26-01-12

Minder mobielencentrale

Daar hadden ze me bij het ocmw naar doorverwezen voor mijn vervoersproblemen. Ik contact opgenomen. Klonk goed. Ik lid geworden, ik gisteren eerste rit gereserveerd. Voor maandag, de stakingsdag weet je wel, de dag dat ik anders niet buiten geraak.

Valt dus lelijk tegen... Ik had gevraagd om verschillende dingen te combineren op een rit: naar het ziekenhuis voor een bloedafname, naar de bankcontact, naar mijn garagist en omdat ik dan toch in die buurt was, was ik graag ook nog effe binnengesprongen bij zeeman. Kwestie van misschien toch nog gebruik te kunnen maken van de allerlaatste soldendagen. Idem voor nog een andere winkel.

Antwoord: sorry, dat gaat niet, we kunnen geen chauffeur voorzien om de hele dag (!) met iemand rond te rijden om boodschappen te doen. Naar de bank en naar het ziekenhuis, ok, maar de rest dat gaat niet. 

---

Zaterdag in de leeskring lazen we "Hikari groet de dingen" van Kenzaburo Oë, een reeks columns waarin de schrijver het heeft over het opvoeden van en omgaan met zijn mentaal gehandicapte zoon. Op een bepaald moment heeft hij het over een documentaire die hij eens zag, over een fysiek gehandicapt meisje, die helemaal in haar eentje een bezoek brengt aan haar oma. Omdat die in  een andere regio in Japan woonde, was dat voor dat meisje een hele expeditie. Oë zegt daarover dat als je echt tot integratie van gehandicapten in de samenleving wil komen, je hen de kans moet geven om zelfstandig dingen te doen, ook als ze door wat ze willen doen misschien een "last" zijn voor anderen, die hen daarbij moeten helpen.

Daaraan moest ik denken nadat ik die mail gelezen had. Ik ben afhankelijk van de hulp van anderen, financieel en lichamelijk. Ik weet dat en ik vind het niet leuk. Ik voel mezelf een last voor anderen, voor de maatschappij. Ik probeer dan ook zoveel mogelijk zelfstandig te doen en het aantal keren dat ik hulp moet vragen zoveel mogelijk te beperken. Als ik ergens op eigen kracht kan geraken, dan doe ik dat liefst ook.

Maar soms heb ik hulp nodig. Naar Zeeman geraak ik niet. Niet dat ik perse iets van daar nodig heb, maar ik spring er af en toe wel eens graag binnen en als ik het me kan permitteren, tracteer ik mezelf er graag eens op een bolletje wol van 1€.  

Mag dat? Of moet ik nu elke stap die ik buitenzet en waar ik hulp voor nodig heb, verantwoorden? En gaat dan iemand anders bepalen of het kan of niet? En op basis van welke criteria gaan ze dat dan doen? Wat als ik bijvoorbeeld zou zeggen, ik zou graag hebben dat je mij om dat uur aan dat bos of park afzet en dan ga ik daar op fotowandeling. Ga ik dat mogen doen? Trouwens, hoeveel plezier ga ik daaraan beleven als ik het drie dagen van tevoren moet reserveren, terwijl ik niet weet hoe ik me over drie dagen ga voelen, of ik dan in staat ga zijn om te wandelen?

---

Kijk, ik ben bereid om na te denken over alternatieven voor een eigen auto. Ik weet dat dat duur is, en het feit dat het vervuilend is zit mij als groene geest ook helemaal niet lekker. Maar als ik zie wat de alternatieven zijn, tja... Het klinkt in theorie allemaal wel goed, maar de praktijk is anders.

De praktijk is dat ik zonder auto een heel groot stuk van mijn levenskwaliteit moet opgeven. Dat zou ik nooit uit eigen beweging doen. Het is dan ook al van in 2006, toen het riziv me schrapte, dat ik het moment heb gevreesd waar ik nu sta: de kans dat ik die auto effectief zal moeten opgeven.

De beslissing daarover ligt in de handen van mijn schuldbemiddelaar. Tenminste, zodra ik haar daarover gecontacteerd heb. Daar ben ik nu al goed anderhalve week op aan het kauwen. Hoe ik daaraan moet beginnen. Wat ik moet zeggen. Of ik het antwoord wel wil horen. Wat ik in godsnaam moet beginnen als het antwoord negatief is. Procrastineren, noemen ze dat. Niet uit luiheid of onwil, hoor, uit pure onverdunde angst. Ik kom daar wel over, hoor, maar het duurt altijd even. Ik ben vandaag alvast begonnen met al wat i moet zeggen, op te sommen. Nu moet ik het alleen nog uitschrijven.

 

23:51 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Schaduwen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik snap niet hoe je het doet. Ik snap niet hoe je het moet doen. Ikzelf, zeer mobiel, zeer goed te been en meestal voldoende energie voor twee, zie mezelf geregeld geconfronteerd met een volledig manklopend openbaar vervoer, stresserend, oncomfortabel, tijdrovend, en dat is dan doorgaans nog om op zeer bereikbare plaatsen te raken op zeer normale tijden met een doorgaans veelgebruikte verbinding. Gewoon met de trein naar school gaan op zaterdag naar Leuven blijkt al een expeditie te zijn die redelijk wat tijd, geld en aanpassing vergt. Als ik alles bij elkaar optel (tijd, comfort, flexibiliteit en combineerbaarheid met andere bestemmingen), kom ik tot het besluit dat mijn auto toch altijd wel wint van de alternatieve vervoersmiddelen.
Als ik zonder auto in het weekend een bezoekje wil brengen aan mijn ouders is dat ... onmogelijk.
Als ik jou een bezoekje wil brengen op een avond in de week... wel, we hebben het al uitgeprobeerd. Een heel gereken...
Nee, echt Fatima, ik weet niet hoe je het doet, hoe je het volhoudt, in deze "welvaart"maatschappij.

Gepost door: blablamie | 27-01-12

Reageren op dit commentaar

Ja, ik wou ook zoiets zeggen als Blablamie... ik heb géén auto maar voor mij is mijn fiets mijn 'auto'... ik wéét wat het is om het financieel zwaar te hebben maar afhankelijk zijn qua verplaatsen? Ik mag er niet aan denken!!!
Het lijkt mij ook extra lastig als je altijd een eigen wagen had en die valt dan zomaar ineens weg...
Pffff.... geld maakt niet gelukkig maar potverdikke het vergemakkelijkt véél zaken!!!!

Gepost door: Sakkerlien | 27-01-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.