12-10-12

De tijd vliegt voorbij...

Zeker de afgelopen 2 weken. Om te beginnen was het een periode waarin ik net zo goed een abonnement had kunnen nemen in het ziekenhuis. Eerst de bloedafname die altijd voorafgaat aan mijn driemaandelijkse bezoekje aan de schildklierdokter.  Enkele dagen later had ik een afspraak bij een maagdarmspecialist. Omdat ik ondertussen al zo'n 2 maand sukkel met diarree en mijn huisarts voind dat het hoogtijd was voor een diagnose. Die schreef al meteen 3 onderzoeken voor: een ct scan, een gastroscopie en een coloscopie, maar die laatste 2 vonden tegelijkertijd plaats. En dan tussendoor ook nog het bezoekje aan schildklierdokter zelf. En in aansluiting op dat alles ben ik ook al 3 keer langs de apotheker geweest ook.

Die onderzoeken voor mijn darmen brachten nogal wat met zich mee. De ct scan was blijkbaar de all-in formule en dat wist ik niet. Dat ik contrastvloeistof ingespoten zou krijgen, dat had die dokter me gezegd. Van de rest was ik niet op de hoogte en dat was misschien maar goed ook ;-) het 1ste deel, dat had ik eigenlijk wel verwacht. Ik ben natuurlijk al vaak op die afdeling geweest in de loop van de afgelopen 12 jaar. Ik wist dat er altijd mensen zijn die voor ze onder de scanner mogen een literfles moeten drinken van wat op het eerste zicht gewoon water is. maar dat het dat niet was, had ik natuurlijk ook al wel begrepen ;-) Ik had ook door dat dat te maken had met waarvan ze een scan nemen en ik vermoedde dan ook dat ik er deze keer ook aan zou moeten geloven. En inderdaad, ik kreeg direct een fles en een bekertje toegestopt. Santé! Nu had ik daar al veel verhalen over gehoord, over de smaak van het brouwsel in kwestie. Maar eigenlijk vond ik dat het nog wel meeviel. Lekker is anders, maar vreselijk slecht was het ook weer niet.

Enfin, ik heb me met mijn fles op mijn gemak in de cafetaria van het ziekenhuis gezet, met een boekje en de klok erbij. En binnen de voorziene tijd had ik mijn fles keurig tot de laatste druppel leeg. Toen mocht ik met de verpleegster mee. Om de baxter te steken. Dat is bij mij altijd een miserie: ik heb naar het schijnt heel fijne adertjes, die wegspringen en dichtklappen. Alhoewel ik moet zeggen dat de verplegers die op die afdeling werken meestal zoveel ervaring hebben dat ze er wel in slagen.

Maar dan kwam de grote verrassing... Omdat ze een beeld moesten hebben van mijn dikke darm hing er nog een extraatje aan vast: een lavement met nog wat extra contrastvloeistof. Olé... maar opnieuw moet ik zeggen, eigenlijk viel dat wel mee. Ik heb al ergere dingen meegemaakt. Ik heb de rest van die dag en een deel van de volgende wel de ziel uit mijn lijf ge... je weet wel.

En veel tijd om te bekomen hadden mijn arme darmen niet. Die scan was vorige woensdag en dinsdag moest ik al terug voor die gastro- en coloscopie. Nu vraagt zo'n coloscopie een hele voorbereiding. Drie dagen tevoren moet je op restenarm dieet: geen bruin brood, geen fruit, geen groenten. M.a.w alles wat ik het lekkerst vind. En dan maandagavond het leukste onderdeel: laxeermiddel. Maandagavond moest ik 2 zakjes van dat spul oplossen in 2 liter water en dan de boel opdrinken op zo'n 2 uur tijd. Dinsdagochtend voor ik naar het ziekenhuis moest nog eens 2 liter. De laatste halve liter was er te veel aan. Die 2 liter op maandagavond, dat ging nog. Ook hierover had ik op het web wilde verhalen gehord, wat de smaak betreft. maar ook dit viel eigenlijk nogal mee. Alleen, op mijn nuchtere maag (want vanaf maandagavond rond 18u mocht ik ook niks meer eten) 2 liter drinken, sorry, het mag zijn wat het wil, ik kan dat gewoon niet. je moet bedenken dat ik soms al flink moet kokhalzen als ik na het tandenpoetsen mijn mond spoel of als ik mijn ochtendpillen moet slikken. Eigenlijk moet ik al minstens een uur wakker zijn voor ik wat dan ook van voedsel of drank binnenkrijg.

Voor die 2 endoscopische onderzoeken was ik nogal bang. Ten eerste hebben ze al een paar keer geprobeerd zo'n gastroscopie bij mij proberen te doen met een lichte verdoving, dus dat je niet slaapt. En daarom weet ik ook dat dat geen zin heeft: ik kokhals, ik vecht, ik raak in paniek. Nu stond in het infoboekje dat ik had meegekregen dat die coloscopie zou gebeuren onder diepe sedatie. maar ja, wat is dat? slaap je dan echt? En zelfs dan nog. ik heb het ook al meegemaakt dat ze die buis al in je monde proberen te schuiven als je nog niet slaapt. bovendien je moet weten, in 2001 onderging ik, om de diagnose van sarcoïdose te stellen, ondermeer een bronchoscopie. dat was ook onder verdoving, maar ik ben wel halverwege die procedure even wakker geworden. En dat is écht niet leuk. Zodus, sindsdien heb ik in verdoving geen 100% vertrouwen meer. 

M.a.w. tegen dat ik in de behandelkamer binnengereden werd, was ik behoorlijk bang. Ik zei dus ook dat ze me zeker genoeg moesten toedienen, want dat ik al eens wakker geworden was. Ze verzekerden me dat ik niet bang moest zijn. En inderdaad, ik heb er deze keer echt niks van meegekregen. Ik werd wakker uit een zalige slaap. veel beter dan thuis eerlijk gezegd, waar ik de laatste tijd weer heel vaak moet opstaan om te plassen. Ze mogen mij dat spul gerust elke avond komen toedienen ;-)

En wat bleek? Ik heb maagzweertjes. Op zich niet echt verbazend: ik neem al jarenlang ontstekingsremmers voor mijn enkel. Van ontstekingsremmers is geweten dat ze slecht zijn voor je maag. maar het verbaasde me wel omdat ik eigenlijk van mijn maag geen last had. Ik heb nochtans lang geleden al wel eens het begin van  een maagzweer gehad en toen was ik zo ziek als een hond. Bijna continue buikgriep had ik toen. Nu had ik eigenlijk alleen last van mijn darmen. Nochtans, zo op het eerste gezicht was er met mijn darmen blijkbaar niks mis, zei de dokter. ze hebben wel biopsies genomen, maar op de resultaten daarvan is het nog even wachten.

Enfin, met heel die medische toestanden was al veel tijd gevuld. maar dat was nog niet alles. Een goeie maand geleden kreeg ik eens een brief van het OCMW, waarin ze schreven dat er een proefproject werd opgezet in samenwerking met het CAW, waarbij mensen met financiële moeilijkheden in een groepje vorming konden krijgen rond creatief omgaan met weinig geld. Of ik interesse had om daaraan deel te nemen. Welja, waarom niet. Daarop werd ik uitgenodigd voor een selectiegesprek. En kort daarna kreeg ik bericht dat ik geselecteerd was.

Dat wil zeggen dat ik de komende 2 maand elke donderdagnamiddag op het CAW ben voor die budgetgroep, zoals ze het noemen. Ik verwacht wel dat ik niet echt heel veel ga opsteken. Ik doe het al een hele tijd met weinig geld, dus ik weet ondertussen wel zo ongeveer hoe het allemaal zit. maar toch, je komt af en toe toch nog eens iets te weten, merkte ik. Maar het leuke is, vind ik, dat je in contact komt met andere mensen met hetzelfde probleem. je merkt bijvoorbeeld dat de verhalen een beetje gelijk lopen: er zijn in de groep verschillende mensen die, net als ik, in moeilijkheden geraakten doordat ze ziek werden.

Zodus, dat komt er ook nog bij. Bovendien moet ik tegen begin volgende maand weer een Randkrantcolumn klaar hebben en een leeskringboek gelezen hebben. De naailessen zijn terug begonnen, dus mijn dinsdagavonden zijn ook gevuld. En mijn kleerkast nadien ook ;-)

Het reuzenproject loopt natuurlijk ook nog en op dat vlak moet ik dringend een tandje gaan bijsteken. Af en  toe wordt WirreWarreWol gevraagd voor "otredens". Zo zaten we dit weekend in Standaard Boekhandel in Mechelen. dat had te maken met het feit dat KAV na hun bakboek blijkbaar ook aan een breiboek werkt, dat binnenkort zou gaan uitkomen. En uiteraard omdat breien en haken momenteel nu eenmaal erg trendy zijn.

Ik ben ook opgeroepen door de RVA voor een gesprek en daar ben ik bang voor, al verzekert mijn trajectbegeleidster van de VDAB me dat dat niet nodig is, dat ze me gewoon hebben opgeroepen omdat ze dat nu eenmaal moeten doen en dat ik met het advies van mijn activeringstraject in orde ben. Maar als het over het weinig inkomen dat ik al maar heb, ben ik nu eenmaal nerveus.

Bij het OCMW blijkt er weer eens een personeelswissel te zijn gebeurd en zoals gewoonlijk zorgt dat weer voor problemen. Daar word ik soms zo moe van, hé.

Enfin, er is elke dag wel wat. En het gevolg is dat de tijd echt voorbijvliegt :-) Volgen de maand is het alweer november en word ik een jaartje ouder...

 

00:47 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.