Het schaduwenkabinet

Vandaag voor het eerst sinds een kleine 2 weken nog eens gefietst. Het was zo'n schitterend weer, de zon was aan het ondergaan  dus het was ook niet meer zo warm en qua ozon is het dan ook niet meer zo'n risico. En ik voelde me er voor het eerst sinds heel die tijd terug goed genoeg voor. De hoest is nog niet helemaal over, maar wel al veel beter. Mijn dokter is terug van vakantie dus ik heb nu tenminste medicatie. Ik had het wel geprobeerd met huismiddeltjes: tijmthee. Zeker aan te bevelen, als je last heb van keelpijn en hoest, en nog lekker ook. Of als je geen tijm hebt, maar wel provencaalse kruiden, neem dan dat, daar zit ook tijm in. Maar ik weet uit ervaring dat verkoudheden en dergelijke meer bij mij zelden overgaan met alleen huismiddeltjes. Dat lijkt het een tijdje te kunnen tegenhouden, maar dan komt er altijd een kantelpunt, waarop ik denk dat het gaat beteren maar in plaats daarvan wordt het dan slechter.

Nu, die hoest tot daar toe. maar wat veel lastiger was, was dat ik zonder mijn melatoninepilletjes zat. Ik had niet door dat ik aan mijn laatste doosje bezig was en toen ik het doorhad, was het te laat. Ik heb het dus iets meer dan een halve week zonder moeten doen en ik was vergeten hoe dat was, niet kunnen inslapen. te meer omdat ik telkens ik bijna indommelde terug wakker werd van het hoesten. Amai, ben ik blij dat ik straks gewoon terug dat pilletje kan nemen... Het is zalig om binnen het kwartier in dromenland te kunnen zijn, als je daar zonder dat pilletje letterlijk uren over doet. Ik heb deze week dan ook nog net veel van de zon kunnen profiteren, moet ik zeggen, ik lag in bed. En als ik er eindelijk uit geraakrte, voelde ik me ongeveer even fit als een zoutzak.

Maar dat was vandaag dus eindelijk een beetje beter en dus besloot ik een fietspad te verkennen, waarvan ik het begin tijdens een vorig bezoekje aan de Vilvoordse watersite al had opgemerkt. Blijkt dat dat fietspad langs het kanaal doorloopt tot bijna onder het viaduct. Wat er daarna komt, dat is vor een volgende verkenningstocht. het was al een beetje te laat om nog verder te rijden. Nu, ik weet wel dat er daar vroeger een baan liep vlak langs het kanaal, van aan de Budabrug tot aan de Parmentiersite in Vilvoorde. Dat is dan wel op een bepaald moment deels een privébaan geworden, dus met de auto kon je daar niet meer langs. jammer, want je had daar een schitterend zicht van onder uit op het viaduct. Misschien kan je langs daar nog verder met de fiets?

In ieder geval, waar nu dat fietspad loopt, was vroeger niks, alleen industrie en braakligggende terreinen. Nu loopt er dus dat fietspad. Breed genoeg voor zeker 3 fietsen naast elkaar en de beste ondergrond waarop ik de laatste tijd zoal gefietst heb, al kan dat natuurlijk liggen aan het feut dat het nagelnieuw is. Het enige minpuntje - en dat geldt eigenlijk voor alle fietspaden in heel de watersite - is de punten waar het fietspad de rijweg kruist. Daar gaan volgens mij veel fietsers hun banden op stukrijden. Normaal loopt het fietspad daar af tot op het niveau van de rijbaan zodat er geen niveauverschil is. Hier dus niet... Er zijn boordstenen gelegd, met een helling weliswaar maar dat is eigenlijk veel te scherp om over te kunnen rijden. Maar voor de rest is het echt een soort fietssnelweg richting Brussel. Naast het fietspad loopt een brede grasstrook, waarin ook een aantal houten speeltoestellen staan, telkens in een kleine zandbak. En daarnaast loopt ook nog een wandelweg, met hier en daar wat zitbankjes.

Je kan dus nu op de fiets van aan de Parmentiersite tot bijna aan het viaduct heerlijk fietsen, voor een deel langs het kanaal, dan langs de gesaneerde zennearm en tenslotte langs de echte oude Zenne. Echt zalig :-) Vilvoorde is echt een heerlijke stad aan het worden! Heel groen en mooi. 

Ik voel me een zombie, en ik weet niet waaraan het ligt. Eigenlijk is het al een hele tijd. Ik dacht dat het aan de bloeddrukpillen lag en daarom kreeg ik er andere van schildklierdokter. Die neem ik ondertussen al ongeveer 14 dagen dus ik had gehoopt tegen nu zo ongeveer iets van verbetering te zien. Nee dus...

Nu is het wel zo dat ik al sinds het begin van de week met een verkoudheid zit. Met dank aan het snertweer van deze zomer :-( De eerste dag kon ik er niet van slapen, voortdurend wakker geworden van het hoesten en de keelpijn. Ondertussen is de keelpijn beter en de hoest fel verminderd.

Het zou dus wel kunnen dat het daaraan ligt dat ik nog altijd moe ben, natuurlijk. Ik hoop het want mijn huisarts is met verlof dus het kan wel even duren voor ik aan andere medicatie geraak, als het daaraan zou liggen. Zucht...

Ik weet niet hoe het in andere gemeenten is, maar hier in Vilvoorde mist het afvalbeleid volgens mij toch echt wel een sociale dimensie.

Zoals het nu is, wordt iedereen over dezelfde kam gescheerd. Nochtans, de mate waarin de aankoop van vuilniszakken doorweegt op je budget verschilt nogal aanzienlijk. Zo mag ik al blij zijn dat ik me kan redden met de kleine restafvalzakken, die "maar" 8€ kosten voor een rol van 10 zakken van 30l. De grote zijn 16€ de rol en het spijt me, maar dat zie ik me met mijn budget van 50€ per week echt niet trekken. Het zou al veel helpen als je ze op zijn minst als arme mens per stuk zou kunnen kopen.

Aan de tarifering van het containerpark heb ik me ook al vaak geërgerd. Gelukkig zijn er ondertussen al heel veel gratis fracties. Maar ik hou mijn hart vast voor de dag dat bijvoorbeeld mijn burozeteltjes niet meer te herstellen zullen zijn. Want ze wegdoen kost mij al ongeveer evenveel als ze vervangen. Dus ik moet eigenlijk het dubbele budget voorzien, wil ik nog kunnen zitten.

Waar ik me het meest van al aan gestoord heb, is aan de formulering in het krantje van de afvalmaatschappij Incovo. Volgens hen is wie restafval binnenbrengt sowieso een grote vervuiler en het is dus niet meer dan rechtvaardig dat die meer betaalt. Rechtvaardig? Iemand die geld genoeg heeft om elk jaar een nieuw salon te kopen, kan het "oude" gratis laten ophalen door de kringloopwinkel. Wie maar amper genoeg geld heeft voor een 3de of 4de hands meubelstuk moet, eens dat helemaal versleten is, er nog voor betalen om het te "mogen" wegdoen. Want bij de kringloopwinkel moet je er dan niet meer mee afkomen. En dus is het grof vuil, en dus ben je een grote vervuiler en mag je betalen. Is dat rechtvaardig???

Een paar jaar geleden zat ik hier met een tafel die wegmoest. Versleten, dus bij de kringwinkell moest ik er niet mee afkomen. 14€ kostte dat toen in het containerpark. Ik had dat niet eens! Daarvoor ben ik dus naar "den buro" moeten gaan om uit te leggen dat ik als arme mens echt niet in staat ben om dat bedrag op tafel te leggen, simpelweg voor een tafel die wegmoet. Dat is toch onvoorstelbaar? Eigenlijk is het niet de grootste vervuiler die betaalt, maar diegene die helemaal aan het eind van de gebruikcyclus van een voorwerp bengelt.

Nee, dat afvalbeleid, dat ligt al heel lang op mijn maag. Daarom heb ik nog eens een voorstel op De Vragende partij gezet: http://dvp.deredactie.be/Gemeente/QuestionDetail?question...

Wat vinden jullie?

Mijn huis ligt er vol mee. En ik word er gek van...

Ik ben al twee dagen op zoek geweest naar 2 bobijntjes inpakkoord, die deel uitmaken van mijn collectie garens voor haak-, brei en macraméwerk. Ik heb ze nodig voor een project voor mijn toekomstige tuin. Overal gezocht, en niet vinden. Tot ik ze uiteidelijk vond in een mandje waarin ik maanden geleden al mijn macramégerief samen had gestopt. Rommel dus, en ik heb er geen overzicht meer over.

Nu, ik zeg wel rommel, maar eigenlijk is het geen rommel. Het is niet dat ik dingen bijhou die kapot zijn en geen enkel nut hebben. Nee, het zijn vooral dingen die wel nut kunnen hebben. Dingen waarvan ik weet, als ik ze wegdoe en ik heb het dan toch ooit nodig, dan heb ik wellicht niet het geld om ze te vervangen. lakens, gordijnen, stoffen, wol, kleren, schoenen.

Vroeger was ik zo niet: als ik het niet gebruikte en het stond in de weg, ging het de deur uit. Maar toen moest ik me ook geen zorgen maken. Als mijn gordijnen kapot waren , kocht ik er nieuwe. Nu is dat niet meer zo. En dat maakt dat ik dingen bijhou.

Maar het is teveel geworden. En de laatste maanden zonder auto hebben er geen goed aan gedaan. Want dat maakte dat ik niet eens meer de energie had voor de meest noodzakelijke opruimwerken. Nu wordt het tijd dat ik eraan begin, maar ik weet bij god niet waar te starten.

Maar het moet echt, want ik word er gek van. het ergert me. Ik kijk om me heen en denk: ik weet niet wie hier woont, maar ik ben het niet. Pas op, een minimalist ben ik nooit geweest. Ik heb graag spulletjes om me heen: kadertjes, beeldjes, kussentjes, dekentjes, enfin, dingetjes, hé. Als ik foto's zie van minimalistische interieurs denk ik altijd: waar stoppen die mensen hun gerief? Zo ben ik niet. maar wat ik hier nu om me heen zie, dat ben ik ook niet, hoor. Normaal gezien heerst er wel een zekere orde in mijn chaos. Nu is het echt gewoon chaos.

Nee, ik moet er echt aan beginnen, zucht...

Morgenavond is het hier openluchtfilm. In het domein Drie Fonteinen, mooie locatie. Nu had ik zo halvelings in mijn hoofd om daar op de fiets naartoe te gaan. Maar mijn neiging tot zelfoverschatting kennende, dacht ik: ik kan dat toch best eens even uittesten of ik dat wel kan.

Terugkomen is het probleem niet, afgezien van het feit dat ik niet weet of er daar langs de parklanen veel verlichting is. Vor de rest is het eigenlijk de hele tijd bergaf. maar ja, daar staat tegenover dat de heenweg bergop is, natuurlijk. Ik moet zeggen, ik maakte als t

Eerst moet je al de brug over geraken.  Geen steile helling maar wel ontieglijk lang en daarom toch een kuitenbijter, zeker voor minder fitte mensen zoals ik. Man, man, man... Enfin, ik ben erop geraakt, zonder te moeten stoppen.  Maar daarmee was mijn pijp dan wel uit :-D Alle volgende bergopjes - en dat zijn er nogal wat - heb ik wijselijk te voet gedaan met de fiets aan de hand. Dat was al zwaar genoeg.

Onderweg even versteld gestaan van hoe je geheugen dingen kan vervormen. Ik was al heel lang niet meer langs die kant van het park geweest, eigenlijk niet meer sedert mijn jaren bij de Chiro. In mijn herinnering was er daar aan het begin van het park een heel steile bergaf. Een berg die ik me nog heel goed herinner omdat we daar ook eens met Oma zijn gaan sleeën. Het is te zeggen, Oma ging sleeën en wij mochten ook meedoen :-D Ze zal toen rond de 50 geweest zijn, maar ze had er een kinds plezier in :-) Ik was - zoals gewoonlijk - doodsbang en had er na een keer schoon genoeg van. Sneeuw, snelheid en steil naar beneden, brrrr... Vandaag lijkt die helling me nochtans helemaal niet zo steil als in mijn herinnering. maar ja, ik ben dan ook met jaren wel iets minder angstig geworden.

Enfin, ik heb het geprobeerd en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Maar ik zal morgen toch maar braafjes met de auto naar de film gaan ;-)

Vandaag zal het hier over vrouwenzaken gaan. Dus mannen die liever niks weten van het intieme functioneren van vrouwenlichamen, kunnen misschien best doorsurfen naar elders.

Ik was vandaag bij mijn schildklierdokter. Ik kreeg van haar een goed rapport: schildklier ok, ijzer ok, vitamine D en B12 ok en zelfs mijn bloeddruk was gezakt. Er zijn eigenlijk maar 2 probleempjes. 1) de pilletjes die ik nu neem voor mijn bloeddruk, daar ben ik hondsmoe van. Dus kreeg ik iets anders voorgeschreven. Benieuwd of dat beter zal zijn.

En dan 2) mijn menstruatiecyclus verdient echt de naam "cyclus" niet meer. De vorige sessie liet  maar liefst 45 dagen op zich wachten, een andere keer had ik na goed 3 weken al terug prijs. De ene keer is het bloedverlies miniem en ben ik er op goed 3 dagen vanaf. Dan weer bijna anderhalve week van serieus doorbloeden. Tussendoor dan nog wat doorbraakbloedingen die zo hevig zijn, dat ik me afvroeg of het dat was of dat ik al terug prijs had. Enfin, er valt geen touw aan vast te knopen.

Ja, zei schildklierdokter, normaal zou ik je een spiraaltje aanraden maar ik betwijfel of dat bij jou gaat lukken. Ikke: ??? Ze bedoelde omdat ik nooit zwanger ben geweest.  Blijkbaar kan het dan soms moeilijk zijn om het in te brengen en om het te verdragen. Een mens is nooit te oud om bij te leren, ik had er echt geen idee van dat dat een probleem kan zijn.

De pil is natuurlijk ook een optie. Daar ben ik ook vele jaren heel goed mee geweest. Maar met dat ik echt niet in staat ben om elke dag iets op hetzelfde uur in te nemen, en het geen zin heeft als je dat niet doet, ben ik daar uiteindelijk mee gestopt. Heb dan nog eens de prikpil geprobeerd, maar ook daarvan kreeg ik heviger bloedingen, dus dat is ook al geen optie.Temeer omdat ik toch al moeite genoeg heb om mijn ijzer op peil te houden.

Nu goed, schildklierdokter zei van er eens over te spreken met een gynecoloog en zien wat die zegt. Dat leek me een goed idee. Maar toen ben ik zo dom geweest om eens op het web te kijken naar wat anderen zeggen over dat spiraaltje. En x aantal verhalen later, ben ik er niet echt gerust in. Maar langs de andere kant, ik heb voor het eerst sinds mijn twintiger jaren terug menstruatiepijn (ook iets waar de pil wree goed tegen was...) en ik was eerlijk gezegd een beetje vergeten hoe dat was. En daar heb ik ook geen zin in, toch niet als er middelen zijn om het tegen te gaan.

Ik ga er dus nog een beetje over dubben. En het eens vragen aan een vriendin die zelf huisarts is. En hopen dat het misschien toch vanzelf terug goed komt?

Ik heb me vandaag wat geforceerd: te veel gedaan op te weinig slaap en te veel vermoeidheid. En dat van dat te weinig slaap komt omdat ik me gisteren ook al geforceerd had. het probleem is: als ik me forceer, dan heeft dat meestal als gevolg dat ik heel erg nerveus en rusteloos word. Op zo'n moment kan ik moeilijk in slaap geraken. Normaal val ik na een kwartier luisterboeken in slaap. dat is doorgaans een track of 3. Gisteren heb ik 2 keer een nieuwe schijfje opgelegd. Ik ben pas rustiger geworden toen Noenoe bij mij is komen liggen. dat helpt ook wel, als ik mijn hand op een kat kan leggen, maar ze vinden het voor de moment zelf te warm, denk ik ;-)

Maar eigenlijk ben ik me al enkele weken aan het forceren. Het probleem komt van twee kanten. ik heb onlangs nieuwe pillen gekregen voor mijn bloeddruk en ik heb de indruk dat ik sindsdien meer last heb van vermoeidheid. Staat inderdaad ook wel bij de lijst van neveneffecten, maar ja, vermoeidheid is dan ook zo'n algemeen symptoom, hé. in ieder geval, ik merk dat ik zelfs op een dag als gisteren, toen ik eigenlijk heel goed uitgerust was, toch nog sneller dan anders moe word.

Langs de andere kant is er mijn Mechelse haak- en breigroep. Niet de groep zelf, hoor, maar ons nieuwste project. En niet eens het hele project, alleen in het stuk waarvoor ik verantwoordelijk ben, daar zat een kink in de kabel. En een fameuze kink...

Voor wie het nog niet weet, we zijn momenteel bezig aan een set hedendaagse kleren voor de 3 mechelse reuzenkinderen. je moet weten, Mechelen, heeft een hele familie reuzen: een grootvader, een vader en moeder en 3 kinderen. De vraag kwam van de Erfgoedcel en wij zijn er met ons gebruikelijke enthousiasme meteen op ingegaan. Nu hebben we natuurlijk eerst veel vragen gesteld. onder andere: welk geslacht hebben ze, die kinders. Bij van die reuzen ligt dat er niet altijd vingersdik bovenop en onder hun kleren kijken helpt niet: kijk zelf maar ;-)

En als ik jullie nu de voorkant laat zien en je laat raden of het een jongen of een meisje is?

Brede heupen en smalle taille, rooie kaakjes, rode lippen, vlechtjes?

Bon, we hadden dat dus gevraagd en ze hadden ons verzekerd: het zijn 2 meisjes en een jongen. En die hierboven, mijn reus, was een meisje met de naam Janneke.

Enfin, ik aan het ontwerpen: een ballerinakostuum. En al zeg ik het zelf, het was een heel mooi ontwerp. ik had er echt mijn hart en ziel in gelegd :-) En omdat ik mijn kostuum ook zodanig had ontworpen dat er veel ruimte was voor samenwerking en omdat er zich heel wat enthousiaste medewerksters aangeboden hadden, waren eigenlijk al zowat alle taken verdeeld en waren we al begonnen. Komt er toch wel plots een mailtje: euh, we hebben een probleem, Janneke zou geen meisje zijn maar een jongen. Wablief??? Moest weer bij mij gebeuren, hé...

En zeggen dat ik toen ik de namen voor het eerst hoorde effectief nog gedacht heb, vreemd die naam Janneke. In nederland is dat niet ongebruikelijk als meisjesnaam. maar hier bij ons zou ik dan toch eerder Jeanneke verwacht hebben. En vreemd ook dat het andere meisje Mieke heet. Janneke en mieke, dat is zo'n typisch stel namen. maar goed, ze zeiden ons dat het een meisje was en zo ziet ze/hij/het er eigenlijk toch ook wel uit.

Enfin, na veel vijven en zessen zijn we uiteindelijk nog altijd niet 100% zeker dat het een jongen is. De moeilijkheid is namelijk: die mechelse reuzen kwamen eigenlijk maar 1 keer om de 25 jaar buiten, met de Hanswijkcavalcade. Je kan van de mechelaars toch moeilijk verwachten dat ze hun reuzen goed kennen als ze ze met veel geluk drie keer in heel hun leven zien, niet waar? Nu,daar gaat wel verandering in komen. Er loopt namelijk een procedure om de reuzen erkend te krijgen als Vlaams erfgoed en een van de voorwaarden daarvoor is, dat er ook wat mee gedaan wordt. dus dat ze niet staan te verstoffen in een magazijn. vandaar ook de vraag van de erfgoedcel aans ons, de WirreWarreWollers. Aanvankelijk dachten we te wachten tot we zekerheid hadden, maar met de vakantie in aantocht, leek ons dat niet echt opportuun. Dus ik terug naar de tekentafel.

Nu is inspiratie voor mij zelden een probleem. Het nieuwe ontwerp is er trouwens eentje dat voor zowel een jongen als een meisje kan, dus als het uiteindelijk toch nog een meisje zou blijken te zijn, is ook dat geen probleem. Maar zoals gezegd, de vakantie is in aantocht. Mensen gaan op vakantie en de dames zouden graag wat handwerk meenemen. En de vakantie IS ook ideaal voor zoiets, hé. Maar dan moeten ze wel weten wat ze precies moeten doen, hé. En ik ontwerp uiteraard ook niet zomaar: eerst doe ik een pak research zodat ik exact, tot in de puntjes weet hoe het soort kledingstuk dat ik wil maken er zou moeten uitzien. En ik moet er ook rekening mee houden dat sommige mensen hun plan kunnen trekken met wat uitleg en een aantal afbeeldingen. maar er zijn er andere bij wie je exact moet uittekenen wat het moet zijn en liefst ook nog zeggen hoeveel steken ze moeten opzetten enzoverder.

Vandaag waren we bijvoorbeeld op bezoek bij een dame van het eerste type en dat was zalig. Alleen moesten wij wel naar haar toe, want ze is al heel oud en geraakt niet meer tot in de bib. Ik begrijp dat perfect want als ik mijn auto niet had gehad, was ik ook niet tot bij haar geraakt: de dichtstbijzinde bushalte was op ca 1km. maar het is iemand die al heel haar leven creatief bezig is en zo iemand kan zelf meedenken :-) niettemin, ik heb er toch wat opzoekwerk voor moeten doen, uiteraard.

Tegen de volgende bijeenkomst zaterdag hoop ik een lijstje te hebben met delegeerbare stukken, zowel dingen voor wie vrij kan werken, als voor mensen die alleen rechte lapjes kunnen maken ;-).  En hopelijk zijn er dan ook genoeg gegadigden. in ieder geval, eens het werk zo'n beetje verdeeld is, is die stress gelukkig weer voorbij. Want voor het helem project op zich hebben we nog wel wat tijd. We rekenen dat de onderdelen zouden moeten klaar zijn tegen februari-maart volgend jaar. om onze reuzenkleren te zien is het wachten tot erfgoeddag volgend jaar. maar daarvan hou ik mijn lezers hier zeker nog op de hoogte :-)