18-05-12

Pijndrempel

Mijn tandarts denkt dat ik een hoge pijndrempel heb. Huh???

Volgens haar had ik last gehad moeten hebben van het gaatje in mijn tand dat ze vandaag repareerde. Op zijn minst gevoeligheid voor warm en koud. Ja, dacht ik, maar gevoelig voor warm en koud, dat heb ik altijd al gehad, dus daar kijk ik allang niet meer van op. En het is me zeker niet opgevallen dat het erger was dan anders.

In ieder geval, toen ze de verdoving inspoot, wipte ik, zoals altijd, toch even omhoog. Misschien mijn eigen schuld: vroeger zei ik altijd dat ik daar wel gevoelig voor ben. Nu v ergeet ik dat altijd te zeggen.

Maar het is waar, 15 jaar geleden zat ik te bibberen in de tandartsstoel. Toen was ik daar nog echt bang van. Toen kon ik zelfs niet kijken als ze op tv beelden toonden van drugsverslaafden die zichzelf injecteren.

En toen begon mijn hele ziektehistorie. En als je minstens 1 keer per maand een spuit in je bil krijgt en om de zoveel weken bloed moet laten prikken, en dan zwijgen we nog over alle andere nare onderzoeken. Dan gaat die angst na een tijdje toch wel over. Ik kan nu zelfs kijken hoe de naald in mijn vel gaat zonder verpinken ;-) Een goeie 15 jaar geleden ben ik nog eens net niet van mijn stokje gegaan, toen Oma erop stond dat ik haar hand zou vasthouden terwijl ze haar een spuitje gaven.

Dus misschien heeft ze wel gelijk, de tandarts, en heb ik een hoge pijndrempel.

Alleszins hoger dan het arme dutsje dat voor mij aan de beurt was. Een meisje van een jaar of 8 of 9. Heeft die gebruld... Ocharme... En daarvoor heb ik geen hoge pijndrempel.

16:12 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.