07-02-12

Schildklier en zo

Vandaag was ik nog eens bij de schildklierdokter. Het ding doet het blijkbaar goed. De effecten van die radio-actieve pil van destijds zouden nu ongeveer uitgewerkt moeten zijn.  Maar ze vermoedt dat mijn schildklier wel eens zodanig aan het herstellen zou kunnen zijn dat ik op termijn eventueel zelfs geen medicatie meer zou nodig hebben. Valt nog af te wachten, natuurlijk. Maar het is wel lang geleden dat ik nog eens een optimistische noot hoorde bij een arts :-) We zullen zien.

Daar staat tegenover dat ze me wel heeft doorgestuurd naar een cardioloog. Blijkbaar is mijn bloeddruk op zich wel ok, alleen is de onderdruk aan de hoge kant. Ik weet zo direct niet wat dat juist wil zeggen, en ik heb er ook niet naar gevraagd. Ik zal het wel zien als het zover is. Ik vind dat ik al meer dan genoeg aan mijn hoofd heb, dus ik ga me daar pas zorgen over maken als dat nodig zou blijken.

Om te weten te komen wat er schort, komt er weer een reeks onderzoekjes aan. Hallelujah... Zou ik geen abonnement kunnen krijgen in het ziekenhuis? Of zoiets als je kaart van de Carrefour, dat je punten kan verzamelen?

Het begint al morgenvroeg. Dan heb ik onder andere een inspanningsproef voor de boeg. Daar kijk ik heel erg naar uit (ironisch bedoeld, hé ;-) Want de vorige keer dat ik dat heb moeten doen, kon ik het eerste kwartier niet eens meer op mijn benen staan. Ze hebben me toen trouwens laten stoppen, niet omdat ik last had van mijn hart maar omdat mijn armen en benen zo'n pijn deden dat ik bijna niet meer op die fiets kon blijven zitten. 

Het andere onderzoek waar ik ook niet echt naar uitkijk, is een hele dag met een bloeddrukmeter rondzeulen. Ook dat heb ik nog al eens gedaan. Dat lijkt pijnloos, maar als een hele dag lang om de zoveel tijd die band om je arm opgeblazen wordt, krijg je daar na verloop van tijd toch een beetje een beurs gevoel in. En het zit in je weg, natuurlijk. Maar kom, er zijn wel onaangenamere onderzoeken.

Voor de rest viel het allemaal nogal mee met mijn bloed. Mijn cholesterol en suiker zijn ok, nieren en lever werken goed. Ik heb wel nog altijd iets wat op een ontsteking kan wijzen, maar dat is al van toen ik sarcoïdose had en dat is nooit beter geworden. En mijn ijzer bljft aan de lage kant, ook al neem ik alweer maandenlang ijzerpilletjes. Maar dat is ook niks nieuws: waarschijnlijk is, doordat mijn lichaam geen vitamine B12 meer opneemt, ook mijn ijzeropname verstoord. Het komt erop neer dat ik best de rest van mijn leven ijzerpilletjes blijf slikken.

En dan is er nog de vitamine D-historie. Dat is blijkbaar wel een beetje haar dada, van de dokter ;-) Volgens haar heeft half België daar wel last van, maar ze heeft precies altijd schrik dat ik ga vallen en iets breken. Ik zou haar eigenlijk eens moeten zeggen dat een voordeel van een goeie speklaag is dat dat schokdempend werkt. Ik heb al wel een paar keer een duikeling gemaakt waarbij een ander waarschijnlijk iets zou gebroken hebben, terwijl ik er met de schrik en een blauwe plek vanaf kom.

Maar het grote probleem met die vitamine D is de behandeling. Tot nu toe waren daar twee middeltjes voor. Het eerste is een ampule met een olieachtige oplossing. Smaakt walgelijk. Dat tot daar aan toe, maar het probleem is dat je dat maar 1 keer per week moet nemen. Ik ben al blij als ik erin slaag om mijn dagelijkse pillenwinkel te nemen min of meer op geregelde tijdstippen. Iets waar ik 1 keer per week aan moet denken, tja, dat is verre van evident voor mij.

De andere behandelingsmogelijkheid is een zakje met een poeder dat je moet oplossen in een glas water. Dat moet je elke dag nemen, en op zich is dat voor mij makkelijker om in mijn van  regelmaat verstoken leven in te passen. Maar... Helaas bruist dat poedertje geweldig hard. wat maakt dat je in 2 stappen moet werken: eerst het poeder in je glas, dan daar een heel klein beetje water op gieten en wachten tot het helemaal uitgebruist is en dan pas verder aanvullen. En dat is dan weer zo omslachtig voor mij dat ik er vaak gewoon niet aan toekom.

Blijkbaar ben ik daarin niet alleen. Schildklierdokkie gaf toe dat ze het er zelf ook wel moeilijk mee had. Maar nu is er gelukkig iets nieuws: kauwtabletjes! Dus nu mag ik dat nog eens uitproberen ;-) En zo blijven we bezig.

23:36 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hahaha ondanks al die miserie blijft je grappig klinken. Nu, als het enige is om te blijven functioneren wat pilletjes slikken en kauwen... gewoon DOEN Fatima! We willen je absoluut nog niet kwijt! ;-)

Gepost door: blablamie | 08-02-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.