27-05-13

Schwung

Ik heb mijn Schwung terug! Denk ik toch, want mijn ervaring leert me dat ik nooit te snel victorie moet kraaien met dat vege lijf van mij. Temeer omdat de pijn in mijn arm al onmiddellijk is opgevolgd door hoofd- en rugpijn.

Veertien dagen geleden moest ik een echo laten nemen van mijn schouder en nadien vertelde mijn huisarts me dat ik een geknelde schouderpees had. Hij gaf me ook meteen een inspuiting. Al de volgende dag werd ik voor het eerst in meer dan een jaar wakker zonder pijn. Ik was gewoon vergeten hoe dat was :-)

Ik moet zeggen, ik heb me, achteraf bekeken, eigenlijk niet gerealiseerd dat dat niet hoorde te zijn, die pijn. Ik ben pas begin dit jaar naar mijn dokter gestapt, omdat het toen erger werd en ik voelde dat ik helemaal verkrampt wakker werd. Maar eigenlijk had ik voordien ook al pijn.

Dat is begonnen vorig jaar, in de periode dat ik zonder auto zat. Ik moest toen dagelijks mezelf en een boodschappencaddy bus op bus af heisen (en dat mag je letterlijk nemen). Op het eind had ik voortdurend pijn in mijn rechterelleboog. Mijn dokter zei toen dat het een tenniselleboog was. Nu denk ik dat het toen eigenlijk ookal van mijn schouder kwam.

De pijn overdag is toen op een bepaald moment wel gestopt, maar ik bleef wel pijn hebben bij het opstaan. Ik dacht dat hetzelfde soort stijfheid en pijn was dat ik bij het opstaan ook in mijn enkels heb. Daarom heb ik er niet verder bij stilgestaan. Maar zoals gezegd, sinds die ene spuit, geen pijn meer in bovenarm, elleboog noch schouder. Wat me doet vermoeden dat het een met het ander verband houdt. Dokter denk dat dat inderdaad wel kan zijn.

Enfin, het is nu nog een maandje afwachten om te zien of het helemaal beter is. Het is inderdaad wel veel beter, maar ik merk dat ik toch nog niet alle bewegingen aankan. Als het tegen volgende maand niet helemaal beter is, kan ik nog zo'n tweede spuit krijgen. Dat is dus afwachten.

Maar wat nog het beste is, ik voel me terug een beetje mezelf worden. Het is al sinds augustus vorig jaar dat ik me niet helemaal ok voelde. Meer last van vermoeidheid, geen fut, geen energie. Ik was me echt aan het voortslepen en dat was er ook aan te zien. Hier in huis maar vooral ook qua administratie en zo. Ik raakte me vanalles en nog wat hopeloos achterop. Uitstelgedrag ook. En het is vooral op dat vlak dat ik merk dat het beter gaat. De laatste jaren is dat zo'n beetje een barometer voor mezelf: als ik begin uit te stellen in plaats van dingen meteen te doen, dan is er iets niet pluis.

Alleen, het is niet evident om te weten wat er dan niet pluis is. Is het fysiek of psychisch, dat bedoel ik. Het een hangt wel samen met het ander, maar het is niet altijd duidelijk wat de kip is en wat het ei. Ik voelde me de laatste tijd effectief ook psychisch niet helemaal ok. Maar is dat oorzaak of gevolg? Tegen die kwestie loop je altijd weer aan, als je met vermoeidheidsklachten sukkelt. Ik wéét dat ik het op pyschisch vlak bij momenten moeilijk heb, dus ik sluit een psychische oorzaak van mijn klachten niet bij voorbaat uit. Langs de andere kant, als je een jaar lang met pijn wakker wordt en dat wordt steeds erger, is het dan niet normaal dat je je na een tijd ook geestelijk niet meer in orde voelt? Ik kon niks meer hebben, mijn draagkracht was echt wel serieus geslonken, dat voelde ik. Maar achteraf bekeken, denk ik dat dat misschien toch eerder een gevolg was dan oorzaak van mijn klachten.

Nu nog van de hoofd- en rugpijn af geraken...

23:49 Gepost door Schaduw Zijde in Het vege lijf, Lichtpuntjes, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.