17-10-13

Armoede

Las net een goed artikel over armoede op De redactie: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/131017_d... Dat deed me eraan denken dat het vandaag Werelddag tegen armoede is.

Ik zit hier momenteel aan mijn pc op een moment dat ik dat eigenlijk beter niet zou doen. Vroeger zou ik op een dag als vandaag mijn pc niet opzetten. Ik zou op de zetel gaan liggen zijn, een dvd opgezet hebben, een paar uurtjes naar een film of tv-serie gekeken hebben en dan zou ik terug naar bed gegaan zijn. Maar dat kan nu niet meer. Want mijn dvd-speler doet het niet meer. Het is te zeggen, als ik hem een keer of 20 aan en terug uit en terug aan zet, wil hij heel misschien wel even de dvd spelen. Eventjes, om dan terug te blokkeren.

Dus ik zit hier omdat ik geen keuze heb. En ik weet dat het op dit moment niet goed voor me is om aan de pc te zitten omdat de kans dat ik vroeg naar bed ga, of vanzelf in slaap sukkel, als ik hier zit, heel klein is. Maar ik heb geen keuze.

Dat maakt armoede soms ontzettend zwaar om dragen: dat je geen keuzemogelijkheden meer overhoudt. Wie niet arm is, kan kiezen hoe-ie zijn avond invult. Je kan naar de winkel gaan en kiezen om een lekker taartje te kopen of om dat juist niet te doen. Ik niet. Taart is veel te duur. Als ik taart wil, moet ik ze zelf bakken en daar heb ik soms de energie niet voor. En dan mag ik al blij zijn dat ik nog niet zo arm ben dat ik zelfs de ingrediënten daarvoor niet kan kopen.

Er zijn keuzes die ik wel maak. Vanaf het moment dat ik er geen geld meer voor had, heb ik ervoor gekozen om geen kledingwinkels meer te bezoeken. Ik hield van kleren kopen, toen ik er wel nog geld voor had. Dat heeft me een goed gevulde kleerkast opgeleverd. Die ik nu verder aanvul met zelfgemaakte kleding of wat ik af en toe eens in de kringwinkel tegenkom. Maar het genot van op zoek te gaan naar nieuwe kleren, of schoenen of handtassen en andere accessoires dat heb ik opgegeven. Ik heb daarvoor gekozen, zeg ik. Maar ja, in hoeverre is dat dan echt een keuze?

Waar ik ook voor heb gekozen is om te vermijden om met vriendinnen te gaan shoppen. Of zelfs maar gewoon samen de wekelijks boodschappen doen. Omdat het een behoorlijke inspanning vergt om iemand anders zijn karretje te zien volladen voor een bedrag waar jij meerdere weken mee moet rondkomen. Om dat te zien en in je hoofd de knop om te draaien: dit is normaal voor iemand die niet arm is. Wat jullie als een koopje zien, is voor mij vaak nog altijd onbetaalbaar. Dus moet ik om mee te kunnen praten, in mijn hoofd eerst even de knop omschakelen, zodat ik de prijs kan zien in verhouding tot een normaal inkomen in plaats van tot het mijne. Dat is niet evident, en het ontneemt je echt het genot van shoppen.

Dus als ik shop doe ik dat liever alleen. Ik heb het geluk dat ik, zij het dan op zeer beperkte schaal , nog steeds af en toe kan shoppen. Bij goedkope winkels als Zeeman of Wibra, of in kringloopwinkels. Gisteren nog heb ik mezelf op iets getracteerd. Bij Zeeman verkopen ze momenteel breiloomsetjes. Een setje ronde looms had ik al, maar waar ik nog naar verlangde was een setje rechte looms. En die hadden ze dus, maar ze kosten wel 4,99€. En ja, voor mij is dat een pak geld. Zeker voor iets dat je niet echt nodig hebt. Maar het is wel iets waar ik nog jaren creatief plezier aan ga hebben. Dus heb ik na wat aarzelen toch mijn setje gekocht. Voor de lonkende garens die ernaast lagen heb ik gepast. Ik kan niet alles hebben, dat weet ik.

Nee, arm zijn, het is ontzettend moeilijk. Ik blijf erover bloggen. Niet uit zelfbeklag. Want, zoals gezegd, ik heb eigenlijk nog wel vrij veel: ik woon in een fijn huisje, ik lijd geen honger, ik heb kleren aan mijn lijf waar ik me niet over hoef te schamen, ik kan nog heel regelmatig in de Lunch Garden een colaatje gaan drinken met een boek of een handwerkje, en ik kan mezelf soms ergens op tracteren.

Als ik erover blog dan is dat vooral omdat ik weet hoe ontzettend moeilijk het is voor wie niet arm is om zich dat voor te stellen. En op een dag als deze mag dat wel even. Toch?

 

22:23 Gepost door Schaduw Zijde in Armoede | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-13

Zware week

Ontieglijk zware week gehad met drie momenten van intense stress. Heb nu wel weer even genoeg gehad, vind ik. Het ergste is dat dat mijn toch al zo broze dagnachtritme nog meer in de war stuurt. Vannacht geen oog dichtgedaan, puur van stress.

Vrijdagavond gaf de interne cd-romspeler van mijn pc de geest. Had het al wel verwacht want hij had al een paar keer vreselijk veel lawaai gemaakt. Maar hij speelde nog. Dan wou het deurtje niet meer opengaan. Vrijdagavond heb ik dat kunnen oplossen met de truuk met de paperclip. Om vervolgens vast te stellen dat er van spelen geen sprake meer was.

Miserie voor mij, want dat betekent dat ik ook geen luisterboeken meer kan gebruiken. En ik was nog zo blij dat ik een manier gevonden had om terug te lezen én mezelf te helpen in te slapen. Nu heb ik hier wel nog mijn vorige pc staan. Starten wil die niet meer, maar er zit wel een goeie cd-romspeler in en een goeie dvd-speler.  Ook al zoiets wat ik alleen nog op mijn pc kon. De ingebouwde dvd-speler van mijn tv heeft al enkele jaren geleden de geest gegeven en de externe die ik viavia 3de of misschien wel 4de of 5de hands kon krijgen, doet het ook al een hele tijd niet of nauwelijks meer. Het is te zeggen, als je het geduld hebt om hem een keer of 20 op en af te zetten, wil hij heel af en toe nog wel eens een dvd afspelen.

Gisteren wilde ik mijn pc opstarten en plots wou hij niet meer. Bleef hangen op een zwart scherm met een knipperend streepje linksboven. Alles geprobeerd wat ik kon bedenken, niks wou helpen. Uiteindelijk bleek het te maken te hebben met die kapotte cd-romspeler. Spijtig genoeg viel mijn frank al toen ik al de pc had proberen te formatteren. Ik helemaal in paniek want als zelfs formatteren al niet meer lukt... Maar terwijl ik op de pc van een vriendin mijn facebookvrienden te hulp riep, zag ik dus plots het licht. Bij het opstarten zoekt je pc normaal gezien eerst naar opstartbestanden op floppy (als je die nog hebt), dan op cd-rom en pas dan op de harde schijf zelf. Maar als die kapotte cd-romspeler niet reageert, blijft blijkbaar de hele boel hangen.

Dat werd bevestigd door een van mijn FB-vrienden. Toen ik dat door had, zag ik terug licht aan net eind van de tunnel. Want dat kan ik oplossen, die opstartsequentie veranderen. Een heel ander paar mouwen was de pc terug up-to-date krijgen. Er zit windows xp op en om daar nog iets mee te kunnen doen, moet je op zijn minst 2 service packs downloaden en installeren. Maar dan moet je dus naar de windowssite. En nu hebben die kerels er niet beter op gevonden dan je te verplichten om eerst internet explorer8 te installeren vooraleer je zelfs maar op die site op geraakt. Nu werk ik ondertussen al een paar jaar liever met firefox dan met IE. Maar Firefow downloaden ging dus ook niet want daarvoor heb je dan weer die vervloekte servicepacks nodig.

Goed, ik denk, ik zet IE8 er wel even op en smijt het er dan daarna wel terug af. Wil dat ding om god weet welke reden zichzelf toch ook niet laten installeren zeker? Zucht... Gelukkig had ik op mijn externe harde schijf nog een vroegere versie van firefox staan en daarmee is het me gelukt om toch op zijn minst die eerste 2 servicepacks te pakken te krijgen.

Dan nog mijn vertrouwde Firefox-extensies er terug opzwieren. Dat was niet zo'n probleem omdat je op de downloadsite daarvoor kan aanduiden welke je favorieten zijn. En tenslotte de nog de paar programma's die ik nog offline gebruik terug installeren. Zo gebruik ik bijvoorbeeld HPS ShopList om mijn boodschappenlijstjes te maken. De backup-optie daarvan blijkt goed te werken. Ik gebruikte ook stickies op mijn bureaublad. de link daarvan geef ik niet mee, want ik stap ervan af. Het is heel handig, maar... de backup werkt niet. Om je bestanden te kunnen herstellen moet je om te beginnen al een apart programma downloaden en als je het dan gebruikt werkt het nog niet eens ook: het vraagt naar een andere bestandsindeling dan die waarin het zelf een backup produceert. Jaaaa zeeeeg!!! Brol maw, dus daar ga ik iets anders op moeten bedenken.

Enfin, een hele nacht bezig geweest. En het is vooral dat die pc voor mij zo vreselijk belangrijk is. En dat dat zo moeilijk is om mensen duidelijk te maken. Daar ging het tweede stressmoment van de week ondermeer over. Ik ga hier zo in het openbaar niet in detail treden, maar het ging erom dat bepaalde mensen (met invloed over het reilen en zeilen  van mijn leven) vinden dat ik te veel tijd achter mijn pc doorbreng. Maar hoe kan dat anders: dat ding is mijn tv, mijn telefoon, mijn boeken, mijn muziek, mijn sociaal leven, mijn inventaris, mijn agenda, mijn extern geheugen dat alles moet onthouden wat mijn eigen hersenen niet meer willen bijhouden, zoals ondermeer idiote dingen als wanneer heb ik voor het laatst een douche genomen, mijn medisch dossier zit daarop met ondermeer een lijstje van alle medicatie die ik moet nemen en wanneer ik dat moet doen, en waaraan ik sinds wanneer lijd, mijn to do lijst, mijn planning, mijn doelstellingen, enfin, zo goed als alles wat mij helpt om zo efficiënt mogelijk om te gaan met de weinige tijd en het slecht functionerende lichaam dat ik heb.

M.a.w als dat ding niet doet wat het moet doen, is dat een ramp. te meer omdat ik het geld niet heb om het ding te vervangen. Bij de vorige crash heb ik het geluk gehad dat ik een afdankertje kon krijgen van een dokterskabinet. Maar of dat de volgende keer weer lukt...

Ik ben dat soms zo beu. Altijd maar weer die problemen en toestanden. Prutsen en broddelen met afdankertjes met alle miserie vandien, de angst van wat gaat er nu weer op mij afkomen, hoe moet ik dit weer oplossen. En dan heb ik nog het geluk dat ik best wel goed ben in prutsen met vanalles en nog wat. En dat ik veel en goede vrienden heb, zodat er zich in tijden van nood doorgaans wel ergens een of andere oplossing aandient.

Maar ik ben het wel moe. Het put me uit. Vandaag begrijp ik eigenlijk niet meer hoe ik dat vroeger uithield. Nu is het alsof elke stresspiek me minstens een half jaar ouder maakt.  Over een goeie anderhalve maand word ik 48 maar ik voel me minstens 60. Soms kijk ik in de spiegel en ben ik verrast om te zien hoe jong mijn gezicht er nog altijd uitziet. Want zoals ik eruit zie, is absoluut niet hoe ik me voel. Ik voel me oud en roestig, alles in mij knarst en piept en rammelt even hard als die cd-romspeler eergisteren.

Nu goed, de pc doet het wel weer even. Ik was graag vandaag naar het repair café in Mechelen gegaan in de hoop om iemand te vinden die me kan helpen om van 2 halfgoeie pc's 1 redelijke te maken. dat moet kunnen, alleen weet ik net te weinig af van de binnenkant van pc's om het zelf te doen. Maar het gaat vandaag niet lukken: slaap nodig. En donderdag is het alweer tijd voor mijn volgende spuitje, joepie! Dat zal ook al helpen want ik voel het nog altijd als het zo'n beetje uitgewerkt is.

Voor wie dacht dat ik de tel kwijt ben en zich afvraagt of ik nog iets ga zeggen over dat eerste stressmoment: nee, sorry. Dat heeft met liefdesperikelen te maken en dat is zo moeilijk en ingewikkeld en ligt bij mij zo gevoelig. Daar kon ik eigenlijk maar met 1 persoon over praten: Saskia, en die is er niet meer. Ik mis haar echt enorm.

 

15-07-12

Afvalbeleid

Ik weet niet hoe het in andere gemeenten is, maar hier in Vilvoorde mist het afvalbeleid volgens mij toch echt wel een sociale dimensie.

Zoals het nu is, wordt iedereen over dezelfde kam gescheerd. Nochtans, de mate waarin de aankoop van vuilniszakken doorweegt op je budget verschilt nogal aanzienlijk. Zo mag ik al blij zijn dat ik me kan redden met de kleine restafvalzakken, die "maar" 8€ kosten voor een rol van 10 zakken van 30l. De grote zijn 16€ de rol en het spijt me, maar dat zie ik me met mijn budget van 50€ per week echt niet trekken. Het zou al veel helpen als je ze op zijn minst als arme mens per stuk zou kunnen kopen.

Aan de tarifering van het containerpark heb ik me ook al vaak geërgerd. Gelukkig zijn er ondertussen al heel veel gratis fracties. Maar ik hou mijn hart vast voor de dag dat bijvoorbeeld mijn burozeteltjes niet meer te herstellen zullen zijn. Want ze wegdoen kost mij al ongeveer evenveel als ze vervangen. Dus ik moet eigenlijk het dubbele budget voorzien, wil ik nog kunnen zitten.

Waar ik me het meest van al aan gestoord heb, is aan de formulering in het krantje van de afvalmaatschappij Incovo. Volgens hen is wie restafval binnenbrengt sowieso een grote vervuiler en het is dus niet meer dan rechtvaardig dat die meer betaalt. Rechtvaardig? Iemand die geld genoeg heeft om elk jaar een nieuw salon te kopen, kan het "oude" gratis laten ophalen door de kringloopwinkel. Wie maar amper genoeg geld heeft voor een 3de of 4de hands meubelstuk moet, eens dat helemaal versleten is, er nog voor betalen om het te "mogen" wegdoen. Want bij de kringloopwinkel moet je er dan niet meer mee afkomen. En dus is het grof vuil, en dus ben je een grote vervuiler en mag je betalen. Is dat rechtvaardig???

Een paar jaar geleden zat ik hier met een tafel die wegmoest. Versleten, dus bij de kringwinkell moest ik er niet mee afkomen. 14€ kostte dat toen in het containerpark. Ik had dat niet eens! Daarvoor ben ik dus naar "den buro" moeten gaan om uit te leggen dat ik als arme mens echt niet in staat ben om dat bedrag op tafel te leggen, simpelweg voor een tafel die wegmoet. Dat is toch onvoorstelbaar? Eigenlijk is het niet de grootste vervuiler die betaalt, maar diegene die helemaal aan het eind van de gebruikcyclus van een voorwerp bengelt.

Nee, dat afvalbeleid, dat ligt al heel lang op mijn maag. Daarom heb ik nog eens een voorstel op De Vragende partij gezet: http://dvp.deredactie.be/Gemeente/QuestionDetail?question...

Wat vinden jullie?

 

06-04-12

Het warm water herontdekken

Gisteren is hier een chauffagist geweest en sindsdien heb ik terug warm water!!! Ik zou niet kunnen zeggen hoelang dat geleden is. Mijn geheugen, hé... Alleszins een paar jaar. En het bleek uiteindelijk iets van niks. De drukregelaar, als ik het goed onthouden heb, een klein  onderdeeltje waar misschien wat stof of kalk op zat en dat daardoor zijn werk niet meer deed. Hij is er nog geen 5 minuten aan bezig geweest. Als het altijd zo simpel zou zijn, zei hij ;-)

Enfin, ik héél blij, want geen warm water hebben is toch wel een behoorlijke hindernis, hoor. Onoverkomelijk is dat niet, maar lastig. Droeg er in aanzienlijke mate toe bij dat heel veel dingen bleven liggen. Tegen dat ik water had opgewarmd, was mijn fut om af te wassen of zo vaak al voorbij. En altijd naar het wijkcentrum moeten om te kunnen douchen. In de zomer maar 1 keer per week kunnen douchen. Daar soms voor een gesloten deur staan zodat je nog een week moet wachten voor je je kan wassen. Echt niet leuk, hoor. Mijn hygiëne is die laatste jaren echt niet denderend geweest. Momenteel zit ik hier bijvoorbeeld te typen met mijn voeten in een teiltje warm sop. Om het eelt te ween, vooraleer ik er met het eeltmesje op aanval. Eigenlijk was ik dat al van vorige week van plan. maar het kwam er gewoon niet van. Simpelweg omdat die stap van eerst water opwarmen me tegenhield.

En nu is dat allemaal opgelost. Er komt gewoon warm water uit de kraan en daar moet ik nu dus terug aan wennen ;-) Ik sta er nog altijd van te kijken iedere keer dat ik langs de kraan passeer. Warm water! Wat een luxe! Ik kan het eigenlijk iedereen aanbevelen, hoor. Doe het eens een maand zonder warpm water. Je zal het feit dat dat zomaar uit de kraan komt, daarna véél meer waarderen :-)

14:57 Gepost door Schaduw Zijde in Armoede, Dagboek, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-01-12

Auto

Ellende, ellende, ellende...

Kreeg eindelijk bericht van mijn garagist. Het is de starter die kapot is. Moest ik nu niet met een Japanse antiquiteit rijden, zou dat niet zo'n groot probleem zijn. Maar zo is het wel. Hij heeft rondgebeld of hij eraan kon komen, maar vergeefs. Als hij het bij de fabriek zelf moet bestellen, dan komt het op rond de 400€. Als het alleen dat zou zijn, dan zou het weer niet zo'n probleem zijn. Maar mijn vier wielen zijn ook al afgekeurd wegens kapotte schokdempers (met dank aan de overheid voor de slechte staat van de wegen, zeker?). Dat was ook al een dikke factuur. De remblokjes zijn ook aan vervanging toe en een onderhoud zou ook wel eens mogen. Als hij dan verder in orde zou zijn, goed. Maar dat is ook al niet het geval. Dankzij (nog eens) iets wat bij het ocmw was blijven liggen zit ik al een paar jaar met een bumper die met ducttape aaneenhangt. Het mechanisme om de ramen open te draaien is aan beide kanten kapot en dat soort idiote dingetjes kost ook stukken van mensen, dus heb ik het maar zo gelaten. Idem voor de stang om de koffer open te houden. En zo zijn er nog wel een paar dingen.

M.a.w zelfs als ik die schokdempers, de remblokjes en die starter laat vervangen, zit ik nog altijd met een wrak. Dus, zegt de garagist, is het dan niet beter om voor hetzelfde geld op zoek te gaan naar een occasie. Begrijpelijk, maar ik durf niet aannemen dat OCMW en schuldbemiddelaar daar ook zo over zullen denken. Tenslotte werk ik niet en heb ik dus, zo is de redenering, eigenlijk geen auto nodig.

Helaas klopt die redenering niet helemaal. Ik heb de afgelopen maanden uitgebreid gebruik gemaakt van het gratis abonnement voor De Lijn, dat ik via mijn activeringstraject kreeg. Ik heb mogen vaststellen dat het openbaar vervoer eigenlijk vooral gericht is op woon-werkverkeer. Ik zou niet weten hoe ik het anders moet verklaren dat ik om naar bijvoorbeeld mijn pleisterplek de LunchGarden te gaan, 2 bussen per uur heb, en ik hoef niet eens over te stappen. Terwijl ik om in eigen stad ergens te geraken, ofwel kilometers moet lopen (wat ik niet kan), of 1 à 2 keer overstappen én overal minstens een kwartier wachten uiteraard, bij voorkeur op een plek waar geen bushokje is, zodat ik ook nog eens moet blijven staan (wat ik ook niet kan).

Idem in mechelen de stad uitgeraken is geen probleem, maar van het station de stad in, dat hangt er heel erg vanaf waar je moet zijn. Om naar de bib te gaan voor mijn haakproject, zou ik in Mechelen zelf 2 keer moeten overstappen, en dan moet ik nog een eind lopen. Want voor mensen die slecht te been zijn, daar is het openbaar vervoer blijkbaar echt niet voor bedoeld. Ik heb de afgelopen 2 weken veel opgezocht, en niet zelden geeft de routeplanner van De Lijn als enige resultaat "ga te voet". Wel ja, het is toch maar anderhalve kilometer.

Enfin, ik voel me momenteel dus echt ellendig. Als ik alcohol zou lusten, zou dit hét moment zijn om me te bezatten. Maar met een colaatje gaat dat niet lukken, denk ik ;-) Nee, ik zal me erdoorheen moeten slaan, op een of andere manier. Onderhandelen met het OCMW  en hopen dat het in orde komt. En mocht iemand een deftige occasie weten van zo rond de 1000€, laat het me dan zeker weten.

22:09 Gepost door Schaduw Zijde in Armoede, Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-12-11

Maaltijdcheques

Val nu dood!!! Krijg ik van het ocmw een mailtje. Ze hebben mijn dossierc ivm die maaltijdcheques eens goed nagekeken. Blijkt dat ik recht heb op 5 cheques per 14 dagen en niet op 4, zoals ze ondertussen al 2 maand volhielden... Oei, foutje...

Wel, ik vind dat dus echt om te huilen. Konden ze dat niet 2 maanden geleden eens nakijken, toen ik er voor het eerst iets van zei?  Ik zit hier te sukkelen tot en met en dan komen zij bij wijze van kerstkado af met "oei sorry, foutje"? Ik heb het echt wel gehad met dat soort "foutjes"...

18:47 Gepost door Schaduw Zijde in Armoede, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-11

Paniek

De feesten dit jaar, het wil echt niet lukken... Dankzij de tussenkomst van een goede fee ;-) heb ik nu wel een en ander in huis om een lekkere maaltijd op tafel te brengen. Ik ben haar daar erg dankbaar om :-)

Maar ondertussen heeft het volgende probleem zich aangediend: mijn auto staat in panne. Op zich verbaast me dat niet, ik verwachtte het al een tijdje. Enkele weken geleden had ik het ook al eens voor dat hij niet wou starten. een paar uur later lukte het dan toch wel, maar sindsdien is starten elke keer een probleem. Ik moest het meestal 2 à 3 keer proberen voor het wou lukken en als hij dan vertrok, was dat met veel lawaai. ik denk dat ze me uren in het rond konden horen wegrijden.

Dat was vandaag niet anders. Ik ben rond 16u30 naar het wijkcentrum gereden om te gaan douchen en van daar terug naar huis. Ik heb dan raprap gegeten, want ik wou nog wat boodschappen doen voor de feesten. Op weg naar de winkel ben ik gestopt bij de bankcontact aan de post en toen ik daar terug wou vertrekken, had ik prijs. Hij wou niet meer rrr, rrr, pft en verder niks.

Daar stond ik dan. Gelukkig kon ik een vriendin bereiken. Die heeft me dan opgepikt en is met mij naar mijn garage gereden. En daar ging het dan van kwaad naar erger. Voor 3 januari niks aan te doen. Hij gaat mijn auto morgen wel oppikken, zodat hij al aan de garage staat. Maar voor de rest is het wachten tot na nieuwjaar.

Toen sloeg ik echt in paniek. Ik ben niks zonder mijn auto. Zonder wielen geraak ik tot aan het begin van mijn straat en terug en dat is al met veel wilskracht en - zeker op het einde - op mijn tanden bijten van de pijn. Maar daar heb ik dus niks aan, want winkels zijn daar niet, de bibliotheek ligt daar niet, enz. Maar meer nog dan dat, wat me echt in paniek deed slaan, was het idee van meer dan een week lang aan huis gebonden zijn, niet weg kunnen, opgesloten zitten. Ik word gek, als ik niet naar buiten kan. Naar buiten kunnen wanneer ik het wil, dat is eigenlijk in de grond het enige wat me de afgelopen zware jaren op de been gehouden heeft.

Nu ben ik ondertussen gelukkig alweer een beetje gekalmeerd. Ik realiseerde me dat ik niet helemaal opgesloten ben, nog niet. Dichtbij het begin van mijn straat ligt een bushalte. Door een omleiding stopt daar tijdelijk de bus naar Mechelen. Met die bus kan ik naar de Carrefour in Zemst en mijn pleisterplaats, de LunchGarden daarnaast, en onderweg is er ook een Lidl en een Aldi. Dat is dan toch al iets. Kan ik morgen proberen daar toch nog die laatste kerstinkopen te doen. Maar er blijven heel wat dingen over, die misschien niet gaan lukken. Tenzij er een mirakel gebeurt en mijn garagist morgen vaststelt, dat het een klein probleem is dat hij snel kan verhelpen. Ik hoop heel hard dat dat het geval zal zijn...

Naast paniek ook boosheid. Op het OCMW. Er zijn al lang problemen met mijn auto en ze zijn daarvan op de hoogte. Nu wilden ze me gelukkig deze keer wel helpen. dat was al een hele opluchting want vroeger was het gewoon njet, tout court. Ik moest offertes binnenbrengen en dan zouden ze het voorleggen aan mijn schuldbemiddelaar. Het heeft een tijdje geduurd voor ik alles bij elkaar had, maar ergens eind oktober, begin november hadden ze alles wat ze nodig hadden. Sindsdien niks meer van gehoord. Begin december stuur ik een mail naar mijn contactpersoon met een aantal vragen, onder andere mijn auto. Geen antwoord. Begin deze week dan nog maar eens gemaild. Toen kreeg ik eindelijk antwoord: ja, hoor, dat is in orde voor je auto, heb ik dat niet gezegd? nee? oei, sorry.

Ik kan het wel begrijpen, hoor, mijn contactpersoon moet momenteel naast haar eigen job ook haar diensthoofd vervangen. Ik heb dat ooit ook nog moeten doen, ik weet dus heel goed wat het is. Maar van mijn job hingen geen mensenlevens af, hé. Als ze bij het ocmw personeelstekort hebben, heeft dat rechtstreekse, heel concrete gevolgen voor mijn leven. Zo stond ik bijvoorbeeld onlangs voor een gesloten deur toen ik mijn maaltijdcheques ging ophalen: wegens omstandigheden uitzonderlijk gesloten. Daar stond ik dan, zonder eten. Bleek dat er veel zieken waren en dan hadden ze ook nog eens een brandoefening. Fijn, maar daarmee heb ik geen eten, hé.

En dan denk ik, wat gaat dat worden als er dankzij de besparingsmaatregelen van onze nieuwe regering een heel pak langdurig werklozen bij het ocmw terecht gaan komen, hetzij omdat ze geschrapt worden of omdat hun inkomen daalt? En als er op de werkingsmiddelen van diensten zoals het OCMW zal beknibbeld worden? Nee, waar de rechtvaardige verdeling in al die besparingsmaatregelen zit, dat zie ik toch echt niet.

Normaal zou ik vandaag mijn kerstboom zetten. Maar ik zie het niet zitten. Ik ben echt niet in stemming.

22:27 Gepost door Schaduw Zijde in Armoede, Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |