16-06-12

Saskia

Het is vandaag precies een jaar geleden dat je stierf. De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn. Maar ik doe er wel alles aan om iets van jou vast te houden. Het hoedje dat ik voor jou maakte, maar dat nooit tot bij jou is geraakt,  siert mijn raam.  Het dragen kan ik niet, het is van jou. Je foto staat op mijn boekenrek, omringd door spulletjes die ik ooit meebracht van Kreta, het eiland waar jij, net als ik, iets mee had.

Vandaag ben ik een halve dag bezig geweest met wol en wol, dat is voor eeuwig en altijd verbonden met jou. Een passende bezigheid voor deze "verjaardag". Te meer omdat ik je zo graag had willen betrekken bij onze WirreWarreWolprojecten. Die dieren in de jeugdbib, dat zou je geweldig gevonden hebben. En onze reuzen nu, daar zou je vast ook schitterende ideeën voor gevonden hebben.

Rust zacht, lieve Saskia.

18:30 Gepost door Schaduw Zijde in Brieven | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-06-11

Vaarwel

Dag Saskia,

Vandaag hebben we afscheid van je genomen. Van je lichaam, want de rest van jou - noem het je ziel of zo - zal eeuwig en altijd blijven bestaan. We hebben gehuild. En dan hebben we gelachen. Om alle vrolijke herinneringen die je ons met zo gulle hand hebt nagelaten.

Ik heb enkele van je vrienden leren kennen. Ik moet je bedanken, omdat je er zelfs postuum nog in slaagt boeiende mensen op mijn pad te brengen.

De wereld is armer geworden, nu jij er niet meer bent. Maar anderzijds heb jij met jouw bestaan de wereld zoveel rijker gemaakt, dat ik me sterk maak dat we nog heel lang kunnen teren op wat jij voor ons achterliet.

Duizend maal duizend maal dank voor wie je was. En omdat ik je vriendin mocht zijn.
Duizend maal duizend maal dank ook aan je ouders, omdat zij jou in de wereld hebben gebracht.
Duizend maal duizend maal dank aan je familie en je partner omdat zij bij je waren toen je wegging. Dat is een van de mooiste en hoogste dingen die je voor iemand anders kan doen.
Duizend maal duizend maal dank tenslotte aan al wie mee afscheid heeft genomen van jou, hetzij op je uitvaartdienst, hetzij in gedachten elders.

Vaarwel.

21:48 Gepost door Schaduw Zijde in Brieven | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-06-11

Saskia

 Lieve, lieve, allerliefste Saskia,

Iemand stelde je aan mij voor: dit is Saskia. Je moet meteen indruk op me hebben gemaakt, want ik herinner me van zeer weinig mensen exact het moment waarop ik ze leerde kennen. We zaten toen aan de lange tafel bij de inkom in de cafetaria van de VUB en dat zouden we nadien nog ontelbare keren opnieuw doen. En als we daar niet zaten, dan in of rond het Kultuurkaffee. Het verbaast me nog steeds dat ik, alhoewel ik bij geen enkele beweging of kring (moeial, vrij onderzoek, politieke partijen...) hoorde, toch als vanzelfsprekend werd opgenomen in het kringetje van noem het maar "actieve studenten" bij gebrek aan een beter woord. Zelf was ik in die jaren vooral bezig met het ontdekken van mijn pen en van mezelf. Toch hoorde ik erbij, net als jij. Dat was nieuw voor mij, ergens bij horen, net als het concept vriendschap. In de jaren voor de VUB had ik altijd vooral het gevoel gekend buiten de groep te staan en echte vrienden had ik nauwelijks gehad.

Jij werd in ieder geval al heel snel een echte vriendin. Vriendinnen zijn we gebleven, tot op het einde. Zo'n kwarteeuw lang. Dat vond je geweldig, hé, toen ik je daarop attent maakte? Het schiet me nu pas te binnen, maar het was eigenlijk jij die me lang geleden had geleerd om op dat soort dingen te letten: jij vierde immers ooit het feit dat je x aantal uren of dagen oud was ( het juiste aantal herinner ik me helaas niet meer).

We leerden veel van elkaar. Jij vertelde me dat het dankzij mij was dat je olijven leerde eten, omdat ik je had gezegd dat dat een smaak is die je moet leren waarderen. Ik leerde dan weer van jou dat je niet alleen verliefd kan worden op mensen maar ook op een dier. Ik hoor het je nog zo zeggen: je was ergens op een veemarkt geweest en je zei dat je was verliefd geworden op een koe. En je vroeg je promp af of je een koe kon houden op je kot. Ik meen me te herinneren dat ik je dat heb afgeraden :-) Maar aan die woorden van jou moest ik terugdenken toen ik vele jaren later op straat een wild poesje zag en meteen wist: die is van mij. We zijn weer 12 jaar later en hij zit op mijn schoot, nog steeds even intevreden spinnend als hij al deed toen ik hem nog maar een halfuurtje in huis had.

Wat hadden we nog verder veel van elkaar kunnen leren. Ik denk, als iemand mij ooit had kunnen leren van het leven te houden om het leven zelf, dan jij. Maar wie weet, misschien realiseer ik me wel over zoveel jaren dat ik het effectief van jou leerde. Het is voor mij nog niet te laat en om van jou te blijven leren zal het dat ook nooit zijn. Alleen zal het leren nu niet meer in twee richtingen gaan.

We hadden veel gemeen, zonder daarin noodzakelijk hetzelfde te zijn. Jij las soms heel andere boeken dan ik, maar de liefde voor boeken in het algemeen en die voor Jane Austen in het bijzonder deelden we. Ik haak, jij breide, maar het was de liefde voor het garen die we beiden zo goed kenden. Jij had met honden, paarden en egels, wat ik met katten, slakken, vogels en schildpadden heb. We hebben allebei wonderlijke spirituele ervaringen gekend, zonder daarom ons skepticisme helemaal te kunnen laten varen. Naar elkaar bellen deden we haast nooit, omdat dezelfde telefoonangst onze tongen verlamde. Sowieso hanteerden we allebei het liefst de pen of het toetsenbord om uit te drukken wat er in ons omging. Helaas deelden we ook het lot om ziekte te leren kennen, terwijl we nog maar pas in de bloei van ons leven waren. We leerden beiden hoe het is om een lichaam te hebben dat niet meer wil doen wat het zou behoren te doen. Zelfs de beklemmende ervaring van slaapverlamming hebben we gedeeld.

Ongelooflijk veel plezier vond ik in jouw uniciteit, al de dingen die jou zo compleet anders maakten dan om het even wie anders die ik kende. Je kon je bij jou altijd aan vanalles verwachten. Hoe je je in een kast had verstopt, omdat je niet durfde zeggen dat je met je studies was gestopt. Of hoe je de wildste avonturen beleefde, van het soort waar ik - angsthaas die ik altijd wel zal blijven - verschrikkelijk van huiverde. Jij stelde vragen die niemand anders stelde, gaf antwoorden waar geen ander ooit op zou gekomen zijn. Pipi langkous is een figuur die ik maar pas begrepen heb, toen ik jou leerde kennen. Tot voordien kon ik me daar niks bij voorstellen, laat staan in herkennen. Maar toen ik jou leerde kennen, snapte ik het plots.

Wat ik enorm aan je waardeerde was je geweldige openheid en tolerantie. Jij kon overweg met mensen waar verder niemand anders het hoog mee ophad. Niet zelden heb ik mijn eigen mening over mensen in beraad gehouden én herzien, simpelweg omdat ik zag dat jij ze graag had en omdat zo was, wist ik dat er in die persoon iets goed te vinden moest zijn, ook al zag ik het op dat moment niet. Je was niet alleen altijd bereid om, maar ook in staat om het goede in iemand te zien.

Je kon als geen ander luisteren zonder te oordelen. Bij jou kon ik dingen kwijt, die ik met haast niemand anders kon delen: de doodlopende straten en hopeloos gordiaanse knopen van mijn liefdesleven, mijn eigen hoogstpersoonlijke en nog steeds rustig verderkabbelende Mr Darcy-verhaal. Want hoe onzeker ik ook was, hoe abnormaal ik mezelf ook vond, jij slaagde er altijd in om alles tot normale proporties te herleiden. Duizendmaal dank alleen al daarvoor.

Het begin van je ziekte heb ik gemist. Het was ook het begin van de mijne. Toen ik ermee had leren leven en mezelf en jou terugvond, nam ik me voor dat ik je nooit meer los zou laten. Wat er ook zou gebeuren. Die belofte heb ik gehouden. Al geraakte ik niet tot bij jou en was ik soms te moe en te meurg om iets van me te laten horen, de laatste maanden keek ik haast elke dag op je blog, om te zien of er nog nieuws was. Het valt me zwaar dat nu nooit meer hoeft. Nooit meer je blog, nooit meer je stem, nooit meer je vrolijke lach.

Je leven is veel te kort geweest. Maar ik ben zo blij en dankbaar dat ik je heb gekend, heel die kwarteeuw lang.

weggaan.JPG

02:50 Gepost door Schaduw Zijde in Brieven | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |