13-04-14

Moestuinieren

Planten zijn echt iets wonderlijks. Je stopt een zaadje in de grond, je geeft dat water en zonlicht en wonder boven wonder, een tijdje later komt er zowaar een plantje uit de aarde piepen.

De eerste keer da ik dat mirakel mocht meemaken zat ik nog op de lagere school. We legden wat watten op een schaaltje, strooiden daar zaadjes op en hielden het vochtig. Zie je, zelfs geen aarde nodig.

Ondertussen heb ik geleerd dat zelfs die watten niet hoeven. Je stopt een theelepel zaadjes in een bokaal, je giet er water bij en laat ze 1 dag weken, je bindt daar een doekje over en dan zet je het potje ondersteboven in het afwasrek zodat het kan uitlekken. De volgende dag hou je met met doekje en al onder de kraan. Je laat het water maar stromen zodat ze zaadjes er goed in kunnen zwemmen. Dan zet je het terug op zijn kop om uit te lekken. En dat herhaal je dag na dag totdat je potje vol met kiemgroente is gegroeid.

Wat een levenskracht zit daarin, in zo'n klein zaadje... Snij eens een tomaat open en kijk naar de zaadjes. Niet groot, hé. Op 9 maart heb ik voor het eerst zo'n zaadjes geplant. We zijn een maand later en mijn plantjes zijn al zo'n 15 cm groot. Dit was op 25/3

1499586_10203581322480674_1961399226_n.jpg

Zo waren ze begin deze week:

104_6082.JPG

En dan moet je bedenken dat zelfs bomen beginnen uit zaad dat totaal in het niets verzinkt naast een volwassen boom. Daar kan ik dus echt niet bij :-) Het is nu toch al pakweg 40 jaar dat ik het proces ken, maar het blijft me verbazen. Wie heeft het zich toch ooit in het hoofd gehaald dat wij mensen het summum van levende wezens op aarde zouden zijn?

 

02-03-14

Zeer vreemd

Er is een nieuwe hype op Facebook: groepen gewijd aan een bepaalde gemeente. "Ge zijt van [vul stad naar keuze in] als ge" en dan mag eenieder die zich geroepen voelt  de zin aanvullen met wat hij/zij wil. Nostalgie in de hoogste graad. Heerlijk als je daarvan houdt ;-) Ik hou daarvan :-) Ik hou ook van de stad waarin ik al bijna 50 jaar woon. Ik ken ze van binnen en van buiten, en zie op veel plaatsen nog steeds wat er vroeger was, voor dat wat er nu is, er kwam. En voor dat soort herinneringen is dit soort groepen een schatkist. Ik ben er dus behoorlijk actief op, op de groep "Ge zijt van Vilvoorde als ge" :-)

Dat maakt dat je ook nieuwe mensen leert kennen, natuurlijk. Want Facebook is eigenlijk zo'n beetje als je stamcafé: je raakt soms al eens met iemand aan de klap. Zo raakte ik aan de babbel met iemand die nog in dezelfde straat als ik gewoond heeft. Nu liet die op een bepaald moment zijn vroegere huisnummer vallen. En die deed bij mij een belletje rinkelen. Of zeg maar gerust een klok.

Waarom? Wel... Eind vorig jaar kreeg ik een mailtje. Of ik geïnteresseerd was om mee te werken aan een boek dat zal gepubliceerd worden n.a.v. de herdenking van het feit dat het dit jaar 50 jaar geleden is dat België zijn grenzen openstelde voor ondermeer gastarbeiders uit Marokko. Mijn vader was een van hen. Hij was hier al meteen in 1964. De enige foto die ik van hem heb, is gedateerd: eind juli 1964. Hij staat er samen met mijn moeder en mijn grootouders op. Van mij was nog geen sprake, ik werd pas eind 1965 geboren.Maar de relatie was er al wel, dus ergens tussen februari en juli moet het koekenbak geweest zijn tussen die twee, om het met een volkse uitdrukking te zeggen.

Ik ben dus voor dat boek een stukje aan het schrijven over mijn vader. En daarom heb ik de weinige feitelijke info die ik over hem heb op mijn buro liggen: die foto en een kopie van mijn geboorteakte. Dat en wat ik onthouden heb uit wat vooral Oma en in veel mindere mate mijn moeder zelf mij over hem hebben verteld.

Hij woonde, volgens die geboorteakte, wat verderop in mijn straat. Ik ben er onlangs nog langsgereden om te checken welk huis het juist was. Dat had ik al jaren eerder kunnen doen, maar al wat met mijn vader te maken heeft, is altijd al erg pijnlijk voor mij geweest. Ik had waarschijnlijk meer over hem kunnen weten, had ik meer vragen gesteld. Maar wat zou ik dan meer geweten hebben. Hij is dood. Al wat ik over hem te weten kan komen is sowieso uit tweede hand en dus subjectief.

Zijn overlijden was een van de aanleidingen tot wat vermoedelijk de eerste depressie was, waarmee ik in mijn leven te kampen kreeg. Ik was amper zes en het woord depressie was toen onder het brede publiek niet echt een gangbaar begrip. Rouwverwerking ook niet. Maar ik rouwde wel en zeer diep. Mijn vaders dood is, denk ik, nog steeds een van de diepste wonden in mijn bestaan. Ik kende hem niet, die vader, was me op dat moment zelfs nauwelijks bewust van het feit dat ik een vader had, en uitgerekend het eerste moment waarop ik me daarvan bewust werd, was het moment waarop ik te horen kreeg dat hij overleden was en besefte ik dat ik hem dus ook nooit meer zou kunnen kennen. Dat is veel om te verwerken voor een kindje van zes. Te meer omdat het - maar daar ga ik nu niet verder op in - niet eens de enige sores was die ik toen aan mijn kleine hoofdje had.

Schrijven over mijn vader was iets wat ik eigenlijk allang wilde doen, dus toen de gelegenheid zich voordeed, greep ik die uiteraard met beide handen. Maar het valt me wel ontzettend zwaar. Eigenlijk was de deadline al enkele weken geleden. Kort ervoor viel ik stil. Ik zat nochtans al halfweg mijn verhaal, maar ik kon het niet meer opbrengen om ernaar te kijken. Zo gevoelig ligt het. Het is nochtans goed, het nadenken over het wenige wat ik weet, heeft me hier en daar tot nieuwe inzichten gebracht. Maar het is keuteren in het verleden en dat weegt emotioneel nogal door.

Omdat ik mezelf niet verder kon krijgen, en de deadline al verstreken was, had ik het eigenlijk zo min of meer opgegeven. En toen kwam er terug een mail. Dat we nog een maandje langer krijgen om eraan te werken. Dat zag ik wel zitten, op die termijn dacht ik dat het me wel zou lukken om verder te schrijven.

En dan vanavond beginnen beide verhaallijnen door elkaar te lopen. Ik zie het huisnummer van die vroeger straatgenoot op het scherm verschijnen. Ik denk, tiens, dat kan niet ver zijn van het huis waar mijn vader woonde. Ik pak mijn geboorteakte erbij en schrik me een bult: hetzelfde adres.

Hoe het afloopt, dat zal iets voor dat boek worden. Waar ik het hier vooral over wil hebben, is hoe vreemd dit alles is. Ik zie er de hand van gene zijde in. Iemand die er nu niet meer is, heeft van daarboven (of waar ze zich ook mogen bevinden) duwtjes gegeven. Is het een toeval dat ik uitgerekend met die persoon aan de babbel geraakte? Wel ja, rationeel gezien moet je dat toeval noemen. Maar hoe rationeel ik voor de rest ook mag zijn, in toeval geloof ik niet. Wat ik me wel kan voorstellen, levendig zelfs, is dat Oma nu aan gene zijde in haar vuistje aan het lachen is, over wat ze bekokstoofd heeft. Zij en Opa samen. En ik vind het niet erg, want die twee, die vertrouw ik volkomen, wat van die kant komt, kan alleen maar goed bedoeld zijn. Maar vreemd is het wel, echt wel héél erg vreemd, nee?

02:19 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Familie, Schaduwen, Vilvoorde, mijn stad | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-02-14

Lentekriebels

Beetje in de tuin gewerkt. Moet zeggen dat ik die de hele winter verwaarloosd heb en dat was eraan te zien. Deel van de sempervivums verpieterd door het regenweer. Tja, toen ze nog vooraan stonden zag ik dat en goot ik na elke regenbui de schaaltjes leeg. Ik heb ze nu allemaal samen op mijn tuintafel gezet, dan kan ik er makkelijk bij.  Het probleem blijft dat ik in de winter vaak geen daglicht zie en dan kan ik de tuin niet in. Moet ik iets op zien te vinden.

Maar er waren wel enkele leuke verrassingen. De anemoontjes die ik vorige zomer heb geplant, groeien én bloeien nog steeds :-) Ik heb, nu de bollen overal in aanbieding zijn, er nog wat gekocht. Het zijn leuke plantjes en dat fuchsia is een van mijn lievelingskleuren. Onder de tuintafel staat een viooltje in bloei en de boshyacinth staat al in blad. Ik heb wat zaaigoed liggen voor kruiden en groentjes en die mogen binnenkort ook de grond in, toch alvast binnen op de vensterbank. Ja, hoor, het is lente :-)

Langs de andere kant zit ik aan de voorkant met een plantendief. Ik had onlangs een potje witte narcisjes gekocht en die in de betonblok geplant. Paar dagen later waren ze weg. Gewoon uitgegraven... Is dat nu niet schandalig? Ze weten potverdorie niet eens wat ze gepikt hebben, want ze waren nog niet uit. En dat voor iets van amper 1€. Verbaast me al dat de grijze bladplant in de andere blok blijft staan. Die ziet er nochtans nog altijd schitterend uit, voor zogezegd een eenjarige plant te zijn. Ik denk dat de dief alleen bloeiende planten steelt...

 

18:56 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Fauna en flora, Huis en tuin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-09-13

Open Monumenten Dag? Ammehoela...

Na elke editie van OMD stel ik me meer en meer de vraag waar dat "Open" eigenlijk nog op slaat. Stel ik mijn programma op voor morgen in Mechelen, kan ik gelijk de helft (!) van alle "opengestelde" monumenten van mijn lijstje schrappen omdat ze alleen "open" zijn voor wie van tevoren gereserveerd heeft.

Sorry hé, maar wat met mensen die pas de dag van tevoren beslissen of ze die dag iets gaan ondernemen of niet? Of wat ze die dag gaan ondernemen. Want er is ook een tendens om zoveel mogelijk evenementen tegelijk te plannen, bij voorkeur op momenten dat het goed weer zou kunnen zijn en wanneer er geen vakanties zijn en ook niet tijdens examenperiodes.: m.a.w. ofwel vlak na de zomervakantie of van na de paasvakantie tot voor den blok.

In september moet je dus echt kiezen wat je gaat doen en wat niet. En soms doet een mens dat pas aan de vooravond, of kan hij niet anders. Wel, bij OMD hebben die dus pech. Want open is dus niet écht open. 

Bon, ik heb mijn lesje geleerd: voortaan in mijn agenda reminder 3 weken van tevoren dat ik moet opzoeken wat ik wil doen én reserveren.

00:25 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Kunst, Uitstapjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-09-13

Moe

Kom ik doodmoe (waarover later meer) terug van de naailes (waarover later meer), denk ik: orchidee meteen meenemen om hem zijn wekelijkse voetbadje te geven. Ik zet de plant op het aanrecht en laat de kraan even lopen om lauw water te krijgen. Ik pak de plant en tegelijk zie ik uit één ooghoek beweging in de afwasbak. Komt daar toch wel en grote spin uitgekropen, zeker? Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!!!!!!!!!!!!!

Is dus echt niet leuk om zo thuis te komen na een zware dag. En nog maar een teken dat het herfst is; het is niet de eerste van het seizoen die ik betrapt heb op binnensluipen. Nochtans, na de vorige had ik het venster naar de tuin, dat de hele zomer op een kier heeft gestaan, meeteen dichtgedaan. Maar ja, veel ruimte heeft zo'n beest niet nodig blijkbaar. Jakkes, jakkes, jakkes..... Sorry, ze mogen nog zo nuttig zijn, maar van spinnen moet ik echt niet hebben :-(

En zeker niet, zoals gezegd, na een  zware dag. Ik had om te beginnen te weinig geslapen. Ik was net goed aan het slapen en plots ging de bel. Meneer van de firma die een tijdje geleden mijn boiler en kachel hebben nagekeken. Ik wist dat die nog moesten terugkomen om een nieuwe ontsteking in de kachel te stoppen en ik had me net gisteren gerealiseerd dat ik nog niet geantwoord had op hun vraag op mijn voicemail wanneer ze mochten komen. Stond die daar dus onaangekondigd voor de deur.

En op dat moment ook onwelkom moet ik zeggen. Ten eerste, omdat ik echt nog een paar uur slaap te goed had, want ik wist dat het een lange dag zou worden. Want eerste keer terug naailes. En bovendien kreeg ik in de namiddag én een poetshulp én een gezinshulp over de vloer. Dat was nogal onverwacht gekomen. Ik had het er vorige week met de poetshulp nog over gehad dat ik eigenlijk echt eens wat extra hulp nodig had om hier eens de boel grondig te ordenen. Zodat alles eindelijk eens, na 8 jaar [!] een vaste plek kan krijgen.

Ik had al wat voorbereidend werk gedaan door een heleboel boeken weg te doen. Zo kwamen er in mijn boekenrekken heel wat schappen vrij. Die schappen heb ik samen met mijn twee helpsters kunnen vullen met al mijn hobbyboeken en een groot deel van mijn hobbymateriaal, met name al mijn gerief om wenskaarten te maken.

Tot nu toe stond dat gerief boven. Dus als ik een kaartje nodig had, moest ik eerst dat gerief naar beneden sleuren - want boven is geen ruimte om eraan te werken - en dan nadien terug naar boven. Niet leuk :-( Terwijl daar beneden eigenlijk alleen boeken stonden, vooral romans, die je een keer hebt gelezen, of gekocht hebt met de bedoeling ze ooit nog eens te lezen. Terwijl ik, als ik een boek wil lezen net zo goed naar de bib kan gaan. Of als het over informatieve werken gaat, eigenlijk maak ik daarvoor toch eerder gebruik van het web. En zelfs als ik het in boekvorm wil, dan kan ik ook weer terecht in de bib.

Nee, mijn ruimte is beperkt, want uiteindelijk woon ik toch maar in een klein huisje, en ik wil die ruimte dan ook zo optimaal mogelijk gebruiken. En dat betekent wegdoen wat weg kan. Dus weg met de boeken, weg met 3 karaffen als je er uiteindelijk toch maar hooguit een gebruikt, weg met dekens in kleuren die je niet gebruikt omdat ze niet fijn aanvoelen of omdat de kleuren vloeken met mijn interieur, enz. Dat is al heel lang het plan, maar om het uit te voeren heb ik wat extra hulp nodig.

Temeer omdat het feit dat er hier nog zoveel spullen staan die nog geen goeie plaats hebben of die wegmogen, het alleen maar moeilijker maakt om mijn huis te onderhouden. Bij Familiehulp moest ik daar niet mee afkomen. Bij het OCMW heb ik ook een jaar moeten blijven vragen, maar blijkbaar zien ze het nu dan toch ook in.

En nog een goede reden, als alles een vaste plek heeft, wordt het voor mij ook een pak makkelijker om het overzicht te houden. Voor een deel heb ik dat al wel. De fantastische website www.ravelry.com bood me de mogelijkheid om een goede inventaris te maken van mijn wolvoorraad. Onlangs ontdekte ik dat er ook zoiets bestaat voor kralen en diezelfde site werkt blijkbaar ook aan een inventarissysteem voor stoffen en naaibenodigdheden. 

Weet je, als je een slecht geheugen hebt, maar wel graag goed georganiseerd blijft, moet je het op een andere manier aanpakken. het internet is daarbij een grote hulp. het is alleen soms even zoeken naar wat voor jou het beste werkt. Om bij te houden wat in mijn diepvries steekt werkte ik bijvoorbeeld oorspronkelijk met een spreadsheet. Maar eigenlijk was dat veel te omslachtig. nu gebruik ik digitale post-itjes. Je kan die ofwel op je bureaublad zetten, of je kan ze ook in het programma zelf opslaan. Dat is veel rapper om aan te passen dan als ik eerst die spreadsheet moest gaan opzoeken en openen. Nu werk ik - na vele keren al mijn gegevens te zijn kwijtegraakt bij computerpannes - niet graag meer met programma's op mijn computer zelf. maar van die post-itjes kan je relatief gemakkelijk  een backup maken.

Enfin, we hebben het hier grondig aangepakt. De dames hebben tegelijk ook overal een nat microvezeldoekje overgehaald. Ik heb alle laatjes en dozen gelabeld. De gezinshulp is bij Colruyrt meteen ook een heleboel kartonnen dozen gaan halen, die ik op de vrijgekomen rekken boven ga gebruiken voor het opbergen van mijn stofjes. Voor ik ze erin stop, maak ik er een foto van en meet ik ze op, dan noteer ik online wat in welke doos zit en de doos krijgt een label. Voilà! En de volgende keer dat ik aan een naaiproject begin, kijk ik eerst op de computer welke stofjes ik heb die daarvoor in aanmerking komen. En als ik gekozen heb, moet ik alleen nog kijken waar het zit en dan kan ik het gaan pakken.

Beetje beroepsmisvorming misschien? Soit, voor mij werkt het en daar gaat het om. Jullie mogen erom lachen, als jullie dat willen ;-)

En eens alles hier op zijn plaats stond en de dames weg waren, had ik nog net genoeg tijd om te eten en dan was het tijd voor de naailes. Onze school heeft een nieuwe locatie, dus dat is nog even wennen. Verder wist de juf ons al meteen te zeggen dat de module waarvoor we dit jaar gekozen hebben, eigenlijk de moeilijkste is: tailleur - deux pieces. We beginnen met een jasje, met een sjaal- of reverskraag naar keuze. En dan mogen we nog twee stukken maken, die bijvoorkeur een setje vormen, maar daar gaat de juf niet echt moeilijk over doen. De eerste les heb ik besteed aan het zoeken naar een patroon én de patroondeeltjes knippen voor onze eerste stikoefening. Dan liggen die al klaar tegen dat we daaraan beginnen. Een patroon overtekenen kan ik ook altijd doen als ik iets ga drinken in de Lunch Garden. Alleen het aanpassen om mijn achterhand er helemaal in te krijgen, dat is iets voor in de les. Hoewel, de juf heeft me daar vorig jaar al eens een goede uitleg over gegeven, zodat ik dat eigenlijk ook zelf zou moeten kunnen. Met controle door de juf voor de zekerheid.

En nu ben ik dus stikkapot.

23:51 Gepost door Schaduw Zijde in Crea-hobbies, Dagboek, Huis en tuin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-08-13

Grote werken

Vrijdag kreeg ik - eindelijk - mijn eerste spuitje vitamine B12. En jawel, ik voel nu al een verschil: ik val niet meer in slaap waar ik sta, als ik amper 3 uur wakker ben. En ik ben terug in staat om dingen te ondernemen.

Zoals - en dat zijn dus die grote werken - het inrichten van een naaihoek, wat ik al héél lang wil doen. De tafel staat er al. Heb wat getwijfeld of ik ze niet zou zetten waar vroeger mijn buro stond. Maar eigenlijk is het de bedoeling dat daar de keukenkast met vitrinegedeelte komt, die nu in de veranda staat. Daar zou ik namelijk graag mijn mooi servies instoppen, dat nu in de vitrinekast staat, die ik eigenlijk wil gebruiken voor waar ze altijd voor heeft gediend: het stofvrij onderbrengen van de collectie klederdrachtenpoppen, die Opa van zijn vrachtwagenreizen voor mij meebracht. Ik weet dat dat wat kitscherig is, maar ik ben eraan gehecht, omdat de meesten van Opa komen.  Er zijn er ook een aantal (zeer mooie) die onze Russische buurvrouw meebracht als ze op familiebezoek ging. En een serie antieke die van bij mijn tante kwamen. Nu steken die voorlopig allemaal in koffers en dozen. Maar ik zou ze echt eindelijk eens willen kunnen uitstallen.

Enfin, ik wil maar zeggen, er moet hier nog heel wat verhuisd worden voor alles staat waar ik het zou willen hebben. Zo ook het hobbymateriaal. Dat staat nu boven, in mijn opbergkamer. En dat betekent dat ik het, als ik het wil gebruiken, eerst naar beneden moet sleuren en nadien terug naar boven.

Nu heb ik beneden wel 5 boekenrekken en die stonden ooit ook wel boordevol met alle boeken die ik sinds mijn studententijd verzameld had. Nu ben ik daarover wel gaan nadenken. Romans lees je meestal toch maar een keer. En daarna staan ze daar maar te staan. Toen Oma nog leefde had ik de uitwijkmogelijkheid om spulletjes bij haar te parkeren. Maar nu woon ik hier zelf en moet ik het doen met de ruimte die ik hier heb.

Dus heb ik een tijd geleden al mijn collectie romans serieus geschift. Ik heb nu nog ongeveer 6 schappen over, dus alleen die waarvan ik weet dat ik er inderdaad soms naar teruggrijp. Voor de rest is er de bib: de openbare en de Luisterpuntbib, want romans lees ik tegenwoordig meestal toch als luisterboek. Verder is er nog:

  • een schap met al wat met sprookjes te maken heeft
  • een schap met boeken over katten ;-)
  • een schap met non fictie over allerlei onderwerpen, bijv doe-het-zelven, info over natuurgebieden in de buurt, etc.
  • 2 schappen poëzie, maar daar ga ik ook nog eens flink in snoeien
  • 1 schap kunstboeken
  • 1 schap met heel mijn pillenwinkel: stond oorspronkelijk ook boven, maar aangezien ik ze doorgaans beneden inneem, is het praktischer om ze daar te hebben. Nu staan boven alleen nog die die ik ook effectief boven nodig heb: de pillen die ik meteen na het opstaan moet nemen

De rest van de in totaal 28 schappen bevatten: mappen met administratie (die ik ook eens dringend moet onder handen nemen), voorraad kantoor- en computergerief (wat ik ook eens moet nakijken en wat misschien beter boven op zijn plaats is), en wat ditjes en datjes die tot nog toe geen andere plaats gevonden hebben.

Een schapje wil ik gebruiken als een soort "voorouderaltaartje". Er staat nu al een foto van Saskia. De mooie ingekleurde foto van Oma's familie staat ook al daar in de buurt, maar ik zou het samen willen zetten. met daarbij een aantal spulletjes die verband houden met mijn familie.

De rest wordt dus hobbyhoek. Al mijn knutselspulletjes, haakgerief, knitting looms, naaigerief enz. Behalve de voorraden wol en stoffen, die blijven boven. Maar dan wel keurig geïnventariseerd, met foto en in welke doos wat zit. Voor wol is er de fantastische website ravelry, waarop je niet alleen fiches kan bijhouden van je projecten, maar ook heel je wolvoorraad. Het heeft me destijds effe werk gekost om al mijn wolletjes te fotograferen, maar het voordeel is dat ik nu perfect weet wat ik heb en wat ik niet heb :-)

Het is jammer dat er niet ook zoiets bestaat voor naaiprojecten, maar daarvoor behelp ik me wel met andere webmiddelen. Het enige wat van stoffen wel beneden mag blijven is mijn lappenmand: de restantjes van stofjes, die ik nog hergebruik bijvoorbeeld als voering voor gehaakte etuitjes en zo. Of voor kleine knuffels of applicaties.

Enfin, grote werken dus. het soort van dingen waar je niet eens van droomt als je na 3 uur wakker te zijn al terug in slaap dommelt achter je pc. Of wanneer je letterlijk te moe bent om naar de keuken te lopen om iets te eten klaar te maken. Als je al moe wordt van nog maar gewoon naar je fiets te kijken of zelfs maar aan een wandelingetje te denken.

In september moet ik terug naar schildklierdokter en dan ga ik haar eens en voor altijd duidelijk maken dat ze mij die vitamine B12 nooit maar dan ook nooit meer mag afnemen. Want zo'n compleet verloren jaar wil ik echt niet nog eens doormaken.

17:24 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Het vege lijf, Huis en tuin | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-13

Klein geluk

  • het zachte getinkel van de windgong die na 7 jaar eindelijk zijn weg naar de tuin gevonden heeft
  • door de lucht buitelende zwaluwen boven je hoofd
  • een nest koolmezen in een gat in de tuinmuur
  • zelfgekweekte babysla vers uit de tuin

00:20 Gepost door Schaduw Zijde in Biotoop, Huis en tuin, Klein geluk, Lijstjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |