30-10-13

Yes, hij doet het!

Mijn orchidee, bedoel ik :-) Enkele maanden geleden vroeg een vriendin me of ik een orchidee wou hebben. Ze had die gevonden op de parking van een supermarkt, vond het zielig en besloot hem te redden. En inderdaad, onder haar begeleiding had de plant al een nieuw blad geproduceerd. Dus dood was hij zeker niet. Dat kan je trouwens aan de wortels zien, leerde ik ondertussen: die moeten groen zijn.

Toen ze me dat aanbod deed, twijfelde ik. Ik heb al vele jarenlang geen planten meer in huis omdat ik ze niet meer in leven kon houden. Vreselijk vond ik dat want ooit had ik echt groene vingers. Maar nu van de zomer had ik in mijn tuin toch ook al een en ander in leven kunnen houden, dus ik dacht: ik probeer het.

Goed, ik opgezocht hoe je die planten moet verzorgen en meer dan een wekelijks voetbadje bleek er niet aan te zijn. Dus, als ik dat in mijn weekplanning schrijf, dan lukt dat wel. het blijft raar voor mij om voor dat soort dingen een weekplanning te moeten maken, maar als ik het niet doe, tja, dan loopt mijn leven compleet uit de hand. Duis maak ik aan het  begin van elke week een planning. Voor de komende twee weken zelfs. Verder vooruit kijken dan dat lukt niet, maar dat vind ik al heel wat.

Goed, ik gaf mijn orchidee elke week braaf zijn voetbadje. maar behalve dat dat ene nieuwe blad langer en langer werd, leek er niet veel te gebeuren. Twee weken geleden stonden er in de carrefour cyclamen in promotie en aangezien ik dat altijd mooie plantjes gevonden heb, besloot ik er een te kopen. En... ik zette hem naast de orchidee, vanuit het idee, dan krijgt hij misschien eindelijk door wat ik van hem verwacht. En in een vaasje twee dahlia's uit de tuin.

104_5328.JPG

104_5327.JPG


Vorige week heeft-ie een keer geen voetbadje gekregen. Ten eerste had ik een heel slechte week, nadat maandag in de Wibra mijn portefeuille gestolen werd. [Overigens, het is momenteel blijkbaar niet veilig in de Wibra in Vilvoorde, er werden nog 2 andere mensen bestolen!] Bovendien, ik denk dat de plant, nu het wat kouder is, sowieso met wat minder toekan. ik zag dat er nog veel condensvocht op de potwand zat aan de binnenkant, dus te droog stond hij zeker niet.

Is het nu, omdat hij het voorbeeld van de andere planten gevolgd heeft, of omdat hij het prettiger vind nu het wat koeler wordt, of omdat ik hem deze week eens niet op de vingers gekeken heb. Alleszins, toen ik hem daarnet naar de keuken bracht voor zijn voetbadje zag ik dat er tussen de bladeren een stengel tevoorschijn aan het komen is. En als ik de info over orchideeën goed gelezen heb, denk ik dat het geen luchtwortel is, maar wel degelijk een bloemstengel.

104_5332.JPG

Wauw! Fantastisch! Trots op mijn plantje, en op mezelf :-)

 

22:02 Gepost door Schaduw Zijde in Fauna en flora, Klein geluk, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-13

Moet je nu horen!

Ik heb mijn fiets terug!!!

Rond 19u reed ik weg, om iets te gaan drinken. Ik ben nog maar net de bocht om of mijn oog valt op iets aan mijn rechterkant. Tegen het hek van het braakliggend veldje daar stond... mijn fiets! Ik zette me snel aan de kant en ging op onderzoek. Blijkbaar zijn de dieven erin geslaagd om de kabel uit het slot te trekken, maar onderaan dat slot zit nog een ijzeren stang die doorheen de spaken gaat en de hele boel blokkeert. Is het nu dat dat pas later geblokkeerd is geraakt of hebben ze de fiets eerst een eindje gedragen om er daar verder aan te prutsen, ik weet het niet. Alleszins, ze moeten het opgegeven hebben en de fiets daar laten staan. Meestal staan daar auto's geparkeerd en daarom zal het me gisteren niet opgevallen zijn. Vandaag was er toevallig een gaatje en daardoor zag ik mijn fietstas.

Heb nu geen idee wat het gaat kosten om het slot te herstellen of vernieuwen. Maar ik ben toch al heel, héél blij dat ik mijn fietsje terug heb. De hemelen zij dank voor slechte dieven :-)

21:56 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-10-13

Fiets gestolen

Soms vraag ik me toch af waarom alles waar ik plezier aan beleef me moet worden afgenomen...

21:50 Gepost door Schaduw Zijde in Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-13

Armoede

Las net een goed artikel over armoede op De redactie: http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/131017_d... Dat deed me eraan denken dat het vandaag Werelddag tegen armoede is.

Ik zit hier momenteel aan mijn pc op een moment dat ik dat eigenlijk beter niet zou doen. Vroeger zou ik op een dag als vandaag mijn pc niet opzetten. Ik zou op de zetel gaan liggen zijn, een dvd opgezet hebben, een paar uurtjes naar een film of tv-serie gekeken hebben en dan zou ik terug naar bed gegaan zijn. Maar dat kan nu niet meer. Want mijn dvd-speler doet het niet meer. Het is te zeggen, als ik hem een keer of 20 aan en terug uit en terug aan zet, wil hij heel misschien wel even de dvd spelen. Eventjes, om dan terug te blokkeren.

Dus ik zit hier omdat ik geen keuze heb. En ik weet dat het op dit moment niet goed voor me is om aan de pc te zitten omdat de kans dat ik vroeg naar bed ga, of vanzelf in slaap sukkel, als ik hier zit, heel klein is. Maar ik heb geen keuze.

Dat maakt armoede soms ontzettend zwaar om dragen: dat je geen keuzemogelijkheden meer overhoudt. Wie niet arm is, kan kiezen hoe-ie zijn avond invult. Je kan naar de winkel gaan en kiezen om een lekker taartje te kopen of om dat juist niet te doen. Ik niet. Taart is veel te duur. Als ik taart wil, moet ik ze zelf bakken en daar heb ik soms de energie niet voor. En dan mag ik al blij zijn dat ik nog niet zo arm ben dat ik zelfs de ingrediënten daarvoor niet kan kopen.

Er zijn keuzes die ik wel maak. Vanaf het moment dat ik er geen geld meer voor had, heb ik ervoor gekozen om geen kledingwinkels meer te bezoeken. Ik hield van kleren kopen, toen ik er wel nog geld voor had. Dat heeft me een goed gevulde kleerkast opgeleverd. Die ik nu verder aanvul met zelfgemaakte kleding of wat ik af en toe eens in de kringwinkel tegenkom. Maar het genot van op zoek te gaan naar nieuwe kleren, of schoenen of handtassen en andere accessoires dat heb ik opgegeven. Ik heb daarvoor gekozen, zeg ik. Maar ja, in hoeverre is dat dan echt een keuze?

Waar ik ook voor heb gekozen is om te vermijden om met vriendinnen te gaan shoppen. Of zelfs maar gewoon samen de wekelijks boodschappen doen. Omdat het een behoorlijke inspanning vergt om iemand anders zijn karretje te zien volladen voor een bedrag waar jij meerdere weken mee moet rondkomen. Om dat te zien en in je hoofd de knop om te draaien: dit is normaal voor iemand die niet arm is. Wat jullie als een koopje zien, is voor mij vaak nog altijd onbetaalbaar. Dus moet ik om mee te kunnen praten, in mijn hoofd eerst even de knop omschakelen, zodat ik de prijs kan zien in verhouding tot een normaal inkomen in plaats van tot het mijne. Dat is niet evident, en het ontneemt je echt het genot van shoppen.

Dus als ik shop doe ik dat liever alleen. Ik heb het geluk dat ik, zij het dan op zeer beperkte schaal , nog steeds af en toe kan shoppen. Bij goedkope winkels als Zeeman of Wibra, of in kringloopwinkels. Gisteren nog heb ik mezelf op iets getracteerd. Bij Zeeman verkopen ze momenteel breiloomsetjes. Een setje ronde looms had ik al, maar waar ik nog naar verlangde was een setje rechte looms. En die hadden ze dus, maar ze kosten wel 4,99€. En ja, voor mij is dat een pak geld. Zeker voor iets dat je niet echt nodig hebt. Maar het is wel iets waar ik nog jaren creatief plezier aan ga hebben. Dus heb ik na wat aarzelen toch mijn setje gekocht. Voor de lonkende garens die ernaast lagen heb ik gepast. Ik kan niet alles hebben, dat weet ik.

Nee, arm zijn, het is ontzettend moeilijk. Ik blijf erover bloggen. Niet uit zelfbeklag. Want, zoals gezegd, ik heb eigenlijk nog wel vrij veel: ik woon in een fijn huisje, ik lijd geen honger, ik heb kleren aan mijn lijf waar ik me niet over hoef te schamen, ik kan nog heel regelmatig in de Lunch Garden een colaatje gaan drinken met een boek of een handwerkje, en ik kan mezelf soms ergens op tracteren.

Als ik erover blog dan is dat vooral omdat ik weet hoe ontzettend moeilijk het is voor wie niet arm is om zich dat voor te stellen. En op een dag als deze mag dat wel even. Toch?

 

22:23 Gepost door Schaduw Zijde in Armoede | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-13

Het is écht mijn dag niet

Sinds mijn vorige post:

  • ben ik mijn wandelstok vergeten in de Zeeman, omdat ik afgeleid was door een dame die me uitleg vroeg over een bepaald soort garen, dat ze daar nu hebben
  • heb ik bij een poging om te tanken 3 keer de verkeerde code ingetikt, waardoor ik nu niet meer aan mijn rekening aankan en dus morgen naar de bank moet zien te geraken

Dat van die verkeerde code kwam doordat:

  • ik maandag mijn code veranderd had omdat ik merkte dat ik moeite begon te krijgen met de vorige te onthouden
  • en ik dat vandaag door de waas van brainfog helemaal vergeten was
  • ik 3 pogingen heb moeten doen voor ik een machine had die werkte
  • bij de 1ste kwam er een foutmelding
  • bij de tweede blokkeerde er iets in de gleuf zodat ik er mijn kaart niet inkreeg
  • dat is dan blijkbaar verholpen door de persoon die na mij kwam, een sterke jonge gast die ongetwijfeld pakken meer kracht heeft dan ik
  • maar ja, tegen dan was ik al zo wazig dat ik dus 3 keer een verkeerde code intikte
  • de eerste keer dacht ik, oei, ik heb me in mijn brainfog vergist tussen de 2 cijfers die ik nog al eens  verwisseld heb - en waarom ik dus van code was veranderd
  • maar daarin vergiste ik me want ik heb waarschijnlijk wel de juiste code ingetikt, maar dan de oude
  • bij de 2de poging heb ik dan effectief de 2 bewuste cijfers verwisseld
  • toen ik dat doorhad, tikte ik de juiste code in, denkend dat ik waarschijnlijk de 1ste keer gewoon ergens een verkeerde toets had aangeraakt
  • maar toen zei het toestel dat ik 3 keer een verkeerde code had ingetikt en dat ik dus mijn kaart niet meer kon gebruiken

Ik heb nu wel genoeg gehad en doe de rest van de avond niks meer, dan kan er ook niks meer fout gaan.

21:31 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Maanziek?

Het is mijn dag niet. Ik heb vorige week mijn spuitje gemist en krijg het vandaag pas. Dat voel ik echt wel. Te meer omdat ik zaterdag was uitgenodigd op een feestje en dat had mijn dagnachtritme weer eens ferm door elkaar geschud. Komt nog bij dat ik ergens een verkoudheid heb opgelopen, waarschijnlijk vrijdag in een dokterskabinet (was bij huisarts én bij de tandarts). En tenslotte heb ik vannacht slecht geslapen. Vaak wakker geworden. En twee akelige terugkerende dromen.

De eerste heeft te maken met de maan. Het is een type droom waar ik al sinds mijn kinderjaren last van heb. Het begint er altijd mee dat ik naar de maan kijk. Maar daar is iets mis mee. Deze keer waren het er twee. Een heldere volle maan. Alleen leek het alsof ze stoomde. Het leek nog het meest op zonnevlammen, maar dan bij de maan. Een beetje verder hing op dezelfde hoogte nog een tweede maan aan de nachtelijke hemel. Een rosse maan, die half versluierd leek door wolken. Vreemd want er leken verder geen wolken te zien. Plots schoof de heldere maan voor de rosse en toen zag ik dus een maaneclips. Even later schoof de heldere maan terug naar haar plek. Dan was er een sprong in mijn droom. Ik liep door mijn straat in de richting van mijn huis met een kindje aan de hand. Plots zag ik achter de huizen aan de overkant de maan opduiken, wat op zich al raar is. Dat is immers het westen en als je daar de maan ziet, hangt ze al laag aan de hemel. Maar het werd nog vreemder. Plots was het niet meer de normale witte volle maan maar bestond ze uit concentrische cirkels in alle mogelijke kleuren. De cirkels flikkerden en veranderden van kleur. En dan waren er plots nog andere kleinere hemellichamen, ook allemaal kleurig en flikkerend, niet in cirkels maar allerlei patronen. Ik begon te rennen met dat kindje want ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn. Brr, akelig, hoor. Zou dat nu zijn omdat het over een paar dagen  volle maan is?

Dan had ik nog een andere droom die ik ook vaak heb. Die gaat erover dat ik niet wakker geraak. Ik lag in mijn droom in mijn bed. Mijn wekker ging af en ik zette hem af. Mijn tweede wekker ook. Dan droomde ik dat ik opstond, maar blijkbaar droomde ik dat maar, want even later lag ik gewoon terug in mijn bed en ging eerst mijn ene en dan mijn tweede wekker af. Ik zette ze weer af en probeerde weer op te staan. Maar al terwijl ik dat deed voelde ik dat ik eigenlijk nog steeds sliep, want ik voelde de grond onder mijn voeten niet. Echt raar, hoor. En dat scenario herhaalde zich dus keer op keer op keer. Wakker worden en even later beseffen dat ik alleen maar droom dat ik wakker word. Gefrustreerd geraken omdat je er maar niet in slaagt om wakker te worden. Heel bizar en een beetje akelig. Was dan ook blij toen ik uiteindelijk echt wakker werd.

Gelukkig gebeurde er toen ik eindelijk echt wakker was iets waar ik terug wat vrolijker van werd. Tooen ik in de veranda eten ging pakken voor de katten, zag ik dat er op mijn tuinzetel een zwarte kat zat. Ik kan natuurlijk geen kat zien zonder te willen kennismaken ;-) Dus ik deed  voorzichtig de deur open. Poes maakte aanstalten om te vluchten, maar keek toch nog afwachten achterom. Ik maakte zachte poezenlokgeluidjes, zij zette nog een paar stapje, maar keek nog achterom. En dan besloot ze blijkbaar dat ik geen gevaar vormde. Ze miauwde naar mij en ik antwoordde. En toen kwam ze naar me toe :-) Snufsnuf aan mijn hand en dan mocht ik haar aaien. Waren mensen maar even gemakkelijk om te leren kennen ;-)

16:13 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Dromen, Katten, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-13

Zware week

Ontieglijk zware week gehad met drie momenten van intense stress. Heb nu wel weer even genoeg gehad, vind ik. Het ergste is dat dat mijn toch al zo broze dagnachtritme nog meer in de war stuurt. Vannacht geen oog dichtgedaan, puur van stress.

Vrijdagavond gaf de interne cd-romspeler van mijn pc de geest. Had het al wel verwacht want hij had al een paar keer vreselijk veel lawaai gemaakt. Maar hij speelde nog. Dan wou het deurtje niet meer opengaan. Vrijdagavond heb ik dat kunnen oplossen met de truuk met de paperclip. Om vervolgens vast te stellen dat er van spelen geen sprake meer was.

Miserie voor mij, want dat betekent dat ik ook geen luisterboeken meer kan gebruiken. En ik was nog zo blij dat ik een manier gevonden had om terug te lezen én mezelf te helpen in te slapen. Nu heb ik hier wel nog mijn vorige pc staan. Starten wil die niet meer, maar er zit wel een goeie cd-romspeler in en een goeie dvd-speler.  Ook al zoiets wat ik alleen nog op mijn pc kon. De ingebouwde dvd-speler van mijn tv heeft al enkele jaren geleden de geest gegeven en de externe die ik viavia 3de of misschien wel 4de of 5de hands kon krijgen, doet het ook al een hele tijd niet of nauwelijks meer. Het is te zeggen, als je het geduld hebt om hem een keer of 20 op en af te zetten, wil hij heel af en toe nog wel eens een dvd afspelen.

Gisteren wilde ik mijn pc opstarten en plots wou hij niet meer. Bleef hangen op een zwart scherm met een knipperend streepje linksboven. Alles geprobeerd wat ik kon bedenken, niks wou helpen. Uiteindelijk bleek het te maken te hebben met die kapotte cd-romspeler. Spijtig genoeg viel mijn frank al toen ik al de pc had proberen te formatteren. Ik helemaal in paniek want als zelfs formatteren al niet meer lukt... Maar terwijl ik op de pc van een vriendin mijn facebookvrienden te hulp riep, zag ik dus plots het licht. Bij het opstarten zoekt je pc normaal gezien eerst naar opstartbestanden op floppy (als je die nog hebt), dan op cd-rom en pas dan op de harde schijf zelf. Maar als die kapotte cd-romspeler niet reageert, blijft blijkbaar de hele boel hangen.

Dat werd bevestigd door een van mijn FB-vrienden. Toen ik dat door had, zag ik terug licht aan net eind van de tunnel. Want dat kan ik oplossen, die opstartsequentie veranderen. Een heel ander paar mouwen was de pc terug up-to-date krijgen. Er zit windows xp op en om daar nog iets mee te kunnen doen, moet je op zijn minst 2 service packs downloaden en installeren. Maar dan moet je dus naar de windowssite. En nu hebben die kerels er niet beter op gevonden dan je te verplichten om eerst internet explorer8 te installeren vooraleer je zelfs maar op die site op geraakt. Nu werk ik ondertussen al een paar jaar liever met firefox dan met IE. Maar Firefow downloaden ging dus ook niet want daarvoor heb je dan weer die vervloekte servicepacks nodig.

Goed, ik denk, ik zet IE8 er wel even op en smijt het er dan daarna wel terug af. Wil dat ding om god weet welke reden zichzelf toch ook niet laten installeren zeker? Zucht... Gelukkig had ik op mijn externe harde schijf nog een vroegere versie van firefox staan en daarmee is het me gelukt om toch op zijn minst die eerste 2 servicepacks te pakken te krijgen.

Dan nog mijn vertrouwde Firefox-extensies er terug opzwieren. Dat was niet zo'n probleem omdat je op de downloadsite daarvoor kan aanduiden welke je favorieten zijn. En tenslotte de nog de paar programma's die ik nog offline gebruik terug installeren. Zo gebruik ik bijvoorbeeld HPS ShopList om mijn boodschappenlijstjes te maken. De backup-optie daarvan blijkt goed te werken. Ik gebruikte ook stickies op mijn bureaublad. de link daarvan geef ik niet mee, want ik stap ervan af. Het is heel handig, maar... de backup werkt niet. Om je bestanden te kunnen herstellen moet je om te beginnen al een apart programma downloaden en als je het dan gebruikt werkt het nog niet eens ook: het vraagt naar een andere bestandsindeling dan die waarin het zelf een backup produceert. Jaaaa zeeeeg!!! Brol maw, dus daar ga ik iets anders op moeten bedenken.

Enfin, een hele nacht bezig geweest. En het is vooral dat die pc voor mij zo vreselijk belangrijk is. En dat dat zo moeilijk is om mensen duidelijk te maken. Daar ging het tweede stressmoment van de week ondermeer over. Ik ga hier zo in het openbaar niet in detail treden, maar het ging erom dat bepaalde mensen (met invloed over het reilen en zeilen  van mijn leven) vinden dat ik te veel tijd achter mijn pc doorbreng. Maar hoe kan dat anders: dat ding is mijn tv, mijn telefoon, mijn boeken, mijn muziek, mijn sociaal leven, mijn inventaris, mijn agenda, mijn extern geheugen dat alles moet onthouden wat mijn eigen hersenen niet meer willen bijhouden, zoals ondermeer idiote dingen als wanneer heb ik voor het laatst een douche genomen, mijn medisch dossier zit daarop met ondermeer een lijstje van alle medicatie die ik moet nemen en wanneer ik dat moet doen, en waaraan ik sinds wanneer lijd, mijn to do lijst, mijn planning, mijn doelstellingen, enfin, zo goed als alles wat mij helpt om zo efficiënt mogelijk om te gaan met de weinige tijd en het slecht functionerende lichaam dat ik heb.

M.a.w als dat ding niet doet wat het moet doen, is dat een ramp. te meer omdat ik het geld niet heb om het ding te vervangen. Bij de vorige crash heb ik het geluk gehad dat ik een afdankertje kon krijgen van een dokterskabinet. Maar of dat de volgende keer weer lukt...

Ik ben dat soms zo beu. Altijd maar weer die problemen en toestanden. Prutsen en broddelen met afdankertjes met alle miserie vandien, de angst van wat gaat er nu weer op mij afkomen, hoe moet ik dit weer oplossen. En dan heb ik nog het geluk dat ik best wel goed ben in prutsen met vanalles en nog wat. En dat ik veel en goede vrienden heb, zodat er zich in tijden van nood doorgaans wel ergens een of andere oplossing aandient.

Maar ik ben het wel moe. Het put me uit. Vandaag begrijp ik eigenlijk niet meer hoe ik dat vroeger uithield. Nu is het alsof elke stresspiek me minstens een half jaar ouder maakt.  Over een goeie anderhalve maand word ik 48 maar ik voel me minstens 60. Soms kijk ik in de spiegel en ben ik verrast om te zien hoe jong mijn gezicht er nog altijd uitziet. Want zoals ik eruit zie, is absoluut niet hoe ik me voel. Ik voel me oud en roestig, alles in mij knarst en piept en rammelt even hard als die cd-romspeler eergisteren.

Nu goed, de pc doet het wel weer even. Ik was graag vandaag naar het repair café in Mechelen gegaan in de hoop om iemand te vinden die me kan helpen om van 2 halfgoeie pc's 1 redelijke te maken. dat moet kunnen, alleen weet ik net te weinig af van de binnenkant van pc's om het zelf te doen. Maar het gaat vandaag niet lukken: slaap nodig. En donderdag is het alweer tijd voor mijn volgende spuitje, joepie! Dat zal ook al helpen want ik voel het nog altijd als het zo'n beetje uitgewerkt is.

Voor wie dacht dat ik de tel kwijt ben en zich afvraagt of ik nog iets ga zeggen over dat eerste stressmoment: nee, sorry. Dat heeft met liefdesperikelen te maken en dat is zo moeilijk en ingewikkeld en ligt bij mij zo gevoelig. Daar kon ik eigenlijk maar met 1 persoon over praten: Saskia, en die is er niet meer. Ik mis haar echt enorm.