28-06-11

Vreemdelingen

Op een gesprekje van nog geen 10 minuten twee keer beledigd geworden. Awel merci... Goed dat ik een dik vel heb.

Ik ben het soort persoon met wie mensen gemakkelijk spontaan een babbeltje aanknopen. Meestal maak ik daar ook weinig bezwaren tegen. Of het moet het soort mannen zijn dat er vanuit gaat dat een vrouw die in haar eentje een boek zit te lezen zit te wachten op een man als hij.

Nu, omdat je mij mijn multiculturele herkomst niet aanziet, hebben die mensen zelden door tegen wie ze eigenlijk aan het babbelen zijn. En dat maakt dat er soms van die onderwerpen worden aangesneden, die ze - als ik er duidelijk Marokkaans uit zou zien, beslist niet zouden durven ter sprake brengen. Gesteld dat ze me dan al zouden aanspreken, wat ik betwijfel, eerlijk gezegd.

Met de man in kwestie heb ik al vaker korte gesprekjes gehad. Hij heeft al meer dan eens geprobeerd me ertoe te bewegen een trui voor hem te haken, wat ik telkens zo beleefd mogelijk probeer af te wimpelen. Deze keer sprak hij me aan op mijn macraméwerk. Tja, breien en haken, dat kennen de meste mensen nog wel, al is het maar van zien. Maar macramé, dat zie je niet zo vaak. Dus ik begrijp de nieuwsgierigheid wel.

Blijkbaar had hij echt zin in een babbeltje, want hij bleef maar praten en vragen stellen. Of mijn dochter er niet bij was. Excuseer? Ha, concludeerde bij meteen zelf, is dat uw dochter niet. Hij doelde blijkbaar op vriendin C. Die amper 3 jaar jonger is dan ikzelf. Schoon compliment voor haar. Voor mij daarentegen...

Dan vroeg hij waar ik vandaan kwam. Vilvoorde, antwoordde ik. Zitten daar ook zoveel vreemdelingen, was zijn volgende vraag. Ik schoot in een lach. Toen ik een beetje uitgelachen was, zei ik hem dat ik zelf ook zo "een vreemdeling" ben en dat hij dus maar beter kon opletten met wat hij zei. Omdat ik zo moest lachen, scheen hij eerst te denken dat ik hem er aan het doorsleuren was. Ik verzekerde hem dat dat niet zo was, dat ik wel degelijk half Marokkaans ben. Ik ben niet zeker of hij het wel geloofde. in ieder geval is hij op een ander onderwerp overgestapt.

Het verbaast jullie misschien dat ik daarmee moet lachen. Maar weet je, dat is zo typisch, vooral onder oudere mensen. Ik durf dat niet eens racisme noemen. Het is veeleer dat ze jonge arrogante en slecht opgevoede straatboefjes van allochtone afkomst op een hoop gooien met andere mensen van allochtone afkomst. Mensen die ze, als ze ze zouden leren kennen, nochtans wel zouden weten te waarderen.  Maar de angst voor dat soort boefjes zit er, zeker bij oudere mensen, zo diep in dat ze meteen maar afstand houden van al wat "vreemd" is. En ik kan dat best begrijpen, want het zijn vaak net die oudere mensen die het slachtoffer zijn van de boefjes, en divoor die groep ook het meest kwetsbaar zijn. Het is daarom dat ik "racistische" uitspraken van oudere mensen meestal met een dikke korrel zout neem. Want ik weet ook dat als je die mensen in contact brengt met een ander soort "vreemdelingen" dat de reacties dan doorgaans een pak minder negatief zijn.

Neem dat "beledigd" van hierboven dus ook maar met een korrel zout. Zoals gezegd, het was niet de eerste keer dat ik met die man babbelde. Het is zo iemand die wat eenzaam is en zijn best doet om contacten te leggen. Alleen is hij daar toch zo onhandig en soms lomp in, dat hij allicht heel wat mensen - die een minder dik vel hebben dan ik - onbedoeld ferm tegen de haren in strijkt. Dat mensen onhandig zijn in de sociale omgang, daar ka, ik mee leven. echt racisme, dat is nog iets heel anders en daar kan ik niet mee lachen.

21:47 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.