29-09-13

Risotto

Gisterenvoor het eerst in mijn leven risotto gemaakt. Wou ik allang doen, omdat ik er veel recepten voor heb en ik graag rijst eet. De risottorijst (arborio) had ik ook al even liggen. Alleen het afgelopen jaar met mijn tekort aan vitamine B12 was koken er heel vaak te veel aan. Nu ik mijn spuitjes terug krijg, wil ik terug met mijn kookpotten en kruiden aan de slag.

Ik heb me gebaseerd op 2 recepten:

  • risotto met courgette en erwtjes uit het boek "5 ingrediënten, 1 gerecht."  maar zonder courgette
  • een recept voor risotto met prei van op het web, maar dan wel met 1 prei ipv 4 (geef toe, 4 preien op 150 gr rijst, mij lijkt dat rijkelijk veel) en zonder look want dat verdraag ik niet

Dat laatste omdat ik deze week een hele bussel prei bij Lidl had gekocht voor amper 0,99€. Da's veel eten voor weinig geld ;-) Erwtjes heb ik altijd in voorraad, zowel in blik als in de diepvries.

Helaas heb ik een hele domme fout gemaakt. Tja, ik had eigenlijk al de hele dag een ietwat suffe kop... Ik had de hoeveelheid rijst uit het boek opgeschreven. Toen ik de rijst afgewogen had, zag ik meteen dat het eten voor een hele week zou zijn. Later bleek dat het recept bedoeld was voor 4  personen, maar volgens mij mag je daar gerust nog 1 persoon bij rekenen, of zelfs 2, als het kleine eters zijn.

Enfin, het was op het zicht duidelijk dat het veel te veel was, dus heb ik maar de helft genomen. Maar... ik ben vergeten de hoeveelheid bouillon ook aan te passen. Gevolg, mijn risotto is eerder een dikke soep, maar smaken deed het alleszins wel.

Ik heb er een gebakken pangasius bij gegeten. Jaja, ik weet het wellicht niet echt ecologisch verantwoord, maar ik heb niet de luxe om op dat soort dingen te kunnen letten. Het moet vooral betaalbaar zijn. En lekker. En pangasius vind ik dus echt wel lekker. Wat een statement op zich is want ik ben absoluut geen viseter. Ik lust alleen vis die niet "vissig" smaakt en dat beperkt de keuze toch wel enigszins ;-)

Enfin, lekker gegeten, maar zal beslist nog lekkerder zijn zodra ik het procédé van risotto maken onder de knie heb. Ga ik de komende tijd wat op oefenen. Heb me al een beetje op het web geïnformeerd. Niet bij Piet, wel bij Jeroen. Meus, van Dagelijkse kost. Dat is dé referentie voor mij als het op koken aankomt. Ik vind dat die man eenvoudig maar toch zeer lekker kookt. Nog geen enkel recept van hem geprobeerd dat tegenviel. Zijn recept voor spaghetti carbonara  bijvoorbeeld, dat was voor mij echt een openbaring. Zo simpel maar zooooo lekker. En zelfs light, want er komt geen room aan te pas, in tegenstelling tot de meeste recepten die je daarvoor vindt.  Echt hemels...

Maar risotto dus. Dit is wat ik ervanheb gemaakt:

1 prei
1 kleine ui
1/2 blik erwtjes
125 gr arboriorijst
1 l bouillon, maar dat moet dus duidelijk maar 1/2 l zijn
geraspte parmezaanse kaas ca 3eetlepels
wat zout en peper
en (omdat ik vond dat er veel te weinig kruiden bij te pas kwamen) 1 theelepel ras-el-hanoutpoeder (leek me puur op geur er het best bij te passen)

Ik heb eerst de ui en de prei gestoofd in een klontje bakmargarine. Dan de rijst toegevoegd en even meegestoofd. Dan, volgens het recept 2 pollepels van de bouillon toegevoegd en al roerend laten sudderen. Volgens het boek en de site moet je dan beetje bij beetje de rest van het vocht toevoegen. Dat heb ik ook gedaan, alleen ben ik daar waarschijnlijk ook iets te snel mee geweest. Zag ik meteen toen ik naar Jeroen Meus' versie keek. Aha-moment: ha, dat bedoelen ze met 'als al het vocht opgenomen is'! Dan nog de erwtjes erbij en op het einde de kaas en de kruiden.

Meer is er niet aan, maar het is de techniek, die je onder de knie moet krijgen. Volgende keer beter!

12:21 Gepost door Schaduw Zijde in Eten en drinken, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-13

Dadels

Ik kocht een zakje dadels bij Carrefour. In solden ;-) : 1,35€ ipv 2,69€. Goeie dadels, niet van dat kleverige spul dat dicht opeengeperst in een schaaltje ligt en waarvan je tanden luid NEE roepen, als je er nog maar naar kijkt. Nee, veel betere. Lichter van kleur doordat ze niet onder de kleverige stroop zitten en ze hangen nog aan hun steeltjes. Dadels die ik zo kan eten zonder iets erbij. Die andere krijg ik alleen binnen als ze gepaard gaan met een flink stuk kaas om de smaak te verzachten.

Plots schoot me te binnen dat ik ooit eens iets kocht dat op abrikozen leek, wat het bij nader inzien - of liever proeven - niet bleek te zijn. En dat ik me toen had afgevraagd of het geen dadels waren geweest maar dat ik dat eigenlijk nooit had opgezocht. Dus tikte ik in Google "verse dadels" in.

Ik vond inderdaad dit:

verse-dadels.jpg

maar ook dit:

gtin8710400514008_2d1 (200x200_JPG).jpg

Tja, als dat verse dadels zijn, dan zijn dit verse pruimen, toch?

th_gedroogde_pruimen.jpg

Is dat nu uit pure onwetendheid of zou het zijn omdat het woord "vers" nu eenmaal beter verkoopt?

02:53 Gepost door Schaduw Zijde in Eten en drinken, Grappig, Taal | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-03-13

Pangasiusfilet

pangasius.JPGIk ben geen viseter. Nooit geweest. De enige vis die ik als kind at, waren fishsticks. En zelfs die moesten zeker niet elke week op het menu komen. En ik at ze alleen met aardappelpuree en mosterdsaus. Ooit op bezoek bij een vriendin in Oostende heb ik een vis gegeten die zij "platjes" noemden. Geen idee wat het was, pladijs misschien? Alleszins, die vond ik lekker. En in Griekenland proefde ik eens een hapje zwaardvis en dat bleek ook heel lekker. Een heel klein stukje gerookte zalm, zoiets van max 5x5cm, dat gaat er ook nog wel in. Maar dan heb ik het wel gehad.

Afgezien van zelfgemaakte tonijnsla en fishsticks is vis nog steeds iets wat ik maar heel zelden op het menu zet. Af en toe doe ik het wel eens. Als ik denk, het is nu toch wel weer heel lang geleden dat je nog eens vis gegeten hebt. Kan niet gezond zijn, denk ik dan, nooit eens vis eten.

Dus heb ik onlangs nog kabeljauwfilets gemaakt. Tja, ze staken al zeker 2 jaar in de diepvries. Ik was dus ook niet zeker of ze nog wel goed zouden zijn... Maar ik had ooit eens gratis een zakje gratinsaus voor vis gekregen en dat lag daar ook maar te liggen. Dus kabeljauw dan maar.

Het viel wel mee. Echt lekker vind ik kabeljauw niet. Smaakt zo waterig, vind ik. Maar ik heb me wel al afgevraagd of dat misschien is omdat ik die tot nog toe enkel in diegevroren vorm heb gegeten.Maar goed, het deed me er weer aan denken dat ik toch echt veel te weinig vis eet.

Deze week stond bij Colruyt de vis in de kijker. En ik zag in de folder dat een zak van 1kg pangasiusfilets amper 3€ kostten. Dat is veel eten voor weinig geld, dacht ik. Maar ik had wel nog nooit pangasius gegeten.Maar anderzijds, om een of andere reden vond ik dat het er lekker uitzag. Op de foto bij het recept ernaast zag het er een beetje uit als die platjes.

Enfin, uiteindelijk heb ik het toch maar gekocht.  En meteen ook klaargemaakt. Gebakken, met aardappeltjes, mosterdsaus (uiteraard! ;-) en gestoofde savooikool erbij. En wonder boven wonder, ik vond het lekker! Wie had dat kunnen denken :-) Allez vooruit, de komende tijd toch eens wat vaker vis op het menu dan.

23:43 Gepost door Schaduw Zijde in Eten en drinken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-03-12

Mosselen

Ik kwam bij het boodschappen doen mosselen tegen aan halve prijs. Mjam, dacht ik :-) Normaal gezien snij ik de groentjes erbij zelf. maar met dat ik vreesde dat ik daar door de combinatie van tijd verliezen met bussen en vermoeidheid niet aan toe zou komen, kocht ik eens een pakje voorgesneden mosselgroenten. Daar zat ook een pakje kruiden bij. Wel, daar had ik moeten afblijven, achteraf bekeken. Vond het zo niet echt lekker :-( Volgende keer toch maar houden bij mijn oude vertrouwde recept...

23:00 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Eten en drinken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-07-11

Bohneneintopf

Gelukkig is de Duitse keuken, vooral de echte altdeutsche, een zegen voor wie weinig energie heeft om te koken. Ik heb mijn grootste kookpot gepakt en die gevuld met:

  • een gesnipperde uit, gestoofd met
  • een pak spekblokjes,
  • een ruime hoeveelheid in blokjes gesneden aardappelen
  • een grote bokaal opgelegde snijbonen
  • een 2-tal laurierbladeren
  • een handvol dinges, hoe heet het ook alweer in het Nederlands, Nelken
  • een flinke snuif bonenkruid

Heb dat alles overgoten met bouillon en nu sudderen maar. Straks nog een bokaal in schijfjes gesneden knackworstjes erbij. En voilà, eten voor een paar dagen ;-)

 

00:17 Gepost door Schaduw Zijde in Eten en drinken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-01-11

Hoofdpijn

De hoofdpijn blijft aanhouden, ondanks medicatie. Daarnet weer fele scheurten, nu ondertussen meer doffe pijn. Ik vroeg me af welke kruiden goed zouden zijn tegen hoofdpijn. Wat blijkt? Ondermeer duizendblad wordt daartegen gebruikt. Nu heb ik van de zomer een voorraadje daarvan geplukt. Op en langs de wandelpaden in mijn geliefkoosde natuurgebied Dorent-Nelebroek groeit ontzettend veel duizendblad. Vandaar.

Duizendblad dus. Ook gember schijnt goed te zijn. En munt. Ook van munt heb ik een mooi voorraadje kunnen plukken in de tuin van Vriendin R. Hoe gemberthee of duizendbladthee smaken wist ik niet. Kon natuurlijk ferm tegenvallen. Munt ken ik natuurlijk wel, dat is dan ook mijn lievelingstheesoort (misschien geërfd van mijn Marokkaanse voorvaderen?) Dus besloot ik de drie te mixen.

Eerst fijngehakte verse gember een vijftal minuutjes laten sudderen op een zacht vuur. Dan het vuur afzetten, de andere kruiden toevoegen en een tiental minuten laten trekken.

Ik geef jullie het recept omdat het best lekker is. Of het ook werkt, dat zal nog moeten blijken. Maar het ruikt heerlijk en smaakt apart, met een pikant ondertoontje. Van de gember? In ieder geval, zeker een aanrader.

Kennen jullie nog van die middeltjes tegen hoofdpijn?

00:12 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Eten en drinken, Het vege lijf | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-11-10

#BGGD37 @mmmmh_bxl mèt @DolceGustoBE

 Chinees? Welnee, gewoon beetje geektaal ;-)

@ met daarachter een naam, dat is iemands adres op Twitter en # woord staat voor een hashtag. BGGD is de afkorting van Brussels Girl Geek Dinners. Wat dat zijn, heb ik bij een vorige BGGD al wel eens uitgelegd. Wie het niet meer weet, lieve lezertjes, moet maar eens een kijkje nemen op de site: http://www.brusselsgirlgeekdinner.be/.

Voor de 37ste bijeenkomst begaven we ons naar Brussel. Meerbepaald naar hier: http://www.mmmmh.be/ Meerbepaald voor een workshop brunchrecepten. Vaste lezers weten dat ik graag kook, dus een gratis kookworkshop ga ik me niet rap door mijn neus laten boren. Ook al was het op een zondagmorgen... Nu ja, ik heb deze week meer geslapen dan ik wakker ben geweest, dus ik vond dat het moest kunnen. En... er was ons ook koffie beloofd, tenslotte. NESCAFE Dolce Gusto, meerbepaald.

Mmmmh!, dat is naast een atelier voor kookworkshops ook een winkel, waar ik mij, als ik het geld zou hebben, behoorlijk blut zou kunnen kopen. Rekken en rekken en rekken kookgerief... zwijmel... Ik ben bewust niet gaan rondsnuffelen, kwestie van geen goestingen op te doen. Maar ik durf wedden dat ik daar probleemloos de suikerthermometer had kunnen vinden, die ik al zolang zou willen hebben. Of de leukste siliconen bakvormen, bijv een nieuw voor muffins (want mijn blikken muffinplaat begint wat versleten te geraken), een deftige pepermolen, een degelijke invetkwast, of zo van die ingrediënten die je alleen in dat soort winkels vindt, enz...  Ah, zwijmel... Sorry, ik kook niet alleen graag, ik hou ook van keukengerief ;-)

Bij aankomst kregen we naast ons naamplaatje ook een schort. Ik ben geen schortenmadam, moet ik toegeven. ik trek om te koken gewoon oude kleren aan, of - als dat niet kan wegens publiek (mijn oude kleren zijn écht niet voor publicatie geschikt...) - ik hou een keukenhanddoek bij de hand. Het is misschien daarmee dat ik vergeten ben, hem mee te nemen. Want dat mocht, een van de goodies die altijd bij de BGGD's horen.

Voor de koffie was het even aanschuiven. Die werd gemaakt met drie Dolce Gusto toestellen, maar dat is misschien wat weinig, als je voor 40 dames koffie wil zetten, aan 1 kopje per keer. De koffie vond ik wel lekker. Ik heb een Latte Macchiato gekozen. Kende dat niet en wat we niet kennen, proberen we graag eens uit ;-) Daarna nog een Chococino. Een warme choco, maar dan nog wat zoeter, heb ik begrepen. Was alleszins niet slecht, beide drankjes.

Aan de hand van onze schortjes werden we in 3 groepen ingedeeld. Ik behoorde tot de groep van de blauwe schorten. Niet dat het veel uitmaakte tot welke groep je behoorde, want om de zoveel tijd werd er gewisseld, zodat iedereen de kans kreeg om met alle 7 recepten kennis te maken. Hoewel, het bleek toch van belang. Er werd immers een wedstrijd georganiseerd! We moesten onze bereide schotels zo mooi mogelijk presenteren en op basis daarvan zouden we beoordeeld worden. Leuk! En, hoewel ik doorgaans geen competitiebeest ben, als het om koken gaat, win ik toch graag ;-)

Onze groep begon op de eerste verdieping met het bereiden van smoothies. Weten jullie nog dat ik op die workshop in het Vrijbroekpark al eens een lekkere smoothie heb leren maken? Wel, deze waren ook de moeite. Eentje was met papaya en sinaasappelsap. De andere was iets speciaals: ananas, met een scheutje absint en fijngesneden bergamotblaadjes. Jawel, absint, dat groene goedje waar mensen in de tijd van Toulouse-Lautrec verslaafd aan geraakten (wat me er, tussen haakjes, aan doet denken dat ik me nog eens zou willen verdiepen in het werk vaan deze schitterende kunstenaar). Zou mij niet kunnen overkomen: het rujkt naar anijs en ik lust dat niet. Trouwens, 't is alcohol en dat lust ik ook al niet.

Ik heb me samen met een heel sympathieke dame ontfermd over de cocktailprikkers om de glazen te versieren. Ze kwam op het lumineuze idee om uit mangoschijfjes hartjes te snijden. We zijn dan wel geeks, we zijn eerst en vooral ook girls, hé ;-)

Dan mochten we ons op de patisserie smijten:

Het idee om thee toe te voegen aan koekjes vond ik erg inspirerend. Daar ga ik beslist nog eens mee experimenteren. Leuk ook om eindelijk eens te leren hoe je juist werkt met een spuitzak. Je maakt met je duim en wijsvinger een L. Daar leg je de spuitzak in. Dan draai je die een paar keer om zijn as, tot je aan de spuitmassa bent en zodat het ding vastzit en het er niet langs twee kanten uitkomt, weet je wel. En dan spuiten maar :-) De benaming "financiers" kende ik niet. het is te zeggen, ik kende het woord maar kon me er niks bij voorstellen. Voor mij zijn dat gewoon minicakejes.

Dan verhuisden we naar de benedenverdieping, waar het - héhé - aanzienlijk koeler was. Ja, daarboven: een niet al te grote en vooral lage ruimte met een paar op volle toeren draaiende ovens... Zweet... Te meer omdat ik daar de laatste weken sowieso al last van heb (zal wel weer die vervloekte schildklier zijn...). Hier maakten we nog:

Dan was het tijd voor het laatste onderdeel van de wedstrijd. daarvoor hadden we een teamleider nodig. Ik werd naar voren geschoven. Help... We moesten plaatsnemen aan het fornuis. En een gerecht klaarmaken! Hebben jullie al eens roereieren gemaakt, vroeg de chefkok. Euh ja, maar dat draaide uit op een soort in stukjes gescheurde omelet. Neit wat ik dacht dat het moest zijn. Vroeger op kamp met de Chiro kregen we altijd wel eens roereieren. Ik herinner me van die gigantische kampketels vol met gele brokjes in een smeuig geel sausje. Na vandaag weet ik dat dàt ook geen echte roereieren waren. Jaja, na zo'n 35 jaar kan een mens nog altijd wat bijleren :-)

De truuk zit hem in de manier van verwarmen. Op een inductiekookplaat zoals daar in het atelier (oh ja, dat was dan ook meteen mijn kennismaking met koken op een inductieplaat! maar geef mij toch maar liever gas) kan je gewoon de pan op het "vuur" zetten (tenminste als je de juiste pan gebruikt). Maar bij een gasfornuis moet je au bain marie werken. Aha! En tweede aha, het gaat heel, heel, héél traag. De kok zei me dat de eieren stollen bij een constante temperatuur van 70°. Je moet echt ver-shrik-ke-lijk lang roeren. Ik heb het proberen vol te houden zolang ik kon, maar ja, veel kracht heb ik niet, hé. Gelukkig mochten we afwisselen. Als ze klaar waren werden de eitjes nog op smaak gebracht met een scheutje truffelolie. Niet slecht.  

Nadat wij klaar waren, bereiden de drie chefs zelf ook nog een portie en mochten we allemaal proeven. Mmmm, lekker, lekkerder dan dat van op kamp. Al betwijfel ik of ik het nog vaak ga maken:

  1. 't is een serieuze aanslag op je lijn én je cholesterol, al die eieren, plus room en verschrikkelijk veel boter
  2. ik kan zo lang niet blijven kloppen ;-)

Dan was het moment van de waarheid gekomen: wie had er gewonnen. Tatatataaaa! Mijn team!!! Jeuh :-) We kregen als beloning een extra goodiebag. Ik moet zeggen, het woord goodiebag was bij deze BGGD een serieuze understatement... Iedereen, alle 40 deelneemsters, kreeg een Dolce Gusto toestel mee naar huis. Nou... Daarbij kregen we ook nog elk een kookboek van Mmmmh! met een verzameling Italiaanse recepten. heb er al een paar gezien die ik beslist eens ga uittesten. De extra goodiebag van de winnaars kreeg ook nog eens een setje prachtige koffieglazen en een doos extra pads voor de koffiezet.

Geef toe, dat alles is toch wel meer dan de moeite waard om op een kletsnatte zondagochtend naar Brussel te trekken? Grote dikke merci aan de organisatrices van de BGGD, de koks van Mmmmh! en  Dolce Gusto. En niet te vergeten de deelnemende ladies zelf :-)

 

 

01:05 Gepost door Schaduw Zijde in Eten en drinken, Uitstapjes | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |