15-06-15

Begrip!

Eindelijk begrip voor mijn dagnachtritme-probleem!

Ik slaap ondertussen al enkele maanden met een cpap-toestel. Tot grote tevredenheid. Voor het eerst in minstens 12 jaar sta ik op met het gevoel dat ik geslapen heb. Zelfs als ik eigenlijk te weinig uren geslapen heb, dan nog voel ik dat ik die weinige uren echt wel geslapen heb en gerecupereerd ben, zij het dan onvoldoende. Enkele uren echte slaap is nog altijd beter dan 12 uur of meer slaap, die eigenlijk geen echte, diepe slaap is, en waarvan je dus niet of nauwelijks recupereert. Ik voel me stukken beter dan eind vorig jaar toen ik amper nog op mijn benen kon staan en bijna niet meer buiten kwam.

En daarom verwees mijn slaapdokter me door naar een in slaapproblemen gespecialiseerde psychologe. Daar had ik vandaag mijn eerste afspraak. Gewoon een intake-gesprek maar toch heeft het me al deugd gedaan. Omdat ik er eindelijk na al die jaren begrip vond. En... zicht op behandeling. Wat nog belangrijker is.

O.a. lichttherapie is een optie. Moet wel nog besproken worden met het ocmw, want de huur komt op 25€ per maand. Maar het gaat om een soort brilletje dat licht geeft vlak boven je ogen. Je kan er dus gewoon mee rondlopen. Verder de circadin, die ik al neem. En psychologische begeleiding uiteraard. En dat wordt tot nog toe niet terugbetaald. Dus... Enfin, die psychologe neemt zelf contact op met het OCMW omdat ze daar ervaring mee heeft. Prima!

Maar vooral het begrip heeft me deugd gedaan. Ik loop hier al zolang mee rond. En al die jaren krijg ik van die adviezen als: je moet "gewoon" vroeger gaan slapen. Ja, hallo, als het zo "gewoon" was, zou ik er niet al meer dan 10 jaar mee rondlopen...

Ondermeer begrip voor iets wat ik tot nog toe zelfs aan dokters niet uitgelegd kreeg. Dat ik soms, als ik te veel gedaan heb, en mezelf te veel vermoeid heb, eerder nog later in bed geraak dan vroeger. Omdat ik dan, zoals deze psychologe het uitdrukte, in een te hoge versnelling zit en niet kan terugschakelen. Zij zegt, zo'n dagnachtritmestoornis is niet zozeer een slaapprobleem als wel een "waakprobleem". Je bent te alert en dan ook nog eens op het verkeerde moment. Een soort permanente jetlag.

Het zou wel kunnen dat ik problemen ga blijven hebben. Omwille van mijn schildklier met name. Blijkbaar heeft die ook een effect op je slaap. Psychologe zei dat ze bij haar patienten ziet dat zelfs als de schildklerwaarden ok zijn, de meesten toch slaapproblemen blijven hebben en dat je dus nooit helemaal herstelt. Nu ja, alle beterschap is welkom. Ik zou al heel gelukkig zijn met een beetje beterschap.

Goh, ik ben toch zoooo blij dat ik eindelijk bij een goeie arts terechtgekomen ben! Dat is echt een wereld van verschil. Eindelijk het gevoel van ernstig genomen te worden, eindelijk zicht op behandeling. Dat is echt fantastisch...

Voor wie ook met dagnachtritme-problemen sukkelt: wend je tot de slaapeenheid van het UZ Brussel: warm aanbevolen!

 

17:55 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf, Lichtpuntjes, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-03-15

Geweldig!

Ik ben pompaf en ik vind het fantastisch :-) Waarom? Omdat ik mijn platte rust voor de rest van de dag verdiend heb!

Ik ben:

  • naar het containerpark geweest
  • heb eindelijk nog eens een bezoekje aan de kringwinkel gebracht
  • heb dan nog boodschappen gedaan bij Aldi, Lidl en Colruyt

Màànden gleden dat ik nog zoveel heb kunnen doen. Maar nu is het wel genoeg geweest, anders ben ik morgen weer pompaf van een andere soort. En de reden dat ik al mijn boodschappen vandaag gedaan heb, is net dat ik morgen graag eens een dagje vrij wou hebben. Bijvoorbeeld om een fietstochtje te maken. Want dat is ook al zolang geleden.

Dankuwel cpap :-)

19:09 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-15

Contrast

Er zijn van die dingen die je pas vele jaren later opvallen. Ik weet niet hoe ik erop kwam maar ik was aan het denken over het verschil in gedrag tussen mijn moeder en mijn grootmoeder. [*] Als ik kwaad was op mijn moeder en ik zei daar iets over tegen mijn Oma, dan was haar laatste woord altijd: ze is en blijft je moeder. Dat was haar standpunt: je kan kwaad op haar zijn, maar ze blijft je moeder.

Wat een contrast met wat die moeder zelf deed in eenzelfde situatie. Al wat mijn moeder in zo'n situatie deed, was proberen mij nog verder op te stoken tegen haar moeder. Ze probeerde in mij een medestander te vinden in haar haat tegenover haar moeder. En dat lukte niet. Want hoe boos ik ook was op mijn Oma, mij tegen haar opstoken, liet ik niet gebeuren. Want zij was wel degene die mij grootbracht en in mijn noden voorzag zo goed en zo kwaad als ze kon.

Mijn moeder is dit jaar 10 jaar dood. Mijn mening over haar is niet veranderd. Wat Oma me voorhield, heb ik nooit kunnen accepteren. Mijn moeder was niet mijn moeder: Oma was mijn moeder. Ik begrijp waarom ze dat zei en ik waardeer haar erom. Het is net zoals ouders na een scheiding nooit de andere ouder mogen zwart maken tegenover de kinderen. Oma deed dat niet, ze wist dat dat niet kon. Mijn moeder wist dat niet. Dat is het contrast.

Mijn Omaatje was geen heilige. Ook haar opvoedingsstijl heeft in mij zeer diepe wonden geslagen. Maar haar heb ik het kunnen vergeven omdat ik weet dat ze een goed mens was en dat ze niets dan goeds met mij voorhad. Mijn moeder was geen goed mens. Ze was ook geen slecht mens. Ze was ziek. Ze had een psychische afwijking die maakte dat ze de mensen om haar heen verschrikkelijke dingen aandeed. Ik kan dat vaststellen, ik heb het achter me gelaten, het bepaalt mijn leven niet meer. Maar vergeven kan ik het haar niet. Ik weet niet waarom.

Ik weet alleen dat ik nog steeds blij ben dat ze er niet meer is en dat ze niemand meer kan kwetsen. Nooit meer. Oma mis ik wel. Niet meer zo erg als in het begin, uiteraard. Maar er is nog zoveel dat ik graag met haar zou willen delen, dingen die ik haar zou willen laten zien, laten proeven, laten meemaken. Het enige wat ik met mijn moeder zou willen doen is haar naar een psychiater sturen, met mijn persoonlijke doorverwijsbrief erbij. Niet dat dat veel zou uitgehaald hebben, misschien hooguit de schade een klein beetje beperken.

Ik ben ook niet heilig. Het gros van de tijd denk ik gewoon: fuck haar, ze verdient geen vergiffenis, punt. Maar de vraag die mijn psychologe me ooit stelde blijft me achtervolgen. Ze zei: nu je dat beseft, dat je moeder eigenlijk psychisch ziek was en er dus niet echt iets aan kon doen, kan dat je niet helpen om het haar te vergeven. Het antwoord is nog steeds nee. Of stel ik misschien vergeven teveel op dezelfde lijn als vergeten? Ik weet het niet.

 

[*] Correctie: het feit dat ik op youtube afleveringen van Dr Phil aan het binge-kijken ben, zal er wel voor iets tussen zitten ;-)

05:49 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Familie, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-03-14

Zeer vreemd

Er is een nieuwe hype op Facebook: groepen gewijd aan een bepaalde gemeente. "Ge zijt van [vul stad naar keuze in] als ge" en dan mag eenieder die zich geroepen voelt  de zin aanvullen met wat hij/zij wil. Nostalgie in de hoogste graad. Heerlijk als je daarvan houdt ;-) Ik hou daarvan :-) Ik hou ook van de stad waarin ik al bijna 50 jaar woon. Ik ken ze van binnen en van buiten, en zie op veel plaatsen nog steeds wat er vroeger was, voor dat wat er nu is, er kwam. En voor dat soort herinneringen is dit soort groepen een schatkist. Ik ben er dus behoorlijk actief op, op de groep "Ge zijt van Vilvoorde als ge" :-)

Dat maakt dat je ook nieuwe mensen leert kennen, natuurlijk. Want Facebook is eigenlijk zo'n beetje als je stamcafé: je raakt soms al eens met iemand aan de klap. Zo raakte ik aan de babbel met iemand die nog in dezelfde straat als ik gewoond heeft. Nu liet die op een bepaald moment zijn vroegere huisnummer vallen. En die deed bij mij een belletje rinkelen. Of zeg maar gerust een klok.

Waarom? Wel... Eind vorig jaar kreeg ik een mailtje. Of ik geïnteresseerd was om mee te werken aan een boek dat zal gepubliceerd worden n.a.v. de herdenking van het feit dat het dit jaar 50 jaar geleden is dat België zijn grenzen openstelde voor ondermeer gastarbeiders uit Marokko. Mijn vader was een van hen. Hij was hier al meteen in 1964. De enige foto die ik van hem heb, is gedateerd: eind juli 1964. Hij staat er samen met mijn moeder en mijn grootouders op. Van mij was nog geen sprake, ik werd pas eind 1965 geboren.Maar de relatie was er al wel, dus ergens tussen februari en juli moet het koekenbak geweest zijn tussen die twee, om het met een volkse uitdrukking te zeggen.

Ik ben dus voor dat boek een stukje aan het schrijven over mijn vader. En daarom heb ik de weinige feitelijke info die ik over hem heb op mijn buro liggen: die foto en een kopie van mijn geboorteakte. Dat en wat ik onthouden heb uit wat vooral Oma en in veel mindere mate mijn moeder zelf mij over hem hebben verteld.

Hij woonde, volgens die geboorteakte, wat verderop in mijn straat. Ik ben er onlangs nog langsgereden om te checken welk huis het juist was. Dat had ik al jaren eerder kunnen doen, maar al wat met mijn vader te maken heeft, is altijd al erg pijnlijk voor mij geweest. Ik had waarschijnlijk meer over hem kunnen weten, had ik meer vragen gesteld. Maar wat zou ik dan meer geweten hebben. Hij is dood. Al wat ik over hem te weten kan komen is sowieso uit tweede hand en dus subjectief.

Zijn overlijden was een van de aanleidingen tot wat vermoedelijk de eerste depressie was, waarmee ik in mijn leven te kampen kreeg. Ik was amper zes en het woord depressie was toen onder het brede publiek niet echt een gangbaar begrip. Rouwverwerking ook niet. Maar ik rouwde wel en zeer diep. Mijn vaders dood is, denk ik, nog steeds een van de diepste wonden in mijn bestaan. Ik kende hem niet, die vader, was me op dat moment zelfs nauwelijks bewust van het feit dat ik een vader had, en uitgerekend het eerste moment waarop ik me daarvan bewust werd, was het moment waarop ik te horen kreeg dat hij overleden was en besefte ik dat ik hem dus ook nooit meer zou kunnen kennen. Dat is veel om te verwerken voor een kindje van zes. Te meer omdat het - maar daar ga ik nu niet verder op in - niet eens de enige sores was die ik toen aan mijn kleine hoofdje had.

Schrijven over mijn vader was iets wat ik eigenlijk allang wilde doen, dus toen de gelegenheid zich voordeed, greep ik die uiteraard met beide handen. Maar het valt me wel ontzettend zwaar. Eigenlijk was de deadline al enkele weken geleden. Kort ervoor viel ik stil. Ik zat nochtans al halfweg mijn verhaal, maar ik kon het niet meer opbrengen om ernaar te kijken. Zo gevoelig ligt het. Het is nochtans goed, het nadenken over het wenige wat ik weet, heeft me hier en daar tot nieuwe inzichten gebracht. Maar het is keuteren in het verleden en dat weegt emotioneel nogal door.

Omdat ik mezelf niet verder kon krijgen, en de deadline al verstreken was, had ik het eigenlijk zo min of meer opgegeven. En toen kwam er terug een mail. Dat we nog een maandje langer krijgen om eraan te werken. Dat zag ik wel zitten, op die termijn dacht ik dat het me wel zou lukken om verder te schrijven.

En dan vanavond beginnen beide verhaallijnen door elkaar te lopen. Ik zie het huisnummer van die vroeger straatgenoot op het scherm verschijnen. Ik denk, tiens, dat kan niet ver zijn van het huis waar mijn vader woonde. Ik pak mijn geboorteakte erbij en schrik me een bult: hetzelfde adres.

Hoe het afloopt, dat zal iets voor dat boek worden. Waar ik het hier vooral over wil hebben, is hoe vreemd dit alles is. Ik zie er de hand van gene zijde in. Iemand die er nu niet meer is, heeft van daarboven (of waar ze zich ook mogen bevinden) duwtjes gegeven. Is het een toeval dat ik uitgerekend met die persoon aan de babbel geraakte? Wel ja, rationeel gezien moet je dat toeval noemen. Maar hoe rationeel ik voor de rest ook mag zijn, in toeval geloof ik niet. Wat ik me wel kan voorstellen, levendig zelfs, is dat Oma nu aan gene zijde in haar vuistje aan het lachen is, over wat ze bekokstoofd heeft. Zij en Opa samen. En ik vind het niet erg, want die twee, die vertrouw ik volkomen, wat van die kant komt, kan alleen maar goed bedoeld zijn. Maar vreemd is het wel, echt wel héél erg vreemd, nee?

02:19 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Familie, Schaduwen, Vilvoorde, mijn stad | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-13

Moet je nu horen!

Ik heb mijn fiets terug!!!

Rond 19u reed ik weg, om iets te gaan drinken. Ik ben nog maar net de bocht om of mijn oog valt op iets aan mijn rechterkant. Tegen het hek van het braakliggend veldje daar stond... mijn fiets! Ik zette me snel aan de kant en ging op onderzoek. Blijkbaar zijn de dieven erin geslaagd om de kabel uit het slot te trekken, maar onderaan dat slot zit nog een ijzeren stang die doorheen de spaken gaat en de hele boel blokkeert. Is het nu dat dat pas later geblokkeerd is geraakt of hebben ze de fiets eerst een eindje gedragen om er daar verder aan te prutsen, ik weet het niet. Alleszins, ze moeten het opgegeven hebben en de fiets daar laten staan. Meestal staan daar auto's geparkeerd en daarom zal het me gisteren niet opgevallen zijn. Vandaag was er toevallig een gaatje en daardoor zag ik mijn fietstas.

Heb nu geen idee wat het gaat kosten om het slot te herstellen of vernieuwen. Maar ik ben toch al heel, héél blij dat ik mijn fietsje terug heb. De hemelen zij dank voor slechte dieven :-)

21:56 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-13

Het is écht mijn dag niet

Sinds mijn vorige post:

  • ben ik mijn wandelstok vergeten in de Zeeman, omdat ik afgeleid was door een dame die me uitleg vroeg over een bepaald soort garen, dat ze daar nu hebben
  • heb ik bij een poging om te tanken 3 keer de verkeerde code ingetikt, waardoor ik nu niet meer aan mijn rekening aankan en dus morgen naar de bank moet zien te geraken

Dat van die verkeerde code kwam doordat:

  • ik maandag mijn code veranderd had omdat ik merkte dat ik moeite begon te krijgen met de vorige te onthouden
  • en ik dat vandaag door de waas van brainfog helemaal vergeten was
  • ik 3 pogingen heb moeten doen voor ik een machine had die werkte
  • bij de 1ste kwam er een foutmelding
  • bij de tweede blokkeerde er iets in de gleuf zodat ik er mijn kaart niet inkreeg
  • dat is dan blijkbaar verholpen door de persoon die na mij kwam, een sterke jonge gast die ongetwijfeld pakken meer kracht heeft dan ik
  • maar ja, tegen dan was ik al zo wazig dat ik dus 3 keer een verkeerde code intikte
  • de eerste keer dacht ik, oei, ik heb me in mijn brainfog vergist tussen de 2 cijfers die ik nog al eens  verwisseld heb - en waarom ik dus van code was veranderd
  • maar daarin vergiste ik me want ik heb waarschijnlijk wel de juiste code ingetikt, maar dan de oude
  • bij de 2de poging heb ik dan effectief de 2 bewuste cijfers verwisseld
  • toen ik dat doorhad, tikte ik de juiste code in, denkend dat ik waarschijnlijk de 1ste keer gewoon ergens een verkeerde toets had aangeraakt
  • maar toen zei het toestel dat ik 3 keer een verkeerde code had ingetikt en dat ik dus mijn kaart niet meer kon gebruiken

Ik heb nu wel genoeg gehad en doe de rest van de avond niks meer, dan kan er ook niks meer fout gaan.

21:31 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Maanziek?

Het is mijn dag niet. Ik heb vorige week mijn spuitje gemist en krijg het vandaag pas. Dat voel ik echt wel. Te meer omdat ik zaterdag was uitgenodigd op een feestje en dat had mijn dagnachtritme weer eens ferm door elkaar geschud. Komt nog bij dat ik ergens een verkoudheid heb opgelopen, waarschijnlijk vrijdag in een dokterskabinet (was bij huisarts én bij de tandarts). En tenslotte heb ik vannacht slecht geslapen. Vaak wakker geworden. En twee akelige terugkerende dromen.

De eerste heeft te maken met de maan. Het is een type droom waar ik al sinds mijn kinderjaren last van heb. Het begint er altijd mee dat ik naar de maan kijk. Maar daar is iets mis mee. Deze keer waren het er twee. Een heldere volle maan. Alleen leek het alsof ze stoomde. Het leek nog het meest op zonnevlammen, maar dan bij de maan. Een beetje verder hing op dezelfde hoogte nog een tweede maan aan de nachtelijke hemel. Een rosse maan, die half versluierd leek door wolken. Vreemd want er leken verder geen wolken te zien. Plots schoof de heldere maan voor de rosse en toen zag ik dus een maaneclips. Even later schoof de heldere maan terug naar haar plek. Dan was er een sprong in mijn droom. Ik liep door mijn straat in de richting van mijn huis met een kindje aan de hand. Plots zag ik achter de huizen aan de overkant de maan opduiken, wat op zich al raar is. Dat is immers het westen en als je daar de maan ziet, hangt ze al laag aan de hemel. Maar het werd nog vreemder. Plots was het niet meer de normale witte volle maan maar bestond ze uit concentrische cirkels in alle mogelijke kleuren. De cirkels flikkerden en veranderden van kleur. En dan waren er plots nog andere kleinere hemellichamen, ook allemaal kleurig en flikkerend, niet in cirkels maar allerlei patronen. Ik begon te rennen met dat kindje want ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn. Brr, akelig, hoor. Zou dat nu zijn omdat het over een paar dagen  volle maan is?

Dan had ik nog een andere droom die ik ook vaak heb. Die gaat erover dat ik niet wakker geraak. Ik lag in mijn droom in mijn bed. Mijn wekker ging af en ik zette hem af. Mijn tweede wekker ook. Dan droomde ik dat ik opstond, maar blijkbaar droomde ik dat maar, want even later lag ik gewoon terug in mijn bed en ging eerst mijn ene en dan mijn tweede wekker af. Ik zette ze weer af en probeerde weer op te staan. Maar al terwijl ik dat deed voelde ik dat ik eigenlijk nog steeds sliep, want ik voelde de grond onder mijn voeten niet. Echt raar, hoor. En dat scenario herhaalde zich dus keer op keer op keer. Wakker worden en even later beseffen dat ik alleen maar droom dat ik wakker word. Gefrustreerd geraken omdat je er maar niet in slaagt om wakker te worden. Heel bizar en een beetje akelig. Was dan ook blij toen ik uiteindelijk echt wakker werd.

Gelukkig gebeurde er toen ik eindelijk echt wakker was iets waar ik terug wat vrolijker van werd. Tooen ik in de veranda eten ging pakken voor de katten, zag ik dat er op mijn tuinzetel een zwarte kat zat. Ik kan natuurlijk geen kat zien zonder te willen kennismaken ;-) Dus ik deed  voorzichtig de deur open. Poes maakte aanstalten om te vluchten, maar keek toch nog afwachten achterom. Ik maakte zachte poezenlokgeluidjes, zij zette nog een paar stapje, maar keek nog achterom. En dan besloot ze blijkbaar dat ik geen gevaar vormde. Ze miauwde naar mij en ik antwoordde. En toen kwam ze naar me toe :-) Snufsnuf aan mijn hand en dan mocht ik haar aaien. Waren mensen maar even gemakkelijk om te leren kennen ;-)

16:13 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Dromen, Katten, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende