18-04-11

Herinnering

Vrijdag werd ik door een vriendin meegenomen naar een leuke kinderboerderij in Neder-over-Heembeek. Op weg daar naartoe passeeerden we langs een plek die ik meende te herkennen. Een plek die te maken heeft met een gebeurtenis uit mijn vroege kinderjaren.

Heel vroege, want het dateert uit de tijd dat we nog maar met drie waren: ik, Oudste Broer en Tweede Broer. Dus ik was zo'n 4 à 5 jaar oud. Er was iets met mijn broertjes. Moeder had die ergens ondergebracht bij een gezin, een onthaalmoeder neem ik aan. Tegen de zin van Oma in. Waarschijnlijk was dat weer in zo'n periode dat Moeder haar ouders het contact met hun kleinkinderen ontzegde. Dat soort buien had ze wel vaker... In ieder geval, Oma had ontdekt waar het was en dat de jongens daar slecht verzorgd werden. Furieus was ze. Ook jaren later nog, telkens als ze me dat verhaal vertelde.

Nu, ik kende dat verhaal niet alleen van wat Oma vertelde. Ik herinner me dat we daar naartoe geweest zijn, naar dat gezin. Precies weet ik het niet, maar ik denk dat dat was toen oma ontdekte hoe het mijn broertjes verging.

Wat ik me herinner is een straat die eerst afdaalt en na een bocht terug stijgt. ter hoogte van die bocht een huis. Of misschien een dubbelwoning. Een van het type dat je hier in mijn stad in de wijk Kassei vind, tuinwoningen. Als ik het me goed herinner staat het huis zelf op een heuveltje, dus boven het straatniveau. Verder herinner ik me Japanse kerselaars.

Maar ik herinner me vooral angst.Oma die heel erg boos was. Opa moet er ook bijgeweest zijn, want we gingen er naartoe met de auto en Oma had toen nog geen rijbewijs. Hem herinner ik me echter niet. Oma ook niet, maar zoals ik haar ken zal ze wel de hele rit door geraasd en getierd hebben.  Vandaar mijn angst.

Ben ik mee binnen geweest in dat huis? Geen idee. Ik meen me heel vaag te herinneren dat Oma mijn broers meegenomen heeft. Maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen. Mijn herinnering beperkt zich echt tot dat huis.

Onderweg naar die kinderboerderij zag ik plots bloeiende Japanse kerselaren en daarachter zo een straat met zo'n huizen. En sindsdien geraak ik van die herinnering niet meer af. Ik blijf me afvragen of het daar was, waar mijn broertjes ondergebracht waren. Ik zou er natuurlijk eens terug naartoe kunnen rijden. Maar de angst uit mijn herinnering houdt me tegen. Er zijn nog van die plekken die ik associeer met angst om iets wat ooit gebeurde. Het huis in schaarbeek bijvoorbeeld waar Moeder op een bepaald moment woonde samen met de vader van mijn broers en zussen. Hij had haar geslagen. Zij had daarop mijn grootouders gesommeerd om hem het huis te komen buitensmijten. Ik zat in de auto, alleen of met Oma, dat herinner ik me niet. Net als hierboven herinner ik me alleen de omgeving en mijn angst. Vooral angst om Opa, die dat buitensmijten moest doen.

Het heeft tot ver in mijn volwassenheid geduurd voor ik dat huis kon voorbijrijden zonder aan die ansgt terug te denken. Tja, ik ben nu eenmaal een gevoelige ziel. een gevoelige ziel die helaas al op zeer jonge leeftijd dingen heeft moeten zien die je als kind best niet ziet.

Toen stond ik er niet bij stil. Ik was tenslotte zelf maar een kind. Maar nu denk ik bij zo'n herinneringen vooral aan hoe het voor mijn broers en zussen moet geweest zijn om in zo'n omgeving op te groeien. Ik zag dat soort dingen van buiten af, omdat Oma en opa me meenamen. Maar zij zaten er middenin...

Ze is er gelukkig niet meer, Moeder, maar ik zal het haar eeuwig en altijd blijven kwalijk nemen. Wat ze mij heeft aangedaan, maar nog veel meer wat ze mijn broers en zussen heeft aangedaan.

22:39 Gepost door Schaduw Zijde in Herinneringen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

we zouden daar natuurlijk eens op een mooie maandagavond kunnen gaan wandelen. het hoeft niet altijd een holle weg of een spookhuisje te zijn. zo ben je niet alleen en kan je als het moet gewoon ook de wijk ontdekken, fotografen vinden altijd wel iets ;-)
laat maar weten of je dit ziet zitten

Gepost door: blablamie | 19-04-11

Reageren op dit commentaar

Het erge van dit soort situatie's is vaak dat het nog een extreem effect heeft op een generatie later... op de kinderen van de broers en zussen als die mogen bestaan. hoop voor hun en u van niet.

Gepost door: onbekende | 30-09-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.