16-02-15

Contrast

Er zijn van die dingen die je pas vele jaren later opvallen. Ik weet niet hoe ik erop kwam maar ik was aan het denken over het verschil in gedrag tussen mijn moeder en mijn grootmoeder. [*] Als ik kwaad was op mijn moeder en ik zei daar iets over tegen mijn Oma, dan was haar laatste woord altijd: ze is en blijft je moeder. Dat was haar standpunt: je kan kwaad op haar zijn, maar ze blijft je moeder.

Wat een contrast met wat die moeder zelf deed in eenzelfde situatie. Al wat mijn moeder in zo'n situatie deed, was proberen mij nog verder op te stoken tegen haar moeder. Ze probeerde in mij een medestander te vinden in haar haat tegenover haar moeder. En dat lukte niet. Want hoe boos ik ook was op mijn Oma, mij tegen haar opstoken, liet ik niet gebeuren. Want zij was wel degene die mij grootbracht en in mijn noden voorzag zo goed en zo kwaad als ze kon.

Mijn moeder is dit jaar 10 jaar dood. Mijn mening over haar is niet veranderd. Wat Oma me voorhield, heb ik nooit kunnen accepteren. Mijn moeder was niet mijn moeder: Oma was mijn moeder. Ik begrijp waarom ze dat zei en ik waardeer haar erom. Het is net zoals ouders na een scheiding nooit de andere ouder mogen zwart maken tegenover de kinderen. Oma deed dat niet, ze wist dat dat niet kon. Mijn moeder wist dat niet. Dat is het contrast.

Mijn Omaatje was geen heilige. Ook haar opvoedingsstijl heeft in mij zeer diepe wonden geslagen. Maar haar heb ik het kunnen vergeven omdat ik weet dat ze een goed mens was en dat ze niets dan goeds met mij voorhad. Mijn moeder was geen goed mens. Ze was ook geen slecht mens. Ze was ziek. Ze had een psychische afwijking die maakte dat ze de mensen om haar heen verschrikkelijke dingen aandeed. Ik kan dat vaststellen, ik heb het achter me gelaten, het bepaalt mijn leven niet meer. Maar vergeven kan ik het haar niet. Ik weet niet waarom.

Ik weet alleen dat ik nog steeds blij ben dat ze er niet meer is en dat ze niemand meer kan kwetsen. Nooit meer. Oma mis ik wel. Niet meer zo erg als in het begin, uiteraard. Maar er is nog zoveel dat ik graag met haar zou willen delen, dingen die ik haar zou willen laten zien, laten proeven, laten meemaken. Het enige wat ik met mijn moeder zou willen doen is haar naar een psychiater sturen, met mijn persoonlijke doorverwijsbrief erbij. Niet dat dat veel zou uitgehaald hebben, misschien hooguit de schade een klein beetje beperken.

Ik ben ook niet heilig. Het gros van de tijd denk ik gewoon: fuck haar, ze verdient geen vergiffenis, punt. Maar de vraag die mijn psychologe me ooit stelde blijft me achtervolgen. Ze zei: nu je dat beseft, dat je moeder eigenlijk psychisch ziek was en er dus niet echt iets aan kon doen, kan dat je niet helpen om het haar te vergeven. Het antwoord is nog steeds nee. Of stel ik misschien vergeven teveel op dezelfde lijn als vergeten? Ik weet het niet.

 

[*] Correctie: het feit dat ik op youtube afleveringen van Dr Phil aan het binge-kijken ben, zal er wel voor iets tussen zitten ;-)

05:49 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Familie, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.