16-10-13

Maanziek?

Het is mijn dag niet. Ik heb vorige week mijn spuitje gemist en krijg het vandaag pas. Dat voel ik echt wel. Te meer omdat ik zaterdag was uitgenodigd op een feestje en dat had mijn dagnachtritme weer eens ferm door elkaar geschud. Komt nog bij dat ik ergens een verkoudheid heb opgelopen, waarschijnlijk vrijdag in een dokterskabinet (was bij huisarts én bij de tandarts). En tenslotte heb ik vannacht slecht geslapen. Vaak wakker geworden. En twee akelige terugkerende dromen.

De eerste heeft te maken met de maan. Het is een type droom waar ik al sinds mijn kinderjaren last van heb. Het begint er altijd mee dat ik naar de maan kijk. Maar daar is iets mis mee. Deze keer waren het er twee. Een heldere volle maan. Alleen leek het alsof ze stoomde. Het leek nog het meest op zonnevlammen, maar dan bij de maan. Een beetje verder hing op dezelfde hoogte nog een tweede maan aan de nachtelijke hemel. Een rosse maan, die half versluierd leek door wolken. Vreemd want er leken verder geen wolken te zien. Plots schoof de heldere maan voor de rosse en toen zag ik dus een maaneclips. Even later schoof de heldere maan terug naar haar plek. Dan was er een sprong in mijn droom. Ik liep door mijn straat in de richting van mijn huis met een kindje aan de hand. Plots zag ik achter de huizen aan de overkant de maan opduiken, wat op zich al raar is. Dat is immers het westen en als je daar de maan ziet, hangt ze al laag aan de hemel. Maar het werd nog vreemder. Plots was het niet meer de normale witte volle maan maar bestond ze uit concentrische cirkels in alle mogelijke kleuren. De cirkels flikkerden en veranderden van kleur. En dan waren er plots nog andere kleinere hemellichamen, ook allemaal kleurig en flikkerend, niet in cirkels maar allerlei patronen. Ik begon te rennen met dat kindje want ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn. Brr, akelig, hoor. Zou dat nu zijn omdat het over een paar dagen  volle maan is?

Dan had ik nog een andere droom die ik ook vaak heb. Die gaat erover dat ik niet wakker geraak. Ik lag in mijn droom in mijn bed. Mijn wekker ging af en ik zette hem af. Mijn tweede wekker ook. Dan droomde ik dat ik opstond, maar blijkbaar droomde ik dat maar, want even later lag ik gewoon terug in mijn bed en ging eerst mijn ene en dan mijn tweede wekker af. Ik zette ze weer af en probeerde weer op te staan. Maar al terwijl ik dat deed voelde ik dat ik eigenlijk nog steeds sliep, want ik voelde de grond onder mijn voeten niet. Echt raar, hoor. En dat scenario herhaalde zich dus keer op keer op keer. Wakker worden en even later beseffen dat ik alleen maar droom dat ik wakker word. Gefrustreerd geraken omdat je er maar niet in slaagt om wakker te worden. Heel bizar en een beetje akelig. Was dan ook blij toen ik uiteindelijk echt wakker werd.

Gelukkig gebeurde er toen ik eindelijk echt wakker was iets waar ik terug wat vrolijker van werd. Tooen ik in de veranda eten ging pakken voor de katten, zag ik dat er op mijn tuinzetel een zwarte kat zat. Ik kan natuurlijk geen kat zien zonder te willen kennismaken ;-) Dus ik deed  voorzichtig de deur open. Poes maakte aanstalten om te vluchten, maar keek toch nog afwachten achterom. Ik maakte zachte poezenlokgeluidjes, zij zette nog een paar stapje, maar keek nog achterom. En dan besloot ze blijkbaar dat ik geen gevaar vormde. Ze miauwde naar mij en ik antwoordde. En toen kwam ze naar me toe :-) Snufsnuf aan mijn hand en dan mocht ik haar aaien. Waren mensen maar even gemakkelijk om te leren kennen ;-)

16:13 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Dromen, Katten, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.