23-12-11

Paniek

De feesten dit jaar, het wil echt niet lukken... Dankzij de tussenkomst van een goede fee ;-) heb ik nu wel een en ander in huis om een lekkere maaltijd op tafel te brengen. Ik ben haar daar erg dankbaar om :-)

Maar ondertussen heeft het volgende probleem zich aangediend: mijn auto staat in panne. Op zich verbaast me dat niet, ik verwachtte het al een tijdje. Enkele weken geleden had ik het ook al eens voor dat hij niet wou starten. een paar uur later lukte het dan toch wel, maar sindsdien is starten elke keer een probleem. Ik moest het meestal 2 à 3 keer proberen voor het wou lukken en als hij dan vertrok, was dat met veel lawaai. ik denk dat ze me uren in het rond konden horen wegrijden.

Dat was vandaag niet anders. Ik ben rond 16u30 naar het wijkcentrum gereden om te gaan douchen en van daar terug naar huis. Ik heb dan raprap gegeten, want ik wou nog wat boodschappen doen voor de feesten. Op weg naar de winkel ben ik gestopt bij de bankcontact aan de post en toen ik daar terug wou vertrekken, had ik prijs. Hij wou niet meer rrr, rrr, pft en verder niks.

Daar stond ik dan. Gelukkig kon ik een vriendin bereiken. Die heeft me dan opgepikt en is met mij naar mijn garage gereden. En daar ging het dan van kwaad naar erger. Voor 3 januari niks aan te doen. Hij gaat mijn auto morgen wel oppikken, zodat hij al aan de garage staat. Maar voor de rest is het wachten tot na nieuwjaar.

Toen sloeg ik echt in paniek. Ik ben niks zonder mijn auto. Zonder wielen geraak ik tot aan het begin van mijn straat en terug en dat is al met veel wilskracht en - zeker op het einde - op mijn tanden bijten van de pijn. Maar daar heb ik dus niks aan, want winkels zijn daar niet, de bibliotheek ligt daar niet, enz. Maar meer nog dan dat, wat me echt in paniek deed slaan, was het idee van meer dan een week lang aan huis gebonden zijn, niet weg kunnen, opgesloten zitten. Ik word gek, als ik niet naar buiten kan. Naar buiten kunnen wanneer ik het wil, dat is eigenlijk in de grond het enige wat me de afgelopen zware jaren op de been gehouden heeft.

Nu ben ik ondertussen gelukkig alweer een beetje gekalmeerd. Ik realiseerde me dat ik niet helemaal opgesloten ben, nog niet. Dichtbij het begin van mijn straat ligt een bushalte. Door een omleiding stopt daar tijdelijk de bus naar Mechelen. Met die bus kan ik naar de Carrefour in Zemst en mijn pleisterplaats, de LunchGarden daarnaast, en onderweg is er ook een Lidl en een Aldi. Dat is dan toch al iets. Kan ik morgen proberen daar toch nog die laatste kerstinkopen te doen. Maar er blijven heel wat dingen over, die misschien niet gaan lukken. Tenzij er een mirakel gebeurt en mijn garagist morgen vaststelt, dat het een klein probleem is dat hij snel kan verhelpen. Ik hoop heel hard dat dat het geval zal zijn...

Naast paniek ook boosheid. Op het OCMW. Er zijn al lang problemen met mijn auto en ze zijn daarvan op de hoogte. Nu wilden ze me gelukkig deze keer wel helpen. dat was al een hele opluchting want vroeger was het gewoon njet, tout court. Ik moest offertes binnenbrengen en dan zouden ze het voorleggen aan mijn schuldbemiddelaar. Het heeft een tijdje geduurd voor ik alles bij elkaar had, maar ergens eind oktober, begin november hadden ze alles wat ze nodig hadden. Sindsdien niks meer van gehoord. Begin december stuur ik een mail naar mijn contactpersoon met een aantal vragen, onder andere mijn auto. Geen antwoord. Begin deze week dan nog maar eens gemaild. Toen kreeg ik eindelijk antwoord: ja, hoor, dat is in orde voor je auto, heb ik dat niet gezegd? nee? oei, sorry.

Ik kan het wel begrijpen, hoor, mijn contactpersoon moet momenteel naast haar eigen job ook haar diensthoofd vervangen. Ik heb dat ooit ook nog moeten doen, ik weet dus heel goed wat het is. Maar van mijn job hingen geen mensenlevens af, hé. Als ze bij het ocmw personeelstekort hebben, heeft dat rechtstreekse, heel concrete gevolgen voor mijn leven. Zo stond ik bijvoorbeeld onlangs voor een gesloten deur toen ik mijn maaltijdcheques ging ophalen: wegens omstandigheden uitzonderlijk gesloten. Daar stond ik dan, zonder eten. Bleek dat er veel zieken waren en dan hadden ze ook nog eens een brandoefening. Fijn, maar daarmee heb ik geen eten, hé.

En dan denk ik, wat gaat dat worden als er dankzij de besparingsmaatregelen van onze nieuwe regering een heel pak langdurig werklozen bij het ocmw terecht gaan komen, hetzij omdat ze geschrapt worden of omdat hun inkomen daalt? En als er op de werkingsmiddelen van diensten zoals het OCMW zal beknibbeld worden? Nee, waar de rechtvaardige verdeling in al die besparingsmaatregelen zit, dat zie ik toch echt niet.

Normaal zou ik vandaag mijn kerstboom zetten. Maar ik zie het niet zitten. Ik ben echt niet in stemming.

22:27 Gepost door Schaduw Zijde in Armoede, Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.