was bij huisarts én bij de tandarts). En tenslotte heb ik vannacht slecht geslapen. Vaak wakker geworden. En twee akelige terugkerende dromen.

De eerste heeft te maken met de maan. Het is een type droom waar ik al sinds mijn kinderjaren last van heb. Het begint er altijd mee dat ik naar de maan kijk. Maar daar is iets mis mee. Deze keer waren het er twee. Een heldere volle maan. Alleen leek het alsof ze stoomde. Het leek nog het meest op zonnevlammen, maar dan bij de maan. Een beetje verder hing op dezelfde hoogte nog een tweede maan aan de nachtelijke hemel. Een rosse maan, die half versluierd leek door wolken. Vreemd want er leken verder geen wolken te zien. Plots schoof de heldere maan voor de rosse en toen zag ik dus een maaneclips. Even later schoof de heldere maan terug naar haar plek. Dan was er een sprong in mijn droom. Ik liep door mijn straat in de richting van mijn huis met een kindje aan de hand. Plots zag ik achter de huizen aan de overkant de maan opduiken, wat op zich al raar is. Dat is immers het westen en als je daar de maan ziet, hangt ze al laag aan de hemel. Maar het werd nog vreemder. Plots was het niet meer de normale witte volle maan maar bestond ze uit concentrische cirkels in alle mogelijke kleuren. De cirkels flikkerden en veranderden van kleur. En dan waren er plots nog andere kleinere hemellichamen, ook allemaal kleurig en flikkerend, niet in cirkels maar allerlei patronen. Ik begon te rennen met dat kindje want ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn. Brr, akelig, hoor. Zou dat nu zijn omdat het over een paar dagen  volle maan is?

Dan had ik nog een andere droom die ik ook vaak heb. Die gaat erover dat ik niet wakker geraak. Ik lag in mijn droom in mijn bed. Mijn wekker ging af en ik zette hem af. Mijn tweede wekker ook. Dan droomde ik dat ik opstond, maar blijkbaar droomde ik dat maar, want even later lag ik gewoon terug in mijn bed en ging eerst mijn ene en dan mijn tweede wekker af. Ik zette ze weer af en probeerde weer op te staan. Maar al terwijl ik dat deed voelde ik dat ik eigenlijk nog steeds sliep, want ik voelde de grond onder mijn voeten niet. Echt raar, hoor. En dat scenario herhaalde zich dus keer op keer op keer. Wakker worden en even later beseffen dat ik alleen maar droom dat ik wakker word. Gefrustreerd geraken omdat je er maar niet in slaagt om wakker te worden. Heel bizar en een beetje akelig. Was dan ook blij toen ik uiteindelijk echt wakker werd.

Gelukkig gebeurde er toen ik eindelijk echt wakker was iets waar ik terug wat vrolijker van werd. Tooen ik in de veranda eten ging pakken voor de katten, zag ik dat er op mijn tuinzetel een zwarte kat zat. Ik kan natuurlijk geen kat zien zonder te willen kennismaken ;-) Dus ik deed  voorzichtig de deur open. Poes maakte aanstalten om te vluchten, maar keek toch nog afwachten achterom. Ik maakte zachte poezenlokgeluidjes, zij zette nog een paar stapje, maar keek nog achterom. En dan besloot ze blijkbaar dat ik geen gevaar vormde. Ze miauwde naar mij en ik antwoordde. En toen kwam ze naar me toe :-) Snufsnuf aan mijn hand en dan mocht ik haar aaien. Waren mensen maar even gemakkelijk om te leren kennen ;-)

16:13 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Dromen, Katten, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-10

Holenkat

Je hebt de holenbeer en zelfs de holenmens. Maar wisten jullie dat er ook holenkatten bestaan? Ik heb twee exemplaren daarvan in huis: Casper en Poeketijn. Die laatste heeft mij gisteren ferm doen verschieten met haar holbewonereigenschappen. Ik ging op mijn zetel zitten toen er plots vanonder een van de kussens iets zwarts uitkroop. Giiiiiiiiil!!!!!

Geen idee, waarom ik daar zo erg van schrok. Het was niet de eerste en het zal ook niet de laatste keer zijn. Misschien omdat ik het echt niet gezien had dat ze daar zat. Meestal kruipt ze onder een deken, en dan zie ik ik een bobbel. Of ze kruipt zodanig onder de kussens dat je het toch ziet. Maar deze keer niet. Dus ik zet mij en ik zie ineens een zwarte kop en poten van onder dat kussen komen. Manmanman... Precies een reuzenspinnekop!

Casper is ook van het holbewonersgeloof. Die kruipt 's nachts graag bij mij onder de lakens. Of liever, hij krabt aan de lakens tot ik ze ophef om hem eronder te laten. Poeketijn heeft geleerd er zelf onder te geraken. Het grappige met Casper is vooral dat hij ook onder mijn trui of jurk kruipt als ik in de zetel lig. Zelfde scenario: krabkrab, tot ik hem "binnenlaat". En dan nestelt hij zich, vergenoegd spinnen tegen mijn bloot vlees ;-)

Poeketijn kruipt maar heel zelden onder de lakens bij mij en als ze het doet, dan zeker niet tegen mij aan. Heeft ze eigenlijk nog maar een keer of twee gedaan, hoewel ik me herinner dat ze bij Oma altijd aan het voeteneind van het bed onder de bedsprei kroop. Maar ja, Poeketijn is dan ook niet echt een mensenkat  en ze heeft een hekel aan mij omdat ik haar altijd wil pakken en strelen ;-) Mensen zijn voor haar vooral wandelende blikopeners, met een bijkomende aaifunctie, die je - als je er genoeg van hebt - heel makkelijk kan afzetten door je klauwen of tanden erin te zetten. Strelen is bij haar iets dat alleen mag op haar kop en vooral, alleen als ze er zelf om vraagt. Al de rest zijn ongewenste intimiteiten ;-)

Langs de andere kant heb je dan Snoezie. Die kruipt nooit ergens onder. Maar hij zit wel heel graag op iets. Om het even wat. En het gaat dus echt niet om zachte kussens, hé. Laat ik iets op tafel liggen, bestek,  de blikopener of wat dan ook: als ik me omdraai, ligt hij erop. Als ik iets kwijt ben, dat ik nog maar juist in handen heb gehad, kijk ik altijd eerst of hij erop ligt :-D Of het nu een (nat) washandje is, een stapel boeken of een vork, als hij de kans ziet, ligt hij erop. Wat dat betreft, heeft hij mij altijd doen denken aan ons Plucheke van vroeger. Die zat ook op de gekste dingen. Er moet ergens nog een foto circuleren van Pluche bovenop het koffiezetapparaat, wat echt hi-la-risch was :-D 

Ik ben dan ook geneigd om katten in te delen in twee categorieën: zij die bij voorkeur ergens opzitten en zij die liever ergens onder kruipen. Opzitters en onderkruipsels, maw. Hebben jullie katten dat ook?

12:32 Gepost door Schaduw Zijde in Katten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |