01-08-13

Eten

Het is 23u30, als ik aan dit stuk begin, en ik heb een kwartiertje geleden de mosselen opgezet. Ik kan dus binnenkort aan tafel. Fijn, want behalve 2 (weliswaar heerlijke!) croissants van bij de Marokkaanse bakker, een chai latte (ook zalig!) en een flesje limonade met appelsmaak, heb ik vandaag nog niks binnengehad.

Waarom blog ik hierover? Wel, omdat ik net voor mezelf erkend heb dat eten en dan vooral warme maaltijden een probleem is en dat ik daar echt iets aan moet gaan doen.

Het probleem is, rarara... de vermoeidheid. Die is momenteel van die aard dat ik tegen dat ik hier aan mijn pc zit te moe ben om aan eten te beginnen. Boterhammen, dat gaat nog, al zijn het momenteel ook niet de boterhammen met 1 mm margarine, een paar mm beleg (kaas, hesp, of kippewit meestal, momenteel ook wel een salamibui, soms een patébui of roomkaasbui, dat varieert) en dan het beste van het geheel: een paar centimeter rauwkost ;-). Tja, ik ben en blijf in de eerste plaats een fructi- en herbivoor :-)

Maar momenteel is het me allemaal te veel. Groenten snijden, dan nog koken, aardappelen, rijst of pasta koken, vlees bakken, het gaat niet. Fruit eet ik ook bijna niet, tenzij het fruit is dat weinig moeite kost, een banaan bijvoorbeeld.

Vandaag kwam ik in de winkel mosselen tegen aan halve prijs, en daar kreeg ik meteen zin in. Maar ja, tegen dat het er dan op aan kwam ze klaar te maken... Selder en ajuin snijden, de mosselen spoelen, koken... pfff.

En nochtans, het is niet dat ik reden had om supermoe te zijn. Ik had in Mechelen afgesproken met een vriendin en ik had haar al van tevoren gewaarschuwd dat uitgebreid shoppen er vooir mij niet in zat. Dus we hebben een terrasje gedaan, en dan effe de hema binnen, en dan een klein stukje stappen naar de bushalte. Ik had immers mijn auto geparkeerd aan de carrefour in Zemst en daar de bus genomen. Ben dan nog even de Carrefour ingeweest omdat ik nog brood moest hebben. Daarna heb ik nog rustig wat zitten haken op het terras van de Lunchgarden en tegen 20u was ik thuis.

En net op tijd ook, want tegen dan was ik zo moe dat ik zelfs aan mijn pc even dreigde in te dommelen. Zittend! Dat is me nog nooit overkomen...

Nu, ik heb wel zitten nadenken over wat de oorzaak zou kunnen zijn. Het is ongeveer een jaar geleden begonnen. eerst dacht mijn dokter, en ik ook, dat het met die diarree te maken had, waar ik toen zoveel last van had. Had gekund, en goed ook dat ze het onderzocht hebben want dat ik maagzweren had, zou ik anders niet geweten hebben. Of pas veel later.

Goed, die zijn dus behandeld, maar ik was nog altijd moe. Dan merkte schildklierdok dat door de bloeddrukmedicatie mijn ik-weet-niet-eens-meer-wat te laag stond. Ok, andere pillen. Laatste keer op controle bleek alles in orde: ijzer ok, bloedruk ok, schildklier braaf, geen diabetes, alles prima. Behalve de vermoeidheid dan.

En dan ontdekten we dat ik met een geknelde schouderpees zat. Dat is trouwens nog altijd niet helemaal in orde. Net voor hij met verlof ging, was ik nog bij mijn huisarts en hij zie toen dat hij de indruk had dat ik eerder last had van mijn nek en rug dan van mijn schouders. Ik antwoordde dat ik daar inderdaad ook een probleem voelde. Je moet weten, sinds een maand of twee doe ik voor het slapengaan relaxatie-oefeningen en ik had gemerkt dat ik alles kon ontspannen, behalve mijn nek en het stukje rug daar net onder. Daar kreeg ik een spierontspanner voor, Tetrazepam. voel ik me inderdaad goed bij behalve tegen de avond, als het uitgewerkt is, denk ik.

En dan ben ik ook nog bij de psychiater geweest. Omdat mijn huisarts dacht dat het dan misschien toch eerder psycholgisch was. Nu goed, van hem kreeg ik Cymbalta in plaats van Prozac, waar ik me overigens even goed bij voel. Dus op dat Vlak wordt er ook behandeld, ja toch? Bij dat laatste beozek aan mijun huisarts leek die te suggereren dat ik het dan maar moest aanvaarden.

Maar de vermoeidheid, die wordt alleen erger en erger. Eerlijk gezegd, ik begin me terug te voelen zoals het was, net voordat ik behandeld werd voor mijn pernicieuze anemie. En dat zette me aan het denken. Vorig jaar in april stelde schildklierdok voor om daar een paar maanden mee te stoppen omdat mijn vitamine B12 toch hoog genoeg stond. Ik vond dat vreemd, want tot nu toe heb ik niets anders gelezen dan dat je daar je hele verdere leven lang spuitjes moet blijven krijgen. Maar goed, ik ben geen dokter, zij weet allicht veel dat ik niet weet.

En een paar maanden na die stop ben ik me slecht beginnen voelen. Vreemd toch? Ik herinner me zelfs dat ik het toen al geopperd heb tegen mijn huisarts dat het misschien daaraan zou kunnen liggen. Ondertussen heb ik mijn licht opgestoken op het web en heb ik gelezen dat je inderdaad je hele leven die spuitjes moet krijgen. En dat ze eens je die spuitjes gekregen hebt, eigenlijk niet veel meer kunnen afleiden uit de bloedtest omdat je vitamine B12 dan sowieso heel hoog staat en het jaren kan duren voor die terug zakt. Maar... het kan wel zijn dat die hoog staat en dat jij als patiënt desondanks alle tekenen van tekort vertoont omdat dat spul niet zit op de plaats waar je lichaam het nodig heeft.

Bon, ik heb vrijdag een afspraak bij mijn dokter. Als er echt niks tegen te doen is, wil ik gerust aanvaarden dat mijn levenskwaliteit er (nog maar eens) op achteruitgaat. Maar dan wil ik toch wel héél zeker zijn. En aangezien we het spoor van de vitamine B12 nog niet bewandeld hebben, ga ik op mijn punt staan tot ik ze terug krijg. En indien niet, dan zet ik die spuitjes desnoods wel zelf. Ik heb de ampules nog liggen en ik ken een verpleegster, dus dat valt wel te regelen.

Maar... Mocht het dan toch zo zijn dat het ook met vitamine B12 blijft zoals het is, dan - en daarmee kom ik terug naar het eigenlijke onderwerp van deze tekst - dan moet ik echt eens gaan nadenken over eten. Over eten laten brengen via het OCMW meerbepaald. Met tegenzin, want ik geef niet graag nog maar eens een stukje onafhankelijkheid op. Maar blijven doorgaan zoals het nu is, gaat ook niet

 

00:35 Gepost door Schaduw Zijde in Het vege lijf | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Goeie moed!

Gepost door: Gudrun | 01-08-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.