13-10-11

Een heel bijzonder moment

Eerst en vooral, bij de dokter vorige week geen slecht nieuws. Mijn schildklier doet het al beter, maar is nog niet optimaal. Ik kreeg voor de zekerheid iets sterkere pilletjes mee. Maar de dokter vertelde me ook - en dat was het enige minpuntje - dat het toch ongeveer een jaar kan duren voor ik me terug beter zal voelen. Niet leuk, maar ik hoor veel liever dat dan "ik kan u niet helpen". Ik ben in behandeling van ergens in april, als ik me niet vergis, dus nog wat geduld moet hebben tot volgende jaar zelfde tijd.

Die nieuwe medicatie heb ik pas vandaag voor het eerst genomen. Dat duurt ook nog wel een week of twee voor daar iets van te merken zal zijn. En dat zal niks te vroeg zijn. Want ik ben het nu wel echt beu. Ik heb gewoon geen fut. En als ik iets doe, ben ik daar hondsmoe van en ik recupereer slechter dan "normaal".

Wat dat betreft, zal het morgen moeilijk worden. Vandaag een leuke dag gehad, weliswaar met hier en daar wat te veel emotie, maar vooral met op het einde een héél bijzonder moment. Ik zou vandaag op stap gaan met het zoontje van een vriendin. Er is hier in de buurt een mooi circus neergestreken. Zelf kon die vriendin niet gaan, dus zou ik met haar zoontje meegaan.

Ze had me geld meegegeven, en daarmee begon de emotie. Want kort voor ik moest vertrekken, stelde ik vast dat ik dat geld niet meer vond. Ze had het me zaterdag gegeven en ik had het toen in mijn handtas gestopt. Zondag heb ik de hele dag in bed gelegen en ben ik dus niet buiten geweest. Maandag was een nogal verwarrende dag omdat er onverwacht iemand van Familiehulp voor mjn deur stond zonder dat ik verwittigd was. Ik zou vanalles doen, maar moest toen op het laatste moment mijn plannen veranderen. Ik kwam dat geld tegen en dacht, dat neem ik niet mee. Ik stopte het ergens weg. En  toen ik er dan vandaag naar zocht, vond ik het dus niet meer.

Gelukkig kwam er rond hetzelfde moment ook een berichtje van die vriendin. Ze kon uiteindelijk toch gaan en stelde voor dat we allemaal samen zouden gaan. Ik legde het haar uit van dat geld, maar ze zei dat ik me geen zorgen moest maken, dat het wel terug boven water zou komen. Ze had gelijk, want daarnet heb ik de tassen die ik maandag bij had helemaal leeggehaald en uitgeschud en ik heb het effectief teruggevonden. Gewoon ergens tussengesukkeld natuurlijk. Maar ik zat er wel heel erg mee verveeld.

Het circus waar we naartoe gingen, dat was me al opgevallen zodra het hier stilhield. Omwille van de mooie tenten en vooral de dieren. Ja, dat valt wel op als er in een wei plots zebra's, kamelen en bisons staan te grazen ;-) Over die dieren hebben we wel gemengde gevoelens. Ze zagen er toch niet allemaal goed doorvoed uit. De dierentemmers slaan ook nogal fel met hun zwepen en je vraagt je af of dat wel nodig is. Uiteindelijk kon de leeuwentemmer zelf dingen herschikken in de piste, terwijl de leeuwinnen er gapend bijzaten.

Dat was trouwens de erste act, de leeuwen. Geweldig om te zien natuurlijk, dat wel, zeker als je van katten houdt. Ongelooflijk de soepelheid waarmee die lopen en springen. Alsof ze springveren hebben in plaats van gewrichten. En hoe groot ze ook zijn (en ze zijn groot, hoor!) toch door en door kats. Zoals ze met hun poot mepten naar een stok waaraan een stukje vlees bevestigd was. Net zoals mijn kamertijgers meppen naar een hengel met een veertje eraan :-)

Behalve de dieren die ik al in de wei had gezien, waren er ook nog paarden, lama's en van die runderachtigen met enorme horens. En natuurlijk allerlei acrobatie-acts en clowns. Behoorlijk veel, want de voorstelling duurde van 17u30 tot ongeveer 19u45. Op het einde kondigden ze aan dat je ook nog op de foto mocht met een leeuwenwelpje.

En dat was dus het bijzondere moment, waarover ik het had. Een moment dat ik - echt waar - nooit meer zal vergeten. Eerst mocht het zoontje van mijn vriendin op de foto samen met het welpje, dan wij met zijn drietjes samen en het leeuwtje tussen ons in. Ze verzekerden ons dat het geen kwaad kon. Het dier was ook wel opmerkelijk rustig. Ik neem aan dat het wel een combinatie zal zijn van karakter van het dier zelf en een vol buikje. Heel even hapte het dier wel in de mouw van mijn vriendin haar zoontje, maar daar werd het dan onmiddellijk voor terechtgewezen. En het was ook niet echt bijten. Meer zoals ook katten af en toe wel eens happen in iets dat hen interesseert, niet om het op te eten maar om te proeven, denk ik. 

We konden het beestje aaien. On-ge-loof-lijk zacht was dat!!! Vergelijkbaar met een alpaca, en dat is tot nog toe het zachtste wat ik ooit gevoeld heb. Dat had ik dus niet verwacht. Ik had gedacht dat het meer zou aanvoelen als kattenhaar. Maar het is veel donziger, wolliger.

Wie niet erg tevreden was met deze laatste act was de moeder van het leeuwtje. Die konden we op de achtergrond hartverscheurend horen brullen. Tja, hoe zou je zelf zijn als ze je kind afpakken?

En dat gaf dan weer aanleiding tot nog meer gemengde gevoelens. Enerzijds, circus zonder dierenacts, dat is niet hetzelfde. Het hoort erbij. Maar anderzijds, of dat voor die dieren wel zo goed is? Las daarnet op het web dat dit circus in een andere stad bezoek heeft gehad van een dierenwelzijnsinspecteur. Er werd wel niks verkeerds vastgesteld. Maar toch, bij sommige van de paarden bijvoorbeeld kon je echt wel de ribben zien. Maar het was zeker niet bij alle dieren. Het is ook niet dat de dieren dingen moesten doen die niet tot hun natuurlijk gedrag behoren. Het optreden van de lama's en de zebra's beperkte zich dan ook tot rondjes rennen.

Bij een van de leeuwinnen was een flink stuk van haar staart geamputeerd. Maar dat zie je ook bij katten wel vaker: als ze elkaar in de staart bijten, raakt dat - omdat ze zoveel bacterieën in hun bek hebben - makkelijk geïnfecteerd en komt het vaak ook tot amputatie. Dus ik vermoed dat het ook wel zoiets zal geweest zijn.

Enrfin, het is echt een dubbel gevoel. Die circusdieren hebben wellicht niet echt een ideaal leven. Maar ik heb zo toch maar mooi de kans gehad om een leeuw te aaien. En dat neemt niemand me nog af. Staan nu nog op het lijstje van dieren die ik ooit zou willen kunnen aanraken:

  • slang (geen giftige natuurlijk)
  • dolfijn
  • koala

 

 

De commentaren zijn gesloten.