Het schaduwenkabinet

Ik heb me vandaag wat geforceerd: te veel gedaan op te weinig slaap en te veel vermoeidheid. En dat van dat te weinig slaap komt omdat ik me gisteren ook al geforceerd had. het probleem is: als ik me forceer, dan heeft dat meestal als gevolg dat ik heel erg nerveus en rusteloos word. Op zo'n moment kan ik moeilijk in slaap geraken. Normaal val ik na een kwartier luisterboeken in slaap. dat is doorgaans een track of 3. Gisteren heb ik 2 keer een nieuwe schijfje opgelegd. Ik ben pas rustiger geworden toen Noenoe bij mij is komen liggen. dat helpt ook wel, als ik mijn hand op een kat kan leggen, maar ze vinden het voor de moment zelf te warm, denk ik ;-)

Maar eigenlijk ben ik me al enkele weken aan het forceren. Het probleem komt van twee kanten. ik heb onlangs nieuwe pillen gekregen voor mijn bloeddruk en ik heb de indruk dat ik sindsdien meer last heb van vermoeidheid. Staat inderdaad ook wel bij de lijst van neveneffecten, maar ja, vermoeidheid is dan ook zo'n algemeen symptoom, hé. in ieder geval, ik merk dat ik zelfs op een dag als gisteren, toen ik eigenlijk heel goed uitgerust was, toch nog sneller dan anders moe word.

Langs de andere kant is er mijn Mechelse haak- en breigroep. Niet de groep zelf, hoor, maar ons nieuwste project. En niet eens het hele project, alleen in het stuk waarvoor ik verantwoordelijk ben, daar zat een kink in de kabel. En een fameuze kink...

Voor wie het nog niet weet, we zijn momenteel bezig aan een set hedendaagse kleren voor de 3 mechelse reuzenkinderen. je moet weten, Mechelen, heeft een hele familie reuzen: een grootvader, een vader en moeder en 3 kinderen. De vraag kwam van de Erfgoedcel en wij zijn er met ons gebruikelijke enthousiasme meteen op ingegaan. Nu hebben we natuurlijk eerst veel vragen gesteld. onder andere: welk geslacht hebben ze, die kinders. Bij van die reuzen ligt dat er niet altijd vingersdik bovenop en onder hun kleren kijken helpt niet: kijk zelf maar ;-)

En als ik jullie nu de voorkant laat zien en je laat raden of het een jongen of een meisje is?

Brede heupen en smalle taille, rooie kaakjes, rode lippen, vlechtjes?

Bon, we hadden dat dus gevraagd en ze hadden ons verzekerd: het zijn 2 meisjes en een jongen. En die hierboven, mijn reus, was een meisje met de naam Janneke.

Enfin, ik aan het ontwerpen: een ballerinakostuum. En al zeg ik het zelf, het was een heel mooi ontwerp. ik had er echt mijn hart en ziel in gelegd :-) En omdat ik mijn kostuum ook zodanig had ontworpen dat er veel ruimte was voor samenwerking en omdat er zich heel wat enthousiaste medewerksters aangeboden hadden, waren eigenlijk al zowat alle taken verdeeld en waren we al begonnen. Komt er toch wel plots een mailtje: euh, we hebben een probleem, Janneke zou geen meisje zijn maar een jongen. Wablief??? Moest weer bij mij gebeuren, hé...

En zeggen dat ik toen ik de namen voor het eerst hoorde effectief nog gedacht heb, vreemd die naam Janneke. In nederland is dat niet ongebruikelijk als meisjesnaam. maar hier bij ons zou ik dan toch eerder Jeanneke verwacht hebben. En vreemd ook dat het andere meisje Mieke heet. Janneke en mieke, dat is zo'n typisch stel namen. maar goed, ze zeiden ons dat het een meisje was en zo ziet ze/hij/het er eigenlijk toch ook wel uit.

Enfin, na veel vijven en zessen zijn we uiteindelijk nog altijd niet 100% zeker dat het een jongen is. De moeilijkheid is namelijk: die mechelse reuzen kwamen eigenlijk maar 1 keer om de 25 jaar buiten, met de Hanswijkcavalcade. Je kan van de mechelaars toch moeilijk verwachten dat ze hun reuzen goed kennen als ze ze met veel geluk drie keer in heel hun leven zien, niet waar? Nu,daar gaat wel verandering in komen. Er loopt namelijk een procedure om de reuzen erkend te krijgen als Vlaams erfgoed en een van de voorwaarden daarvoor is, dat er ook wat mee gedaan wordt. dus dat ze niet staan te verstoffen in een magazijn. vandaar ook de vraag van de erfgoedcel aans ons, de WirreWarreWollers. Aanvankelijk dachten we te wachten tot we zekerheid hadden, maar met de vakantie in aantocht, leek ons dat niet echt opportuun. Dus ik terug naar de tekentafel.

Nu is inspiratie voor mij zelden een probleem. Het nieuwe ontwerp is er trouwens eentje dat voor zowel een jongen als een meisje kan, dus als het uiteindelijk toch nog een meisje zou blijken te zijn, is ook dat geen probleem. Maar zoals gezegd, de vakantie is in aantocht. Mensen gaan op vakantie en de dames zouden graag wat handwerk meenemen. En de vakantie IS ook ideaal voor zoiets, hé. Maar dan moeten ze wel weten wat ze precies moeten doen, hé. En ik ontwerp uiteraard ook niet zomaar: eerst doe ik een pak research zodat ik exact, tot in de puntjes weet hoe het soort kledingstuk dat ik wil maken er zou moeten uitzien. En ik moet er ook rekening mee houden dat sommige mensen hun plan kunnen trekken met wat uitleg en een aantal afbeeldingen. maar er zijn er andere bij wie je exact moet uittekenen wat het moet zijn en liefst ook nog zeggen hoeveel steken ze moeten opzetten enzoverder.

Vandaag waren we bijvoorbeeld op bezoek bij een dame van het eerste type en dat was zalig. Alleen moesten wij wel naar haar toe, want ze is al heel oud en geraakt niet meer tot in de bib. Ik begrijp dat perfect want als ik mijn auto niet had gehad, was ik ook niet tot bij haar geraakt: de dichtstbijzinde bushalte was op ca 1km. maar het is iemand die al heel haar leven creatief bezig is en zo iemand kan zelf meedenken :-) niettemin, ik heb er toch wat opzoekwerk voor moeten doen, uiteraard.

Tegen de volgende bijeenkomst zaterdag hoop ik een lijstje te hebben met delegeerbare stukken, zowel dingen voor wie vrij kan werken, als voor mensen die alleen rechte lapjes kunnen maken ;-).  En hopelijk zijn er dan ook genoeg gegadigden. in ieder geval, eens het werk zo'n beetje verdeeld is, is die stress gelukkig weer voorbij. Want voor het helem project op zich hebben we nog wel wat tijd. We rekenen dat de onderdelen zouden moeten klaar zijn tegen februari-maart volgend jaar. om onze reuzenkleren te zien is het wachten tot erfgoeddag volgend jaar. maar daarvan hou ik mijn lezers hier zeker nog op de hoogte :-)

Moest eigenlijk over een kwartier in Mechelen zijn om mijn reuzin te gaan opmeten. Met de auto zou me dat nog min of meer lukken, te meer omdat ik dan onderweg een boke zou kunnen eten. Met fiets en openbaar vervoer ga ik er waarschijnlijk pas tegen 15u30 kunnen zijn.

Voor wie het nog niet weet, de haak- en breigroep waarmee ik de Mechelse bib omtoverde tot een dierentuin heeft een nieuw project. Mechelen heeft een hele familie stadsreuzen, een opa, vader en moeder, 2 dochters en een zoon. Die komen normaal maar een keer om de 25 jaar buiten, met de Hanswijkcavalcade. Dat is wel weinig en daarom zou Mechelen wat meer willen doen met hun reuzen. Er is een dossier opgesteld om de reuzen te laten erkennen als erfgoed en momenteel staan de reuzenkinderen te kijk in het Lamotcentrum. Volgend jaar staan ze daar weer in het kader van erfgoeddag en het is dan dat wij met onze bollen wol in het spel komen. Wij gaan ze namelijk aankleden. Wie geïnteresseerd is in dit en onze andere projecten kan ons volgen via onze facebookgroep http://www.facebook.com/groups/wirrewarrewol/

Nu, om een deftig passend kledingstuk te kunnen maken, moet je natuurlijk eerst maten kunnen nemen. En dat heeft eventjes geduurd. We zijn al eens naar de reuzen gaan kijken, maar toen stonden ze nog in een depot. En ze hadden hun huidige kleren aan. Dat geeft wel een idee, maar om echt goed te kunnen meten, moesten ze eigenlijk uit de kleren ;-) Dat gaan we dus vanmiddag doen.

Maar ja, 13u30 is voor mij vroeg. En zoals gezegd, met de auto zou ik op een kwartiertje in mechelen zijn. Maar met het openbaar vervoer... En ik moet ook nog eten. In de auto zou ik perfect mijn boterhammen kunnen oppeuzelen onderweg. Op de bus eten mag niet, maar ik zou het dan nog wel aan de halte kunnen doen. Alleen, dan moet ik ze wel meesleuren natuurlijk. En mijn meesleurcapaciteit is beperkt. Nu ik zoveel mogelijk met de fiets ga, kan ik mijn caddy niet gebruiken. Ik kan wel een rugzak gebruiken, maar ik zit nu al met pijn in beide enkels, mijn knieën beginnen ook moeilijk te doen, mijn elleboog is nog altijd niet hersteld van dat gesleur met de caddy. ik heb écht geen zin om binnenkort ook nog eens pijn in mijn schouders en rug te hebben van het zeulen met een rugzak.

Dus moet ik eerst eten en pas dan kan ik weg. M.a.w ik ga hier pas ten vroegste rond 14u weggeraken en dat wil zeggen dat ik pas in Mechelen ga zijn tegen 14u40. En dan moet ik daar nog overstappen op een andere bus, die eigenlijk om 14u40 vertrekt. Gelukkig op hetzelfde perron, maar aangezien die bus vanuit Vilvoorde zelden op tijd rijdt, mag ik er eigenlijk van uitgaan dat ik die bus daar mis. Dus moet ik een halfuur wachten op de volgende. Enfin, !k betwijfel of ik er voor 15u30 ga zijn.

En dat alles terwijl ik ondertussen eigenlijk terug een auto heb. Alleen ik mag er nog niet mee rijden. Want ik heb nog geen nummerplaat en ik ben nog niet verzekerd. En dat heeft dan weer alles te maken met mijn verzekeraar. Die hadden van mij een aantal dingen nodig. Ondermeer een attest van het DIV dat ik mijn oude nummerplaat heb binnengedaan. Daar hoorde ik niets van, alhoewel mijn nummerplaat al van begin mee weg is. heb ik uiteindelijk naar gemaild en toen had ik dat attest een paar dagen later. Maandag heb ik dat aan mijn verzekering bezorgd. Sindsdien weer nul komma niks gehoord :-( Wel vrijdag een brief gekregen van hun advocaat dat ik de facturen van mei en juni nog moet betalen. Daar zijn ze wel snel mee... Maar ik moet die helemaal niet betalen want toen was die auto er immers al niet meer.

Bon, ik mail ze nu dus om de 2 dagen en dan hoop ik dat ze het binnenkort wel voldoende op hun zenuwen zullen krijgen en in gang gaan schieten. Maar het is echt wel heel vervelend en ik word er nerveus van.

Best wel en productieve naailes gehad.

• Patroon overgetekend voor een rok. Volgende les nog wat extra ruimte voor mijn achterkant bijtekenen ;-)
• een bloesje, dat ik voor 3€ gekocht had in de solden bij Wibra, aangepast: er zat elastiek in onderaan maar daarmee zie ik er veel te dik uit. Oplossing: elastiek eruit, mooi platstrijken en nu nog een zoompje inleggen
• een poncho, die een vriendin wegdeed, aangepast aan mijn smaak: rokraag eruit (die ga ik hergebruiken als haarband) en halsopening wat wijder. Nu nog afwerken met een mooi biesbandje en voilà, weer een stuk klaar ;-)

Kunnen naaien is echt zaaaalig :-)

Wat een dag! Héél veel belangstelling voor ons project, veel moeten praten en bijgevolg nu mijn stem aan het verliezen. Alhoewel, dat heeft natuurlijk ook te maken met het feit dat ik al heel de week verkouden ben en de laatste jaren slaagt dat altijd over op mijn stem, blijkbaar. Ik denk zelfs dat ik nog siroop heb staan van de vorige sessie...

De foto's kan je bewonderen op mijn facebook album: hier

Wat ik hier op mijn blog nu met jullie wil delen is mijn volgende project. Eerst even zeggen, dat we zeker doorgaan. Waarmee, dat is nog niet duidelijk. Er zit een en ander in de pijplijn, maar het is allemaal nog niet helemaal concreet. Maar dat komt nog. Mocht je geïnteresseerd zijn om alsnog mee te doen, vraag er maar naar in de bib en ze zullen je wel doorverwijzen. Of stuur mij een mailtje via deze blog.

Hoedanook, ik heb zelf alvast één project waar ik me mee ga bezighouden. Dat komt zo. Vorige zondag, na het opbouwen van de dieren, miste ik mijn bus en moest ik een uur wachten. Wat doet een mens dan? Haken natuurlijk;-) En nadenken. Zo was ik op een bepaald moment aan het denken over het bewildbreien van bomen. Dat heb ik altijd geweldig gevonden. Maar ik heb dan ook iets met bomen. Ik vind het, naast bloemen, de mooiste levende wezens op aarde!

En ik heb ook - en wie mij in het echte leven al wat langer kent weet dat - ook iets met fabelwezens. Ik ben al heel lang bezig met... ja, hoe moet ik het noemen... Een boek is het niet echt. Het zou wel kunnen uitgroeien tot een boek. maqar eigenlijk gaat het daar niet om. Waar ik mee bezig ben is vooral het bedenken van een nieuwe klasse van fabelwezens. Zo'n beetje zoals Tolkien Midden-Aarde en la zijn bewoners bedacht. Zo heb ik mijn fabelwezens die naar de steden getrokken zijn. Sommige zijn hetzelfde gebleven, alleen in een stadse setting. Bijvoorbeeld boomnimfen. Andere zijn geëvolueerd naar iets totaal nieuws.  Zo ontdekte ik bijvoorbeeld onlangs nog de Peultjes.

En ik denk dat het kwam doordat ik die Peultjes al in haakwerk omgezet had (het is te zeggen, eigenlijk bracht het haakwerk de Peultjes voort, maar dat is maar een detail ;-). Plots zag ik haar voor mij: Sylvia Dryada, de boomnimf.

Ze krijgt een jurk van gehaakte blaadjes, ofwel in groentinten of in herfstkleuren, dat weet ik nog niet. Met ferme heupen en een pront stel borsten. Dan heeft het mansvolk ook wat om naar te kijken ;-)

Wat ik ook nog niet weet, is waar ze gaat komen. Ik ben eigenlijk op zoek naar een geschikte boom. Mensen uit de regio Vilvoorde/Mechelen kunnen me hierbij helpen! Het moet er eentje zijn met een stam waarop op iets groter dan manshoogte 2 "armen" uit de stam ontspruiten. Meer mag ook, maar het moeten er minstens 2 zijn die ik dan als haar armen kan aankleden. De boom mag ook niet te hoog zijn, want... euh, ik heb hoogtevrees, hé ;-) Twee trapjes op een lader is het hoogste dat je mij "van de grond kan krijgen". Natuurlijk, als iemand anders bereid is om in mijn plaats de hoogste lappen aan elkaar te naaien, mag een hogere boom natuurlijk ook ;-) Graag een boom die een beetje zichtbaar is: als er niemand ooit langskomt, heeft het niet veel zin.

Als je zo'n boom voor mij weet staan, dan hoor ik het graag. En als je restjes groene en bruine wol voor me hebt, of herstkleurtjes (oranje, rood, geel,...), dat is uiteraard ook welkom :-)

Morgen is de plechtige inhuldiging van ons Mechels haak- en breiproject. Vanavond hebben we er de laatste hand aan gelegd. Alles ligt, hangt, zit en staat klaar ;-) Wie de opening graag wil bijwonen: morgen om 10u30 in de bibliotheek in Mechelen. Moensstraat is dat. Ook nadien kan je alles nog komen bewonderen in en rond de jeugdbibliotheek. Bij wijze van voorsmaakje alvast een fotootje van mijn kikker. Andere foto's volgen na de opening ;-)

Wat vinden jullie van mijn kikkerpoot?

Ferm pootje, hé? ;-) Tja, een kikker van 2.5m lang leeft uiteraard op behoorlijk grote voet :-D

Het is effe zoeken geweest naar de juiste vulling. We hadden geluidsisolatieschuim, maar ik had niet het juiste gerief om dat op maat te snijden en daardoor gaf het geen goed resultaat. uiteindelijk ben ik gegaan voor piepschuim. het gevolg is dat mijn huis, katten en ikzelf incluis, vol piepschuimkorrels hangen. maar voor de kunst moet je wat overhebben, hé ;-)

Maar daarmee zijn de poten stevig genoeg en blijft de vorm goed behouden. De benen zelf en de tenen zijn gevuld met zachter materiaal. Moet nog wel aan ijzerdraad geraken om in de benen te stoppen, want die moeten bij de knieën gebogen zijn.

Nog één teen en de eerste achterpoot is klaar. Dan nog de tweede en dan is de kikker zo goed als af. Dit is de snuit + de buik + een lange tong met een vliegje erop.

De ogen staan er hier nog niet op, die heeft iemand anders gemaakt. Hier nog een detailbeeld van het vliegje.

Oh ja, hier ook nog een fotootje van de voorpoten. Speciaal voor Rita die er blijkbaar iets anders in zag ;-)

Ben nu alleen nog aan het twijfelen of ik hem een zwembandje maak. Ik had zoiets gezien in een boekje en vond het leuk. Het zal ervan afhangen of ik de juiste kleuren vind.

Ondertussen ben ik ook begonnen aan de kop van de giraf. Dat gaat ook leuk worden :-) Waarschijnlijk ga ik daar ook iets doen met zijn tong. Of ik laat hem scheel kijken of zoiets. Ik wil graag dat mijn dieren iets speels hebben :-) het is tenslotte ook voor kinderen bedoeld, uiteindelijk.

En dan tenslotte nog één van de kikkervisjes :-)

Ik zat gisteren te haken in de LunchGarden in Zemst. Daar zit ik tegenwoordig heel veel, want dat is de enige plek die ik kan bereiken zonder 20 keer te moeten overstappen. Bij wijze van spreken. En zowel aan begin- als aan eindpunt is er een halte met zitplaats, wat ook verre van evident schijnt te zijn.

Enfin, ik zit dus te haken aan mijn giraffenkop. Aan het tafeltje naast mij zit een gezin met 4 kinderen, 3 jongens en 1 meisje. Net voor ze weggingen, komt een van die jongetjes naar mij toe. Ik schat hem zo'n jaar of 7,8. Mevrouw, vraagt-ie, kan u ook een trui maken voor een beer?

Schattig, toch? -) Ik vroeg hem of hij een beer had die het koud had. Ja, knikte hij. Dus ik verzekerde hem dat dat geen probleem was. Dat hij de volgende keer als ze naar hier kwamen een bolletje wol moest meebrengen en de beer en dat ik er dan wel een trui voor zou maken. Weet niet of ze dat effectief gaan doen, maar omdat hij het zo lief gevraagd heeft, wil ik het best wel voor hem doen. Ik heb altijd al een zwak gehad voor jongetjes die zich van hun zachte kant durven laten zien :-)