22-03-12

Schaduwen

Nu ik het over lichtpuntjes heb gehad, geen licht zonder schaduw, helaas.

Twee weken geleden moest ik in allerijl niewe schoenen kopen. Ik stapte in Zemst van de bus af en ik hoorde iets raars. Dat bleek de zool van mijn schoen te zijn, die bijna volledig losgekomen was van mijn schoen. Daar sta je dan, hé... In mijn auto heb ik altijd wel extra schoeisel liggen: gemakkelijke schoenen voor onverwachte wandelingetjes en een paar rubberlaarzen. Maar ja, dat was nu natuurlijk niet het geval.

Nu, ik was aan de Carrefour en daarbinnen is een schoenmaker. Maar dat is niet bepaald gratis. Dus ik wou eigenlijk eerst zelf proberen met een tube lijm. In de winkel zelf zag ik dat ze sneakers hadden voor maar 10€. Ik denk wel dat het er eigenlijk voor mannen zijn, maar ze hadden een paar in mijn maat en die pasten goed. Dus dacht ik, misschien kan ik die toch maar beter kopen. Het is uiteindelijk ook niet de eerste keer dat ik die schoenen heb moeten lijmen. Dat was al eens gebeurd, kort nadat ik zonder auto was gevallen. Het was toen nog solden en ook toen kocht ik in de Carrefour (dat is momenteel dan ook bijna de enige winkel waar ik geraak...) een paar sneakers voor 10€. Die waren weliswaar iets damesachtiger maar ook minder stevig en eigenlijk te plat. Thuis lijmde ik mijn schoenen dan en daarmee leken die ook weer een tijdje verder te kunnen.

Schoenen zijn echt wel een probleem, zolang ik zonder auto zit. Met de meeste schoenen die ik heb, kan ik geen lange (lees: meer dan een paar 100 meter) wandelingen maken. Ik heb wel een paar hoge stapschoenen. Omdat die tot over mijn enkels komen, bieden die veel steun en eigenlijk heb ik dat wel nodig, vanaf dat ik afstanden van meer dan 100m moet afleggen. Maar... ik kan er niet mee zitten. Ik heb sowieso al veel last van zitten op de bus, omdat er niet overal voldoende beenruimte voor mij is. Als ik dan ook nog eens ingeperkt wordt door mijn schoeisel... Bovendien, het is lente. Normaal zou ik allang zonder kousen aan het rondlopen zijn. Maar zonder kousen in het type schoenen dat ik nu draag, dat resulteert in blaren. Maar nylons verdraag ik nu ook niet meer aan mijn benen. Dus het zijn momenteel sneakersokjes, dat is dan toch bijna bloot ;-)

Enfin, als dat schoenenprobleem het enige zou zijn, dan zou er nog mee te leven vallen. Maar helaas.

Na mijn fietsritje vanmiddag was ik naar Mechelen gegaan. Naar de Wibra daar, meerbepaald. we hebben hier in Vilvoorde ook een Wibra, maar daar geraak ik niet en die in Mechelen ligt vlak aan een bushalte. Ik kon natuurlijk ook morgen hier gaan met Familiehulp, maar ja, met dat die morgen minder tijd heeft, hé. En ik wou er graag naartoe omdat ik er vorige week leuke fietstassen had gezien: turkoois met een roze klep, woehoe :-). Dan moet ik de volgende keer niet weer zo zitten hannessen met mijn douchegerief. Ik wou mezelf erop tracteren als kadootje omdat ik eindelijk mijn fietsvrees aangepakt had. Had ik dus beter niet gedaan.

Op de terugweg begaf plots een van de wielen van mijn boodschappencaddy het. Daar was ik allang bang voor... je moet weten, ik gebruik dat ding momenteel eigenlijk ook als wandelstok, vooral bij het afstappen van de bus. Dat is ontieglijk hoog voor mij en omdat ik niet genoeg kracht heb om het anders, moet ik mezelf eigenlijk bijna laten vallen. Vandaar dat ook mijn "goeie" enkel ondertussen pijn doet, uiteraard. Maar zo'n boodschappencaddy is natuurlijk oo niet gemaakt om mijn gewicht te torsen. Dus ik was al een tijdje bang dat het mis zou lopen. En dat was dus vandaag in Mechelen het geval... En daar sta je dan...

Ik was onderweg naar de Carrefour en tot dan moest ik gelukkig niet ver met dat ding rondzeulen. In de winkel gaan kijken of ze daar geen caddy's hadden. Hadden ze, maar die kostten wel 30€. Dat kan ik me niet veroorloven... Ik vond bij de afdeling reiskoffers wel een caddy-onderstel en dat was maar 12€. Al goed dat dat er wel net vanaf kon... En zo ben ik dan toch thuisgeraakt.

Dat ik die caddy als wandelstok misbruik, dat zou eigenlijk helemaal niet hoeven zijn. Immers, alle nodige info om een wandelstok te kunnen kopen, ligt momenteel bij het OCMW. Zeker al meer dan een maand, als het er geen twee zijn... Het loopt daar momenteel een beetje mank door personeelstekort... Ik heb me er vorige week al eens flink kwaad over gemaakt. Zonder resultaat evenwel...

Nu, wat mij betreft is de maat vol. Morgen ga ik met Familiehulp naar de Thuiszorgwinkel (ha ja, want daar geraak ik ook niet in mijn eentje) en ik bestel die wandelstok en dan kunnen ze maar zien dat het in orde komt. Ik heb dat ding heel, héél hard nodig en ik kan niet blijven wachten tot zij hun ding doen. Ik loop potverdorie elke dag krommer en krommer van de pijn.

Maar waar ik me nog het meest aan erger is dat ik doordat ik zonder auto zit, bakken geld moet uitgeven aan allerlei spullen die ik niet nodig zou hebben, als ik me wel met de auto zou kunnen verplaatsen. Nu weet ik ondertussen wel wat mijn precieze autobudget is en ik was graag naar mijn garagist gegaan. Maar daar geraak ik ook niet op eigen kracht en omdat we vorige week heel veel tijd verloren hebben bij het ocmw, was er op mijn Familiehulpdag geen tijd meer om daar naartoe te gaan. Zal dus ook weer iets voor morgen zijn.

Duimen jullie voor mij dat er morgen niet te veel misloopt, zodat ik alles kan doen wat ik zou moeten doen?

00:34 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf, Schaduwen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.