16-10-13

Maanziek?

Het is mijn dag niet. Ik heb vorige week mijn spuitje gemist en krijg het vandaag pas. Dat voel ik echt wel. Te meer omdat ik zaterdag was uitgenodigd op een feestje en dat had mijn dagnachtritme weer eens ferm door elkaar geschud. Komt nog bij dat ik ergens een verkoudheid heb opgelopen, waarschijnlijk vrijdag in een dokterskabinet (was bij huisarts én bij de tandarts). En tenslotte heb ik vannacht slecht geslapen. Vaak wakker geworden. En twee akelige terugkerende dromen.

De eerste heeft te maken met de maan. Het is een type droom waar ik al sinds mijn kinderjaren last van heb. Het begint er altijd mee dat ik naar de maan kijk. Maar daar is iets mis mee. Deze keer waren het er twee. Een heldere volle maan. Alleen leek het alsof ze stoomde. Het leek nog het meest op zonnevlammen, maar dan bij de maan. Een beetje verder hing op dezelfde hoogte nog een tweede maan aan de nachtelijke hemel. Een rosse maan, die half versluierd leek door wolken. Vreemd want er leken verder geen wolken te zien. Plots schoof de heldere maan voor de rosse en toen zag ik dus een maaneclips. Even later schoof de heldere maan terug naar haar plek. Dan was er een sprong in mijn droom. Ik liep door mijn straat in de richting van mijn huis met een kindje aan de hand. Plots zag ik achter de huizen aan de overkant de maan opduiken, wat op zich al raar is. Dat is immers het westen en als je daar de maan ziet, hangt ze al laag aan de hemel. Maar het werd nog vreemder. Plots was het niet meer de normale witte volle maan maar bestond ze uit concentrische cirkels in alle mogelijke kleuren. De cirkels flikkerden en veranderden van kleur. En dan waren er plots nog andere kleinere hemellichamen, ook allemaal kleurig en flikkerend, niet in cirkels maar allerlei patronen. Ik begon te rennen met dat kindje want ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn. Brr, akelig, hoor. Zou dat nu zijn omdat het over een paar dagen  volle maan is?

Dan had ik nog een andere droom die ik ook vaak heb. Die gaat erover dat ik niet wakker geraak. Ik lag in mijn droom in mijn bed. Mijn wekker ging af en ik zette hem af. Mijn tweede wekker ook. Dan droomde ik dat ik opstond, maar blijkbaar droomde ik dat maar, want even later lag ik gewoon terug in mijn bed en ging eerst mijn ene en dan mijn tweede wekker af. Ik zette ze weer af en probeerde weer op te staan. Maar al terwijl ik dat deed voelde ik dat ik eigenlijk nog steeds sliep, want ik voelde de grond onder mijn voeten niet. Echt raar, hoor. En dat scenario herhaalde zich dus keer op keer op keer. Wakker worden en even later beseffen dat ik alleen maar droom dat ik wakker word. Gefrustreerd geraken omdat je er maar niet in slaagt om wakker te worden. Heel bizar en een beetje akelig. Was dan ook blij toen ik uiteindelijk echt wakker werd.

Gelukkig gebeurde er toen ik eindelijk echt wakker was iets waar ik terug wat vrolijker van werd. Tooen ik in de veranda eten ging pakken voor de katten, zag ik dat er op mijn tuinzetel een zwarte kat zat. Ik kan natuurlijk geen kat zien zonder te willen kennismaken ;-) Dus ik deed  voorzichtig de deur open. Poes maakte aanstalten om te vluchten, maar keek toch nog afwachten achterom. Ik maakte zachte poezenlokgeluidjes, zij zette nog een paar stapje, maar keek nog achterom. En dan besloot ze blijkbaar dat ik geen gevaar vormde. Ze miauwde naar mij en ik antwoordde. En toen kwam ze naar me toe :-) Snufsnuf aan mijn hand en dan mocht ik haar aaien. Waren mensen maar even gemakkelijk om te leren kennen ;-)

16:13 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Dromen, Katten, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-12

Waar haal ik het?

Vannacht had ik toch weer zo'n idiote droom... Ik was op stap met Oma en mijn moeder. We gingen naar een soort zwemparadijs. Tot daar vrij normaal. Maar... Op het water in het zwembad dreven plastic bakjes met frietjes. Huh??? Enfin, in mijn droom vonden we dat leuk maar niet abnormaal. We smikkelden lekker frietjes. Dan gingen we naar een tweede bad en dat was gevuld met... aardbeienyoghurt. Ik dook erin onder met mijn mond open :-D Vreemd want dat zou ik zelfs in een gewoon zwembad niet doen, dat duiken.

En zo ging dat dus door. Na de aardbeienyoghurt kwam nog een bad met hammousse, en eentje met water waarop schaaltjes meloen dreven.  En tenslotte nog een met schaaltjes met iets wat op een soort geribbelde tomaten leek maar wat eerder smaakte als komkommer.

Waar haalt een mens het toch uit, hé?

20:16 Gepost door Schaduw Zijde in Dromen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-01-11

Nare dromen

Vandaag werd ik wakker als een wrak, maar dat heeft alles te maken met de dromen die ik had, net voor ik wakker werd. Ik herinner me ze zelfs allemaal, niet alleen de laatste.

De laatste dat is iets wat ik vaak heb, als laatste droom. Je moet weten, ik word de laatste jaren altijd wakker met een boordevolle blaas. Zo erg dat ik boven zo'n ouderwetse wc-stoel heb moeten zetten, want ik geraak echt niet tot aan de wc beneden. Dus heeft mijn laatste droom meestal ook met plassen te maken. Ik moet plassen en er loopt vanalles mis, dat is zo'n beetje het scenario ;-) Deze keer was ik ergens in een zwembad. Ik zou gaan zwemmen met Blablamie. Maar ik moest dus eerst plassen. Ik ga jullie de details besparen, maar daar ging het dus mis ;-)

Daarvoor had ik een droom over een of ander soort demon. Tja, ik heb uit de bib de tv-serie Charmed uitgeleend op dvd, en dat soort dingen, daar droom ik dan ook van. Ik denk dat het vooral van die droom was dat ik uitgeput was.

Het begon nochtans redelijk normaal. Ik ging met Oma boodschappen doen. Typisch droomlandschap, je weet waar je bent, en toch ziet het er allemaal anders uit dan normaal, al ben je je daar in je droom niet van bewust. Enfin, we stappen uit de auto en ik zeg tegen Oma dat ik eerst naar de Wibra wil, omdat ik daar zo'n mooi jurkje heb gezien. Op dat moment valt in heel de straat de elektriciteit uit, dus alles is donker. Een beetje later springt alles terug aan en dan stel ik vast dat Oma weg is. Ik loop naar de Wibra om te zien of ze daar is. Ik ren heel de winkel door, maar ik vind haar niet. We zouden ook naar de Nopri gaan. [Dat is zo'n naam die blijft hangen bij mij: dat ding heet nu al vele jaren eerst GB, en dan Carrefour. Maar op mijn boodschappenlijstje staat nog altijd Nopri ;-)]

Dat Oma daarnaartoe zou gaan, is eigenlijk raar. Ze zette daar nooit een voet binnen, omdat ze er haar ooit, voor mijn tijd, denk ik, aanzien hadden voor een winkeldievegge. Ze was toen zo geaffronteerd dat ze er nooit nog is binnengegaan. Begrijp ik volkomen, ik zou net hetzelfde gedaan hebben... Maar goed, in dromen kan dat, dus ik loop de Nopri binnen om te zien of ze daar is. Ik ben nog maar net binnen of ik bots op een van mijn medeleeskringleden. Ik vraag haar of ze Oma gezien heeft. Ik beschrijf haar, maar ze heeft haar niet gezien.

En dan begon dat gedoe met die demon, wat erop neerkwam dat ik aan een hoog tempo (een dat ik in werkelijkheid absoluut niet meer aankan, vanwege mijn kwakkelbenen) de hele winkel moest doorcrossen. Vreselijke zenuwentoestand. Volgens mij stroomden er liters adrenaline door mijn lijf en is het daarom dat ik zo uitgeput en overstuur wakker werd.

Ook dat is een terugkerend droomthema, sinds de riziv- en de daaruit voortvloeiende financiële perikelen. Enkele keren per week word ik wakker uit een droom waarin ik kweetniehoe gestresseerd van hot naar her moet rondhollen als een kieken zonder kop. Geen wonder, natuurlijk, zo voel ik me ook: sinsdien heb ik het gevoel dat er aan alle kanten aan mij getrokken word en ik hol en ik hol en ik hol en het levert allemaal niks op.

Pfft... Ik snap wel, je verwerkt in je dromen de dingen waar je overdag mee te maken hebt. Maar ik denk dat ik me toch stukken beter zou voelen als ik eens zou kunnen wakker worden uit een rustige, serene droom.

17:08 Gepost door Schaduw Zijde in Dromen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-09-10

Bizarre droom

Wakker geworden met een heel bizarre droom. Het ging over een laboratorium waarin een vrouwelijke professor mensen probeerde te maken. Maar ze had een probleem: ze kon namelijk alleen maar minimensjes maken. Daarom nam ze een aantal assistenten in dienst. Toen lukte het wel om de mensjes groter te maken. Uiteindelijk slaagde ze erin mensen op normale grootte te maken en toen begon ze ze ook in verschillende types te maken. Dat was zo ongeveer het laatste beeld dat ik zag: een grote zaal met allerlei mensen in dozen, dun, dik, groot, klein, blank, zwart,... Het gekke was dat sommige geen beenderen leken te hebben. Ze lagen slap als ledepoppen in hun doos met hun ledematen in onmogelijke bochten.

16:35 Gepost door Schaduw Zijde in Dromen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-04-10

Moeder

Tot voor kort droomde ik een tijdlang regelmatig over mijn moeder. Wie hier vaak komt lezen, weet dat de relatie met mijn (biologische) moeder op zijn zachtst gezegd problematisch was. Haar in mijn dromen tegenkomen - ook al is ze ondertussen overleden - is dan ook niet direct iets waar ik naar uitkijk.

Er was de droom waarover ik geblogd heb, waarin ik een poema in huis had. Maar dat was niet de enige keer. Altijd weer dook ze in mijn dromen op en telkens weer wilde ze dingen voor mij doen. De laatste keer zei ik vlak voor ik wakker werd nog tegen haar dat ze het (al wat ze me heeft aangedaan) daarmee niet kon goedmaken.

Toen ik dan wakker werd, besefte ik plots dat het inderdaad dat was wat ze aan het proberen was, via mijn dromen: het goedmaken. Op zich verbaast me dat niet. Mijn moeder heeft veel kwaads aangericht, niet alleen in mijn leven. Toch denk ik niet dat dat echt haar bedoeling was. Ze deed het niet uit kwade wil, ze besefte het alleen niet: ze had niet het inlevingsvermogen dat je nodig hebt, om te kunnen inzien wat de gevolgen van jouw daden op iemand anders zijn. Misschien dat ze dat nu, daar waar ze nu is, wel beseft en dat het daarom echt wel graag zou goedmaken.

Maar dat kan niet. Ik heb me daar met de tijd bij neergelegd. het verleden is gedaan en dat kan niet teruggedraaid worden. Wat er nu is, dat is waar ik het mee moet doen. En dat geldt ook voor haar. Ik kan erkennen dat zij, als ze had beseft wat ze deed, misschien anders zou gehandeld hebben. Maar dat verandert nu niks meer.

En in mijn dromen komen rondspoken helpt ook niet. Dus heb ik haar, toen ik wakker was en het begreep, gevraagd om mij met rust te laten. Ik heb in mijn hoofd tegen haar gezegd, dat ik begreep dat ze het probeerde goed te maken, maar dat dat niet kon. Sedertdien heb ik effectief niet meer van haar gedroomd.

Sceptici zullen dit allemaal wel een hoop onzin vinden. Geeft niet. Hoofdzaak is dat het gewerkt heeft.

16:35 Gepost door Schaduw Zijde in Dromen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-03-10

Poema

Bizarre droom gehad gisterennacht. Ik droomde dat ik behalve mijn katten ook eentje van een wat groter formaat in huis had: een poema. Het was een wijfje. Ze was heel lief en liet zich knuffelen net als een gewone huiskat. Maar ik had een probleem met haar. Ik wist dat ik eigenlijk met haar buiten moest gaan wandelen, maar ik durfde dat niet omdat ik vreesde dat mensen bang van haar zouden zijn en haar zouden willen doden. In mijn droom vertelde ik dit aan mijn moeder, die bij mij op bezoek was. Zij of all people... Zij zei dat ik me dat niet moest aantrekken, als ik met dat beest naar buiten moest, moest ik dat gewoon doen. En desnoods zou zij het wel doen. Maar dat zag ik al helemaal niet zitten, mijn poema aan haar toevertrouwen. En toen werd ik wakker. Met alleen maar mijn kamerpoemaatjes aan mijn zij ;-)

Bizar is ook: toen ik wakker werd, was een van mijn eerste gedachten dat een poema in het echt groter is dan die in mijn droom. Maar toen ik het dan opzocht, bleek het toch ongeveer te kloppen. ik heb nochtans bij mijn weten nog nooit een echte poema gezien en was er effectief van overtuigd dat die veel groter zijn. Blijkbaar weet mijn onderbewustzijn het beter dan mijn bewuste ik :-)

12:15 Gepost door Schaduw Zijde in Dromen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-02-09

Vijfling

Heb van mijn moeder gedroomd vannacht. Een droom die voor mij onder categorie horror valt. Mijn moeder was bevallen. Van een vijfling, astablieft... Oma en ik waren geschrokt, 5 kinderen en zij die nooit goed gezorgd heeft voor de 6 die ze al had.

We gingen haar bezoeken in het ziekenhuis, Oma, ik en mijn broers en zussen. Die zagen er wel jonger uit, terug kinderen. De babies waren er niet, die werden onderzocht, zei Moeder. We bleven een tijdje wachten.

Dan was het plots tijd om naar huis te gaan, ook voor mijn moeder en de babies. Die waren allemaal ingebakerd. Ze waren erg klein. Mijn moeder gaf mij er eentje om te dragen. Ik droeg een omslagsjaal en wikkelde de baby daarmee goed in, dicht tegen mij aan. Maar het was een wroeter, ik had veel moeite om de baby in toom te houden. Hij wroette zich los en keek rond. Het kind kon zelfs zijn hoofdje al oprichten !?! 

Uiteindelijk kwamen we "thuis" (tussen " " want het leek op geen enkele plek waar ik mijn moeder ooit heb weten te wonen). Er waren geen wiegjes of zo. Mijn moeder legde de babies op tafel en liet ze daar achter. Ik was geschokt! Ik besloot zelf het heft in handen te nemen. Ik pakte een paar kussens en legde die op de grond naast de zetels waar het bezoek zat. Ik legde de babies daarop. Mijn moeder vroeg of dat dan beter was, op de koude grond. Ik antwoordde dat dat toch al beter was dan op een tafel waar ze konden afvallen. Toen werd ik wakker, nog altijd boos op mijn moeder met haar onverantwoord gedrag. 

Dat laatste sluit perfect aan bij de gevoelens die Moeder vaak bij mij opriep. Geschokt over al het onverantwoorde gedrag dat ze tentoon spreidde, vooral tov haar kinderen. En haar nood om altijd maar meer kinderen te hebben. We hebben dat gevoel trouwens een keer echt meegemaakt. Mijn moeder had toen het waanzinnige plan opgevat om 2 kinderen te adopteren. Oma en ik waren er helemaal van slag van. Wat waren we toen bij dat dat door allerlei omstandigheden niet is kunnen doorgaan. 

Het was des te schokkender omdat we er ons niet aan verwacht hadden. "Goed dat ze geen kinderen meer kan krijgen", was een verzuchting die bij ons thuis regelmatig werd uitgesproken. Moeder was immers gesteriliseerd na de geboorte van Jongste Broer. Dat was een zware bevalling en zowel moeder als kind zijn er bijna ingebleven. De gynecoloog heeft Moeder toen goed ingepeperd dat ze wellicht effectief zou sterven als ze nog eens een kind zou krijgen. Blijkbaar hielp dat. Ik was toen 13 maar ik herinner me het gevoel van opluchting nog heel goed. 

Helaas was Moeder zo'n beetje verslaafd aan het gevoel moeder te zijn. Het abstracte idee dan, want in werkelijkheid had ze van moederlijke gevoelens eigenlijk niet veel kaas gegeten. Ik herinner me nog dat onze buurvrouw Rachel altijd vertelde wat Moeder tegen haar had gezegd: "Hoe meer kinderen, hoe liever". Die buurvrouw was ook geschokt, want iedereen zag natuurlijk hoe het er werkelijk aan toe ging.

Maar dat is dus het idiote aan mensen met een antisociale persoonlijkheidsstoornis: die leven in een soort droomwereld, hun eigen werkelijkheid. In haar eigen werkelijkheid was Moeder een schitterende moeder. Daar was ze echt van overtuigd. Ze moet eigenlijk, bedenk ik nu plots, oprecht geschokt geweest zijn omdat ik haar er altijd op wees dat ze dat niet was. 

Sorry, ik weet dat het hard klinkt, maar ik ben echt blij dat ze er niet meer is. Nooit meer zorgen om wat ze nu weer allemaal zou kunnen aanrichten. Tenzij in mijn dromen, blijkbaar :-)

09:50 Gepost door Schaduw Zijde in Dromen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |