01-06-11

Stilte

Voor wie zich afvroeg waarom het hier al zo lang stil bleef. Dat was niet zonder reden natuurlijk. Eerst waren er de naweeën van de schildkliersaga. Mijn dokter had gezegd dat ik - tot de radioactieve behandeling aansloeg - even op mijn tanden zou moeten bijten. Wel, ik heb gebeten, amai, heb ik gebeten...

Nu ondertussen zijn de schildklierwaarden in mijn bloed al gehalveerd, dus het gaat de goederichting uit. En dat voel ik. Tenminste, dat voelde ik tot zo'n 2,5 week geleden. Toen ging ik op stap met een vriendin dioe zelf ook arts is en die zei dat ze al een paar dagen met een hardnekkige hoest zat. Waarschijnlijk opgelopen van een van haar patiënten. Twee dagen later - je raadt het al - zat ik er ook mee. Luchtpijponsteking. Eerst een week de ziel uit mijn lijf gehoest, dan keelpijn gekregen van al het gehoest en hopla, stem weg. Nu, ruim anderhalve week later begin ze terug te komen. De hoest is niet meer zo erg als in het begin, maar zeker nog niet helemaal weg. In het begin ook koorts. En moe natuurlijk.

Vandaar.

18:24 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek, Het vege lijf | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

en, beter nu? hoest weg, en wat met de schildklier?

Gepost door: blablamie | 01-06-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.