11-08-13

Zelfcompassietest

Mijn resultaten in deze test zetten me aan het denken en hebben zo het een het ander losgemaakt. Dit was mijn resultaat:

Je score op Selfkindness is: 4.625

De gemiddelde score van meer dan 2500 anderen die de test hebben ingevuld is 4,2.

In vergelijking met anderen is uw score: hoog           

           

Je score op Common Humanity is: 2.5

De gemiddelde score van meer dan 2500 anderen die de test hebben ingevuld is 4,3.

In vergelijking met anderen is uw score: zeer laag           

           

Je score op Mindfulness is: 3.75

De gemiddelde score van meer dan 2500 anderen die de test hebben ingevuld is 4,4.

In vergelijking met anderen is uw score: laag           

Het was niet de score van selfkindness waar ik van wakker lag. Ik denk dat ik van mezelf mag zeggen dat ik een vriendelijk karakter heb. Toch ben ik niet altijd even vriendelijk tegenover mezelf geweest als  ik dat tegenover anderen ben. Ik was mijn eigen grootste criticus. Blijkbaar heb ik dat ondertussen dan toch wel afgeleerd :-) En dat wist ik eigenlijk ook al wel. Ik ben inderdaad veel milder voor mezelf geworden.

Mijn score voor Mindfulness was ook geen verrassing. Daaronder verstaan ze: pijnlijke gedachten en gevoelens accepteren zonder jezelf ermee te identificeren of je erdoor te laten opslokken. Yep, dat ik daar nog steeds niet goed in ben, dat wist ik.

Maar het tweede onderdeel  begreep ik eerst niet goed. Met 'common humanity' bedoelen ze: je eigen ervaring zien als onderdeel van de grotere ervaring van het mens-zijn, waardoor je je verbonden voelt met anderen, in plaats van als iets wat je isoleert en onderscheidt van anderen.

Daar heb ik flink over moeten nadenken. Isoleer en/of onderscheid ik mij van anderen? Deed effe pijn die woorden, want zo zie ik mezelf niet. In de verdere uitleg bij wat ze bedoelen wordt gezegd dat je niet alleen jezelf kan onderscheiden door je beter te voelen dan zij. Als je van jezelf vindt dat jij ongelukkiger bent  of meer pech hebt dan anderen, dan isoleer je jezelf eigenlijk ook.

Dat begrijp ik. En met dat ik er over nadacht, denk ik dat ik eindelijk iets begrepen heb van de manier waarop veel zoniet de meeste mensen reageren als je bij hen je hart probeert uit te storten. Ik heb dat nooit veel gedaan, daarvoor vond ik mezelf niet eens belangrijk genoeg. En de zeldzame keren dat ik het probeerde, kreeg ik een reactie als: ja, er zijn zoveel mensen met problemen. Of nog erger: ik ken iemand die en dan volgt een verhaal dat veel erger is of geacht wordt dan het jouwe. En dan zweeg ik maar snel weer en kroop terug in mijn schulp.

Ik heb dat altijd ervaren als: mijn verdriet mag er niet zijn, niemand wil het horen, niemand vindt het erg wat er met mij is gebeurd. Later, toen dat verdriet er op zijn minst al van mezelf mocht zijn, vroeg ik me af waarom mensen daar zo op reageren. Want, zie je, het waren niet noodzakelijk mensen die niets met mij inzaten die dat soort dingen zegden. 

Met de uitleg hierboven  denk ik dat ik het nu wel begrijp: waarschijnlijk zijn dat mensen die hoger scoren dan ik op die 'common humanity'. Die horen een miserieverhaal en plaatsen dat in een ruimer verband. Begrijpelijk. Maar ik blijf toch achter met het gevoel dat mij heel wat ellende bespaard gebleven zou zijn met wat meer compassie en wat minder 'common humanity'.

Ik denk dat deze test geen rekening houdt met mensen zoals ik, die altijd hun miserie hebben ingeslikt, omdat er altijd anderen waren wiens miserie groter was. Ik heb sindsdien geleerd dat mijn verhaal er mag zijn en dat heeft mij een beetje allergisch gemaakt aan 'common humanity'. Ik wéét dat anderen altijd alles beter kunnen dan ik, zelfs miserie hebben. En dat ikzelf bijgevolg ook daarin weer niet goed genoeg was. Wel, ik pik dat niet meer.

Maar naar mezelf toe, het zou inderdaad niet slecht zijn, als ik me, als me iets overkomt wat minder zou laten overdonderen. Het gaat al veel beter dan vroeger, hoor, maar er is zeker nog ruimte voor verbetering.

Anderzijds vraag ik me nu ook wel af, of ik wel op de juiste manier reageer als ik naar andermans miserieverhalen luister. Ik ben geneigd om mensen het gevoel te laten dat hun verhaal net zo verschrikkelijk is als zij het aanvoelen. Omdat dat is hoe ik graag had gehad dat er naar mij geluisterd was.

Maar misschien is dat niet voor iedereen de beste manier van luisteren? Had de psychologe, bij wie ik ooit voor het eerst in mijn leven precies dat luisterende oor vond dat ik nodig had, op een andere manier gereageerd, dan zou ik daar waarschijnlijk slechter buitengekomen zijn dan ik er binnenging. Maar ik kan me voorstellen dat iemand die zich misschien inderdaad in "miserie hebben" als het ware beter voelt dan een ander, een andere manier van luisteren nodig heeft.

Hmm, wel, dat is iets waar ik toch nog wat verder over zal nadenken, geloof ik. Wat denken jullie? Hoe luisteren jullie naar iemands verhaal?

12:55 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Dag Fatima,
Een luisterend oor zijn voor uw medemens is altijd positief.
Dat wil niet zeggen dat de problemen daarmee opgelost zijn.
Mensen hebben contact nodig met elkaar.
Wij zijn niet gemaakt om geïsoleerd te leven.
In de eerste plaats moet je uzelf als beste vriend aanvaarden.
Ieder mens heeft recht op een plaatsje op deze aarde.
Vergeet ook niet dat ieder huis zijn klein of groter kruis heeft.
Leven is niet gemakkelijk, maar men heeft een heel leven om een beter mens te worden en de keuze om gelukkig te zijn met kleine dingen rondom ons.
Veel liefs

Gepost door: Andrea | 22-08-13

Reageren op dit commentaar

Een hele psychologische boterham...
Maar op één punt moet ik je grondig tegenspreken: "Ik wéét dat anderen altijd alles beter kunnen dan ik".
Er zijn heel veel dingen die jij heel goed kunt, en zelfs veel beter dan vele anderen.
Je kan Duits als een native, je bent heel verstandig, je bent lief, je bent nauwgezet, je was een uitstekende bibliothecaris; je kan je eigen kleren naaien; je kan ontzettend veel dingen heel erg goed.
En zelfs in het miserie vergaren zit je ver boven de middelmaat, zeg maar... maar dat is dan natuurlijk iets wat niet zo goed is. Voor jou, bedoel ik. Dat had best wat minder gemogen.
Je legt moeilijk contacten, en het kost je moeite om je hart uit te storten, dat is juist. Het kost je moeite om het nodige vertrouwen te hebben in anderen vermoed ik; maar dat heeft waarschijnlijk ook te maken met slechte ervaringen uit het verleden, waardoor je meer op je hoede bent.
Maar eens je die barrière genomen hebt, ben je een lieve en aangename vriendin.
En ik hoop dat mijn oren niet te veel verstopt zaten de laatste tijd... :-)

Gepost door: Rita | 01-09-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.