30-09-11

Moe, nog altijd

Een goeie vriendin maakte me er attent op dat er hier al een hele tijd niks nieuws meer te lezen was. En ze maakte zich daar zorgen over, want meestal is dat een veeg teken. Dat is het inderdaad. Ik ben moe. Meer dan "normaal". Nog steeds.

Nu, hopelijk komt daar binnenkort verbetering in. Ik heb donderdag weer een afspraak bij mijn schildklierdokter en het zou kunnen dat die gaat zeggen dat ik gewoon een hogere dosis schildklierhormoon nodig heb. Enfin, dat is wat ik hoop.

Maar ik ben daar niet helemaal gerust in. Ik ben de afgelopen 11 jaar al zo vaak bij dokters geweest die me zeiden wat ik had maar ook dat er daar geen behandeling voor bestond. Daar ben ik nu dus ook weer bang voor. Dat ze me gaat zeggen, ik kan u verder niet helpen. En dat ik nog maar eens ga moeten zien te leren leven met een verdere inperking van wat ik kan.

Waarschijnlijk is dat niet zo, hoor, maak ik me zorgen om niks. Maar zoals gezegd, ik kan na al die jaren niet meer naar een dokter gaan met de onschuld die ik had voor de hele ellende begon. Ik durf er niet meer op te vertrouwen dat ik een diagnose ga krijgen. En zelfs als dat gebeurt, dan durf ik er nog niet op vertrouwen dat er bij die diagnose ook nog eens een behandeling hoort. En dat die behandeling me effectief beter maakt. Ik durf daar echt niet meer van uitgaan.

Ik ga dus donderdag naar de schildklierdokter met een dubbel gevoel. Veel angst en een klein beetje hoop dat ik me zorgen maak om niks. Denken jullie eens aan mij, donderdag rond 16u?

12:58 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.