03-07-12

Japans

Voor een van mijn projecten ben ik me al een tijdje aan het verdiepen in Japanse kleding. Wink-wink voor de insiders, want meer ga ik daar niet over zeggen, het moet nog wel een beetje een verrassing blijven ;-)

De hemel zij nog maar eens dank voor het internet: zonder dat zou ik beslist niet aan alle info zijn geraakt die ik nu al heb en zeker niet zo gedetailleerd en op zo korte tijd. Zelfs als je iets moet opzoeken over een heel andere cultuur, volstaat het dat je de naam kent van dat wat je zoekt. Zo ben ik vandaag op zoek geweest naar detailfoto's van een bepaald kledingstuk. Dankzij wikipedia wist ik exact hoe dat heet in het Japans, dus heb ik dat ingetikt in Google images, en voilà, massa's superbruikbare info.

Mooi meegenomen is dat ondertussen mijn fascinatie voor dat land weer een stukje gegroeid is. Ooit ga ik toch nog eens Japans leren... Alleen ben ik bang dat ik dan het kleine beetje Chinees, dat ik op 1 jaartje leerde, met Japans ga verwarren. Of ik moet natuurlijk eerst Chinees verder doen en me dan helemaal op Japans smijten ;-)

Al moet het gezegd, dat kleine beetje Chinees dat ik op dat ene jaar heb geleerd, is opmerkelijk goed blijven hangen. Ik kan nog altijd in interviews met Chinezen op tv dat wat ik geleerd heb, terug herkennen. Het schrift, da's een ander paar mouwen... Op dat vlak kan ik me hooguit herinneren of ik een karakter ooit heb leren schrijven, maar wat het wil zeggen... Maar Chinees als gesproken taal valt best wel mee.

Eigenlijk is het gek, die fascinatie van mij voor bepaalde talen. En omgekeerd de afkeer van . Van de talen, waarmee ik via herkomst banden heb, fascineert me alleen het Tsjechisch op dezelfde manier. Zelfs niet eens Duits, eerlijk gezegd. Voor de rest heb ik het vooral met Engels, Chinees en Japans. Turks zegt me ook wat, Arabisch daarentegen helemaal niet. Italiaans vind ik afschuwelijk, nochtans vond ik Latijn zalig.

Met het Frans heb ik bijvoorbeeld een soort haat-liefde relatie. Als kind had ik meer contact met het frans dan met het Duits. Maar Duits ging erin als zoete koek, Frans niet. Als ik een stukje Franse literatuur hoor voorlezen vind ik het geweldig. Maar toch kan het me niet in die mate boeien dat ik zelf literatuur in het Frans zou gaan lezen. En alhoewel ik naar verluidt een zeer mooi accent in het Frans heb, spreek ik het absoluut niet graag.

Wat in ieder geval erg grappig was, was om in de eerste les te moeten uitleggen waarom ik, met mijn in het oog springende Marokkaanse naam, precies Chinees wou leren. Had ik het nodig voor mijn werk? Nee. Ging ik naar China op reis? Nee. Had ik op een of andere manier contact met Chinezen? Nope. Waarom dan? Euh, wel, omdat die taal mij fascineert, omdat ik ze mooi vind, omdat ik het graag hoor spreken.

Tja, van iemand met een achtergrond als ik moet je dan ook geen standaard antwoorden verwachten, zeker ;-)

02:02 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Herinneringen, Lichtpuntjes, Taal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-05-12

Karnton

Ik kwam op Facebook deze link tegen http://www.wikihow.com/Make-Butter-With-a-Food-Processor-... Dat riep meteen een stroom aan herinneringen op!

Toen ik klein was hadden we thuis een karnton, een gele plastieken. We maakten zelf boter. Ik vond het heel leuk om te doen :-) Nu was het voor ons ook niet moeilijk om aan melk te geraken: Opa werkte als vrachtwagenchauffeur voor een melkerij. 

Maar dat was niet het enige. ik herinner me ook nog heel goed dat we ergens naar een varkensboer reden en een half varken kochten. Dat werd dan op de keukentafel uitgebeend en ondermeer tot worsten verwerkt. Ik herinner me dat varken. En ook die varkensstal, want daar was ik heel erg bang geweest. De varkens waren heel erg groot (vermoedelijk omdat ik toen nog heel erg klein was ;-) en maakten een hels lawaai en het stonk er verschrikkelijk.

We hadden ook heel wat dieren in onze tuin en die gingen achteraf meestal de kookpot in. Behalve Mieke de Gans, die stierf van ouderdom en werd in de tuin begraven. van mieke de gans was ik erg bang. die kwam blazend achter je aan en ze was ook al zo vreselijk groot. Bijna even groot als ik, kan je nagaan hoe lang dat geleden is ;-). De konijnen werden met een poot in elke bovenhoek van de keukendeur opgehangen en gevild. De ingewanden stonden nadien nog enkele dagen in een emmer in de tuin, wat ook vreselijk goor rook. En eruit zag...

Op een dag kon Opa aan een 6-tal kalkoeneneieren geraken. "Gestoken" eieren. En ze kwamen op het idee om die door een van onze kippen te laten uitbroeden. Dat lukte en toen hadden we hier een tijdlang zes gigantische kalkoenen lopen gorgelen in ons tuintje. Vermoedelijk zijn die later ook in de kookpot beland.Ik herinner me ook een haan die stierf van verdriet toen zijn kippetje was doodgegaan.

We hadden ook nog een volkstuintje, een lapje grond hier wat verder in de straat. Ik kan je nog exact aanwijzen waar, maar je moet het erbij fantaseren want sindsdien is het daar helemaal toegebouwd. Ik herinner me de zalige geur van tomatenplanten en de zoete smaak van erwtjes, vers uit de peul, of worteltjes, zo uit de grond, alleen een beetje met de hand de aarde eraf vegen en hopla. Wat ik daar graag deed was gaten maken met de pootstok. Opa spande een draad en daarlangs moest je de gaten maken. En dan de zaadjes erin laten vallen en het gat toestoppen. De grond was daar anders dan in onze tuin, herinner ik me plots ook: zandiger dan de donkere kleigrond uit de tuin. je kon hem door je vingers laten lopen.

Eigenlijk hebben wij tot ongeveer halfweg de jaren 70 midden in de stad geleefd alsof we op de boerenbuiten woonden. Raar is dat. Dat waren ook de jaren voor koning tv de avonduren ging beheersen. Toen werden 's avonds nog stoelen buitengezet en zaten de mensen gezellig keuvelend te genieten van de avondzon. Een dezer dagen ga ik die gewoonte terug introduceren, denk ik.

Ik heb nooit begrepen waarom maar halverwege de jaren 70 zijn er een heleboel dingen veranderd. Het volkstuintje en de dieren werden afgeschaft. De wereld veranderde: er werd 's avonds niet meer buitengezeten. Er kwam een telefoon. De auto's werden anders. Zelfs het huis veranderde: de binnenmuren werden gesloopt, de houten ramen vervangen door aluminium, de gevel werd bezet met witte tegeltjes, er kwam een nieuwe trap, mijn kamer kreeg een deur, ik kreeg nieuwe slaapkamermeubels die ik zelf mocht kiezen (ik koos voor wit, nog steeds mijn favoriete kleur voor meubels), beneden kwam een modern (lees: lelijk jaren 70) eetkamerameublement, er kwam een andere kachel en daarop werden niet langer de gietijzeren strijkijzers opgewarmd.

Verklaar me voor gek, maar ik heb nog altijd vreselijk veel heimwee naar die tijd voor al de veranderingen. Ik moet maar een snuifje van de geur van een tomatenplant opvangen en ik sta weer in ons volkstuintje, op blote voeten op de door de zon opgewarmde aarde. Dat alleen al: op blote voeten lopen, overal, in de tuin, op straat, in het volkstuintje. 

Ik vraag het me nog altijd af: wat is er toen veranderd? Waarom?

00:58 Gepost door Schaduw Zijde in Herinneringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-03-12

Complimentje

Toen ik 17 was, kreeg ik van een jongen uit mijn klas een complimentje. Hij zei dat ik een erg ontwapenende glimlach had. Daar was ik erg van onder de indruk, niet in het minst omdat het de eerste keer in mijn tienerjaren was dat er eens een jongen iets positiefs over mij zei. Ik heb daar toen diep over nagedacht en ben daarna die "ontwapenende" glimlach beginnen inzetten als "wapen". Probeer maar eens onvriendelijk te zijn tegen iemand die jou met een stralende en allervriendelijkste glimlach tegemoet treedt, was mijn redenering. En ik moet zeggen, het heeft meestal wel gewerkt.

Vandaag kreeg ik volkomen onverwacht opnieuw een dergelijk compliment. Van een dame op de bus. Ik had haar nog al wel eens gezien. De bus heeft zo zijn vaste cliënteel, merk je als je er regelmatig op zit. Ze was mij vooral opgevallen omdat ze altijd crocs draagt. Ook toen het flink koud was, zag ik haar daarmee.

Ze zat op de plek waar ik het liefst zit, twee bankjes van 2 zitplaatsen tegenover elkaar. Want dan kan ik mijn caddy naast mij zetten zonder 'm constant te hoeven vasthouden tegen het geschok. Maar omdat daar al iemand zat, ging op een van de klapstoeltjes naast de plek voor rolstoelers zitten. Ik heb op de bus graag ruimte om mijn benen wat te strekken, anders heb ik tegen dat ik de bus af moet weer pijn daardoor. En daar kon dat.

Het was weer zo'n chauffeur die ik niet graag heb: ferm optrekken - liefst voor de opgestapte passagiers goed en wel zitten - en dan ferm op de rem trappen bij elke hindernis. Ik ben zo al eens met caddy en al op een man zijn schoot terechtgekomen en dat is écht niet leuk. Bon, ik was me dus aan het schrap zetten en tegelijk mijn caddy in het bedwang aan het houden. En plots zie ik dat die dame naar mij kijkt. Ik glimlach, zij glimlacht terug. Even later kijkt ze weer, glumlacht weer, dus ook ik glimlach terug.

Ze, vroeg ze, wil je niet liever hier komen zitten tegenover mij. Euh ja, ok, zeg ik, maar ik wacht wel tot de bus effe ergens stilstaat. zal ik helpen, vroeg ze en ze hield zich al klaar om mij een arm te geven. Ik apprecieer zoiets wel, maar ik ben zo graag zelfstandig, hé. Ik voel me al invalide genoeg tegenwoordig als ik helemaal krom van de pijn over die ellendige scheve trottoirs in mijn straat kwakkel en er passeert net dan iemand. Je voelt en ziet hun medelijden en alhoewel ik dat langs de ene kant fijn vind, gruw ik er anderzijds toch ook van.

Enfin, uiteindelijk ben ik toch tot daar geraakt, met handtas en caddy en al. Bleek al heel snel dat die dame maar wat graag gezelschap had. Hoeveel ervan aan is, kan ik niet inschatten natuurlijk (en er leek me wel reden om een en ander toch met een korreltje zout te nemen), maar ze bleek zo wel een en ander meegemaakt te hebben en nog steeds mee te maken. Ik trek dat aan, zo'n mensen, ik weet dat. Het heeft waarschijnlijk ook wel met die glimlach te maken. Mensen storten gemakkelijk hun hart bij mij uit. Niet zelden onder de vorm van een soort emotionele wolkbreuk.

Van haar kreeg ik dus dat compliment. Dat ik zo'n ongelooflijk lieve en vriendelijke glimlach heb :-) Ze ging zo op in haar gesprek dat ze bijna haar halte miste. En dan nog moest ik eerst beloven dat ik een volgende keer zeker eens iets bij haar thuis zou komen drinken. Dat had ze in de loop van het gesprek al een paar keer voorgesteld. Mij gaat dat wat ver, zomaar op bezoek gaan bij een wildvreemde, dus ik probeerde me er zo beleefd mogelijk van af te maken. Ik mag dan al vriendelijk zijn, ik ben ook wel wantrouwig en als ik mensen leer kennen kijk ik liever eerst wat de kat uit de boom. Maar kom, ik weet een complimentje wel te waarderen en als ik iemand een plezier kan doen door hen mijn oor te lenen, wil ik dat best wel doen.

02:08 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Herinneringen, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-12-11

RIP Jaklien Moerman

Met-de-maan-als-schuitje-Jaklien-Moerman-MarietteVanhalewijn-19478745.jpgZegt de naam Jaklien u iets? Als je opgroeide in de jaren '70, ken je haar vast wel. Haar tekeningen waren toen alomtegenwoordig in prentenboeken, op kalenders, communieprentjes,... Ik ben er bij het leegmaken van Oma's huis nog zo'n paar tegengekomen. Ik heb ze bijgehouden, maar ze zitten nog ergens in onuitgepakte dozen boven.

De tekening hiernaast is het voorplat van het verhalenboek Met de maan als schuitje. Het was een van de eerste boeken die ik kreeg. Ik heb het letterlijk stukgelezen. En... ik heb eindeloos lang de tekeningen overgetekend. Want van Jaklien leerde ik tekenen. Niet van haar persoonlijk, maar door haar tekeningen na te tekenen. Als je mij vandaag vraagt om een kindje te tekenen, dan heeft dat nog steeds een zeer hoog Jaklien-gehalte ;-)

Waarom breng ik haar ter sprake? Wel, ze is niet meer, Jaklien... De media hebben er weinig of geen aandacht aan besteed en dat vind ik natuurlijk jammer. Ik zou het niet eens geweten hebben, als ik niet toevallig aan het snuisteren was gegaan in het Man Bijt Hond beeldarchief van Eén.
http://www.een.be/programmas/man-bijt-hond/krijtlijnen  

Man Bijt Hond bracht een hommage aan Jaklien met getuigenissen van een aantal kleuterjuffen die zelf nog tekenlessen kregen van Jaklien. Klik op de knop hierboven om het fragment te bekijken.

Je kan haar tekeningen zoeterig vinden, kitsch, mij om het even. Ik hield van haar stijl. Voor mij zijn die tekeningen een bron van fijne herinneringen. Misschien geen kunst met grote K, maar daarom niet minder de moeite waard.

Vaarwel, Jaklien, vaar zachtjes met de maan als schuitje naar de overkant.

 

20:31 Gepost door Schaduw Zijde in Herinneringen, Lichtpuntjes, Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-06-11

Heel zwaar

Toen ik nog kon wandelen naar hartelust, nam ik eens deel aan een gegidste wandeling. Op een bepaald moment konden we ergens door een raam naar binnenkijken, bij een monument. Ik zag een mollig meisje, met wie ik voordien al een leuk gesprekje had gehad, reikhalzend kijken, maar ze was te klein.

Zal ik je optillen, stelde ik haar voor. Maar ik ben wel heel zwaar, zei ze met een bedremmeld stemmetje.

Juist daarom, dacht ik, omdat jij het daarom aan niemand zou durven vragen en omdat niet veel mensen het daarom aan je zouden voorstellen. Ik heb haar opgetild en laten kijken. Dat kon ik toen nog en zo heel zwaar was ze nu ook weer niet, en trouwens ik was nog zoveel zwaarder.

Mensen staan soms veel te weinig stil bij wat anderen nodig hebben.

Geen idee, waarom dit me plots te binnen schoot. maar ik wou het met jullie delen.

17:42 Gepost door Schaduw Zijde in Herinneringen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-04-11

Herinnering

Vrijdag werd ik door een vriendin meegenomen naar een leuke kinderboerderij in Neder-over-Heembeek. Op weg daar naartoe passeeerden we langs een plek die ik meende te herkennen. Een plek die te maken heeft met een gebeurtenis uit mijn vroege kinderjaren.

Heel vroege, want het dateert uit de tijd dat we nog maar met drie waren: ik, Oudste Broer en Tweede Broer. Dus ik was zo'n 4 à 5 jaar oud. Er was iets met mijn broertjes. Moeder had die ergens ondergebracht bij een gezin, een onthaalmoeder neem ik aan. Tegen de zin van Oma in. Waarschijnlijk was dat weer in zo'n periode dat Moeder haar ouders het contact met hun kleinkinderen ontzegde. Dat soort buien had ze wel vaker... In ieder geval, Oma had ontdekt waar het was en dat de jongens daar slecht verzorgd werden. Furieus was ze. Ook jaren later nog, telkens als ze me dat verhaal vertelde.

Nu, ik kende dat verhaal niet alleen van wat Oma vertelde. Ik herinner me dat we daar naartoe geweest zijn, naar dat gezin. Precies weet ik het niet, maar ik denk dat dat was toen oma ontdekte hoe het mijn broertjes verging.

Wat ik me herinner is een straat die eerst afdaalt en na een bocht terug stijgt. ter hoogte van die bocht een huis. Of misschien een dubbelwoning. Een van het type dat je hier in mijn stad in de wijk Kassei vind, tuinwoningen. Als ik het me goed herinner staat het huis zelf op een heuveltje, dus boven het straatniveau. Verder herinner ik me Japanse kerselaars.

Maar ik herinner me vooral angst.Oma die heel erg boos was. Opa moet er ook bijgeweest zijn, want we gingen er naartoe met de auto en Oma had toen nog geen rijbewijs. Hem herinner ik me echter niet. Oma ook niet, maar zoals ik haar ken zal ze wel de hele rit door geraasd en getierd hebben.  Vandaar mijn angst.

Ben ik mee binnen geweest in dat huis? Geen idee. Ik meen me heel vaag te herinneren dat Oma mijn broers meegenomen heeft. Maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen. Mijn herinnering beperkt zich echt tot dat huis.

Onderweg naar die kinderboerderij zag ik plots bloeiende Japanse kerselaren en daarachter zo een straat met zo'n huizen. En sindsdien geraak ik van die herinnering niet meer af. Ik blijf me afvragen of het daar was, waar mijn broertjes ondergebracht waren. Ik zou er natuurlijk eens terug naartoe kunnen rijden. Maar de angst uit mijn herinnering houdt me tegen. Er zijn nog van die plekken die ik associeer met angst om iets wat ooit gebeurde. Het huis in schaarbeek bijvoorbeeld waar Moeder op een bepaald moment woonde samen met de vader van mijn broers en zussen. Hij had haar geslagen. Zij had daarop mijn grootouders gesommeerd om hem het huis te komen buitensmijten. Ik zat in de auto, alleen of met Oma, dat herinner ik me niet. Net als hierboven herinner ik me alleen de omgeving en mijn angst. Vooral angst om Opa, die dat buitensmijten moest doen.

Het heeft tot ver in mijn volwassenheid geduurd voor ik dat huis kon voorbijrijden zonder aan die ansgt terug te denken. Tja, ik ben nu eenmaal een gevoelige ziel. een gevoelige ziel die helaas al op zeer jonge leeftijd dingen heeft moeten zien die je als kind best niet ziet.

Toen stond ik er niet bij stil. Ik was tenslotte zelf maar een kind. Maar nu denk ik bij zo'n herinneringen vooral aan hoe het voor mijn broers en zussen moet geweest zijn om in zo'n omgeving op te groeien. Ik zag dat soort dingen van buiten af, omdat Oma en opa me meenamen. Maar zij zaten er middenin...

Ze is er gelukkig niet meer, Moeder, maar ik zal het haar eeuwig en altijd blijven kwalijk nemen. Wat ze mij heeft aangedaan, maar nog veel meer wat ze mijn broers en zussen heeft aangedaan.

22:39 Gepost door Schaduw Zijde in Herinneringen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-11-10

Bloemen voor Saskia

Zoals jullie weten, kreeg ik 14 dagen geleden een prachtig boeket kado. Het was in het kader van een bloemenketting, dus het was aan mij om iemand voor te stellen die het volgende boeket zou krijgen. Lang moest ik daar niet over nadenken :-) Vanavond kwam het volgende boeket in de reeks toe bij Saskia.

Waarom? Allereerst omdat ze het niet makkelijk heeft. Tien jaar geleden werd zij, net zoals ik, ziek. Borstkanker. Ik herinner me nog hoe geschokt ik was toen ik het hoorde. Borstkanker, dat was toch iets van oudere dames? Niet voor iemand van amper 34...

Toch was het zo. De jaren nadien hadden we niet veel contact. Als je ziek bent, heb je nu eenmaal niet altijd de energie om met vrienden af te spreken. Maar op een dag zag ik in de lijst van recente skynetblogposts een naam die ik kende: Kipjohn en zo kwam ik op Saskia's toenmalige blog terecht. Wat was ik blij! Ik had vaak aan haar gedacht. En me nog vaker schuldig gevoeld omdat ik al zo lang niets meer van me had laten horen, terwijl zij toch zo ziek was. eerst was ik dan ook bang dat ze het me misschien kwalijk zou nemen. Maar nee hoor, zo is Saskia niet.

Dat is de tweede reden waarom ik vond dat zij dit boeket verdiende. Omdat ze altijd zo'n goeie vriendin is geweest. Ik leerde haar kennen toen ik in 2de Kan zat en zij in 1ste. Je hebt van die mensen met wie het meteen klikt en zo was zij er één. Iemand stelde haar aan mij voor: dit is Saskia. En kort nadien was het alsof ik haar altijd al had gekend.

Een heel bijzonder meisje was ze, iemand die er echt uitsprong, die uniek was. Ik heb nooit iemand anders gekend die zelfs maar in de verste verte op haar leek en ik denk ook niet dat dat ooit zal gebeuren. Want Saskia is gewoon Saskia: uniek. Niemand anders dan zij, kan dingen zeggen als: ik ben vandaag verliefd geworden... op een koe. Niemand anders dan zij méént dat ook echt. Het was aan die uitspraak van haar dat ik terugdacht, toen ik mijn Snoezietje vond: oh ja, zo is dat, zo voelt dat, dirt is echt verliefd worden, op een dier. Dat is ook zoiets wat bij Saskia hoort: dieren. Paarden vooral, honden, egels.

Maar de belangrijkste reden waarom zij van mij dit boeket kreeg, is om haar moed. No surrender is Saskia's motto. Dat bewonder ik mateloos. Jullie weten wel, mij kan het leven gerust gestolen worden. Ik hou me wel sterk en ik zet door, maar als het morgen gedaan zou zijn, zou ik daar niet rouwig om zijn. Bij Saskia is dat anders, zij wil zo graag leven. Het is een wreed noodlot dat mij een ziekte bezorgt waarmee je makkelijk honderd jaar kan worden, en haar een die voortdurend haar leven bedreigt. Ik zou doodgraag willen ruilen, Saskia alle jaren schenken die ik nog voor mij heb: jaren zonder chemo, zonder een hart dat die chemo soms niet meer aankan, zonder bloedende wonden, zonder alle ellende die bij het K-woord hoort. Ware het niet dat ik haar noch iemand anders de ellende toewens die ik ken.

Nee, we zullen allebei ons eigen kruis moeten dragen. Maar het helpt dat we elkaar kennen. En daarom, Saskia, verdien jij dit boeket. Geniet ervan, mijn lieve vriendin!

23:19 Gepost door Schaduw Zijde in Herinneringen, Het vege lijf, Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |