21-03-12

Eerste fietsritje

Vandaag maakte ik mijn eerste fietsritje in 12 jaar. En dat verliep niet zonder problemen... Morgen komt het meisje van Familiehulp een uurtje minder, dus ik wou graag vandaag al gaan douchen in het wijkcentrum. Leek me een geschikte bestemming voor een eerste fietsritje, nauwelijks een 300m. Ik was ook voldoende uitgerust, dus...

Maar... Om te beginnen geraakte ik eerst niet eens weg. De vriendin van wie ik de fiets kreeg heeft er een vast slot laten op zetten. Ze had me uitgelegd hoe ik dat open en toe moest doen. Dus, ik maak dat slot open en haal de kabel eraf. Dan haalde ik de sleutel eruit, precies zoals ze me het had laten zien. En toen... euh, niks. Fiets kon voor- noch achteruit. Huh?

Ikke 10 minuutje zoet geweest met proberen te achterhalen wat er mis was. Uiteindelijk erachter gekomen dat ik de sleutel tijdens het rijden erin moet laten steken, anders is het wiel geblokkeerd. Waarschijnlijk heeft A. dat wel gezegd, hoor, maar met dat fabuleuze geheugen van mij...

Enfin, uiteindelijk had ik dat wiel dus gedeblokkeerd gekregen. Moest ik nog een manier vinden om mijn douchetas op het bagagerek vastgebonden te krijgen. Bij mijn vroegere fiets was er aan het achterwiel iets waaraan ik de rekker kon vasthaken. Hier vond ik zo direct niks. Dan maar wat geïmproviseerd.

Daarmee was ik dan klaar om te vertrekken. Ik zet me op de fiets en rij weg. Het is te zeggen, de fiets reed wel, maar de eerste paar meter was dat bepaald niet rechtdoor. Dat had ik ook wel gevreesd en daarom had ik ook net dit als 1ste ritje gepland. Omdat ik om naar daar te gaan tegen de rijrichting in moest fietsen. Waardoor ik eventuele auto's van ver zou zien aankomen (remember, ik heb schrik van het verkeer...). Het was rond 15u30 en dan is er op een woensdagnamiddag niet zo heel veel verkeer in mijn straat. In de spits ligt dat anders: mijn straat wordt wel een beetje als sluiproute gebruikt door wie wil ontkomen aan het gefriemel op de Hendrik I-lei. Maar ook dat valt momenteel nogal mee, omdat je eigenlijk maar op 2 plaatsen aan deze kant van de baan kan geraken, en die zijn eigenlijk geen van beide echt toegelaten. Dus het zijn momenteel alleen de die-hards die tot hier geraken ;-)

Ik had inderdaad veel geluk met dat verkeer. Ik moest langs twee kruispunten en bij geen van beide was er in de verste verte een auto te bekennen. Ik begon me al héél moedig te voelen ;-) Aan het wijkcentrum fiets aan de ketting gelegd en gaan douchen. En in het terugkomen wou ik al meteen met de verkeerde fiets weg... Niet dat er zovéél stonden, één andere maar. maar die was ook grijs, net als de mijne en ik ken hem nog niet, hé. Tja, ik ga hem echt een beetje "herkenbaar" moeten maken, zoveel is duidelijk. Maar dat is met wat garen en wat inspiratie zo opgelost ;-)

Toen ik dan de juiste fiets te pakken had, stelde zich nog een probleem. Ik geraakte weer niet weg. Deze keer omdat ik de grootste moeite van de wereld had om op de pedalen te trappen. Na een paar pogingen, vroeg ik me af of ik misschien zo moe was geworden van het douchen, dat ik niet genoeg kracht meer had in mijn benen. Is natuurlijk niet ondenkbaar. Maar helemaal zeker ben ik er niet van.

Omdat ik toch niet wegraakte en omdat het mooi weer was, en omdat ik nadien nog naar de bushalte moest stappen, dacht ik: eerst effe wat rusten op een parkbankje in het zonnetje en dan nog eens proberen. Ondertussen was mijn oog gevallen op het stuur. Meerbepaald op het feit dat daar versnellingen op zitten. ben ik niet gewoon, mijn vroegere fiets had dat niet. toen vroeg ik me af of ik misschien bij mijn pogingen om het achterwiel te deblokkeren per ongeluk daar iets aan miszet had. Er staan geen tekentjes of zo op dus ik heb er geen flauw idee van wat welke versnelling is.

Enfin, na een kwartiertje rust heb ik dat versnellingshendeltje in een bepaalde stand gezet en het nog eens geprobeerd. Deze keer lukte het wel om weg te geraken. Oef... Maar ik weet dus nog altijd niet of dat is omdat ik uitgerust was of omdat de fiets nu in de juiste versnelling stond. Zal ik A. toch nog eens moeten vragen, hoe dat juist zit...

Tegen dan was het bijna 16u en nu  was er wel wat autoverkeer helaas. En die deden naturlijk net alles wat voor mij problemen opleverde.  Maar kom, ik ben toch heelhuids thuisgeraakt. Met het idee dat het ritje weliswaar voor herhaling vatbaar is, maar dat het toch nog héél lang gaat duren voor ik op de fiets boodschappen zal kunnen gaan doen...

Maar kom, ik héb nu een fiets en ik heb tijd om het terug te leren, en dat is dan toch een lichtpuntje, niet?

23:29 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Lichtpuntjes | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.