23-05-12

Dyscalculie

Ik ben altijd vreselijk slecht geweest in rekenen. Echt belachelijk, genant slecht... Zeker als je bedenkt dat ik voor de rest nochtans een IQ heb van 150.

Maar vraag me niet naar de tafels van vermenigvuldiging. Sorry, ik ken ze niet, hoe beschamend dat ook is. Of rekenopgaven à la "x is de helft groter dan y". Nooit mee uit de voeten gekund.

Cijfers onthouden lukt me alleen door er "iets anders" van te maken: ik onthoud de volgorde van de cijfers alsof het een versje is met bepaalde woorden en een bepaald ritme, of ik onthoud de bewegingen van mijn vingers over het klavier of eender wat, zolang ik maar niet het getal als getal moet onthouden.  In het beste geval onthou ik de individuele cijfers van het getal maar niet de volgorde. Laat me het getal 52 zien en vraag me over 5 minuten welk getal ik heb gezien en ik ga je wellicht kunnen zeggen dat het om een 5 en een 2 ging, maar niet of het 52 of 25 was.

Ik ken mijn eigen telefoonnummer alleen in een bepaalde groepering van de cijfers: de 1ste 4 en dan 2 keer een groepje van 3.  Telkens als ik in het ziekenhuis kom, vragen ze me daar of mijn nummer nog klopt en dan lezen ze dat laatste deel als groepjes van 2 cijfers. En het spijt me, maar op die manier ken ik mijn eigen telefoonnummer niet.

Zet mij asjeblief niet aan een kassa, je zaak gaat ofwel failliet of je krijgt een heel slechte reputatie. Je kan mij trouwens ook heel makkelijk bedriegen aan de kassa. Tenzij ik maar een ding koop, of er echt heel erg op gelet heb, weet ik niet precies hoeveel ik ga moeten betalen. Eerlijk gezegd, in die zin is armoede voor mij niet zo'n probleem: de hoeveelheid geld die ik tot mijn beschikking heb, is eigenlijk euh... "overzichtelijker". Ik haal aan het begin van de week mijn budget af en dat is het. Ik reken van tevoren uit hoeveel ik waaraan maximum mag spenderen en schrijf dat ook ergens op. En omdat mijn budget zo beperkt is, ben ik ook verplicht om te weten voor hoeveel ik ongeveer in mijn karretje heb liggen.  Sinds ik op de kleintjes moet letten overkomt het me dan ook veel minder vaak dat ik te weinig heb teruggekregen aan de kassa ;-)

Kloklezen is ook altijd moeilijk geweest. Zeker met die idiote gewoonte om 14u30 als halftwee te lezen in plaats van als tweeënhalf, zoals in mijn dialect. En over iets als 10 over halftwee, sorry, daar moet ik effe over nadenken, hoor. Geef mij maar digitale klokken, véél makkelijker. En alsjeblief niet dat gedoe met am en pm. De keren dat ik mijn wekker al verkeerd heb gezet, omdat dat detail me effe ontgaan was... Zeker de laatste 12 jaar, omwille van dat dwaze brein van mij dat sowieso last heeft met details.

Ik ben nochtans wel goed op vlak van logica. En aan mijn ruimtelijk inzicht schort zeker niks. Integendeel zelfs. Ik kan een pak beter kaartlezen dan doorsnee vrouwen en ik raak maar heel zelden mijn weg kwijt. En om mijn auto te parkeren heb ik genoeg een een centimeter of 30 voor en achter mij. Ik ben ook altijd heel goed geweest met taal en ik ben zeer creatief. Het is dus echt niet dat ik dom ben. Ik heb alleen echt moeite met cijfers.

Vandaag hoorde ik op het journaal dat er daar zowaar een woord voor is: dyscalculie. De Artevelde Hogeschool heeft er een website over gemaakt: www.studerenmetdyscalculie.be Er staat nog niet veel op, maar de interviews op het nieuws waren voor mij al heel herkenbaar. Iemand met een ingenieursdiploma die voor de camera effe moet nadenken over 4 x 7, wel, voor mij was dat een hart onder de riem. Ik schiet nog altijd in paniek als ik moet rekenen voor een publiek. Zeker als ze me daar plots mee overvallen. Had ik dit 40 jaar eerder geweten, er zouden mij veel genante situaties bespaard gebleven zijn...

Ik ben dan effe verder gaan opzoeken. Vooral om te zien of er oplossingen voor zijn. dat blijkt niet echt het geval, helaas. het belangrijkste heb ik eigenlijk al min of meer gedaan ondertussen: het aanvaarden. Het is gewoon zoals het is, ik zal nooit een rekenwonder zijn. En ik denk dat ik genoeg andere kwaliteiten heb, die dat minpunt compenseren :-)

Dus, beste vrienden, als ik voor een idote rekensom mijn rekenmachientje bovenhaal, dan weten jullie voortaan waarom dat is. En lach me niet uit als ik erin slaag om zelfs mét een rekenmachine rekenfouten te maken ;-)

23:15 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.