09-11-10

Bloemen voor Saskia

Zoals jullie weten, kreeg ik 14 dagen geleden een prachtig boeket kado. Het was in het kader van een bloemenketting, dus het was aan mij om iemand voor te stellen die het volgende boeket zou krijgen. Lang moest ik daar niet over nadenken :-) Vanavond kwam het volgende boeket in de reeks toe bij Saskia.

Waarom? Allereerst omdat ze het niet makkelijk heeft. Tien jaar geleden werd zij, net zoals ik, ziek. Borstkanker. Ik herinner me nog hoe geschokt ik was toen ik het hoorde. Borstkanker, dat was toch iets van oudere dames? Niet voor iemand van amper 34...

Toch was het zo. De jaren nadien hadden we niet veel contact. Als je ziek bent, heb je nu eenmaal niet altijd de energie om met vrienden af te spreken. Maar op een dag zag ik in de lijst van recente skynetblogposts een naam die ik kende: Kipjohn en zo kwam ik op Saskia's toenmalige blog terecht. Wat was ik blij! Ik had vaak aan haar gedacht. En me nog vaker schuldig gevoeld omdat ik al zo lang niets meer van me had laten horen, terwijl zij toch zo ziek was. eerst was ik dan ook bang dat ze het me misschien kwalijk zou nemen. Maar nee hoor, zo is Saskia niet.

Dat is de tweede reden waarom ik vond dat zij dit boeket verdiende. Omdat ze altijd zo'n goeie vriendin is geweest. Ik leerde haar kennen toen ik in 2de Kan zat en zij in 1ste. Je hebt van die mensen met wie het meteen klikt en zo was zij er één. Iemand stelde haar aan mij voor: dit is Saskia. En kort nadien was het alsof ik haar altijd al had gekend.

Een heel bijzonder meisje was ze, iemand die er echt uitsprong, die uniek was. Ik heb nooit iemand anders gekend die zelfs maar in de verste verte op haar leek en ik denk ook niet dat dat ooit zal gebeuren. Want Saskia is gewoon Saskia: uniek. Niemand anders dan zij, kan dingen zeggen als: ik ben vandaag verliefd geworden... op een koe. Niemand anders dan zij méént dat ook echt. Het was aan die uitspraak van haar dat ik terugdacht, toen ik mijn Snoezietje vond: oh ja, zo is dat, zo voelt dat, dirt is echt verliefd worden, op een dier. Dat is ook zoiets wat bij Saskia hoort: dieren. Paarden vooral, honden, egels.

Maar de belangrijkste reden waarom zij van mij dit boeket kreeg, is om haar moed. No surrender is Saskia's motto. Dat bewonder ik mateloos. Jullie weten wel, mij kan het leven gerust gestolen worden. Ik hou me wel sterk en ik zet door, maar als het morgen gedaan zou zijn, zou ik daar niet rouwig om zijn. Bij Saskia is dat anders, zij wil zo graag leven. Het is een wreed noodlot dat mij een ziekte bezorgt waarmee je makkelijk honderd jaar kan worden, en haar een die voortdurend haar leven bedreigt. Ik zou doodgraag willen ruilen, Saskia alle jaren schenken die ik nog voor mij heb: jaren zonder chemo, zonder een hart dat die chemo soms niet meer aankan, zonder bloedende wonden, zonder alle ellende die bij het K-woord hoort. Ware het niet dat ik haar noch iemand anders de ellende toewens die ik ken.

Nee, we zullen allebei ons eigen kruis moeten dragen. Maar het helpt dat we elkaar kennen. En daarom, Saskia, verdien jij dit boeket. Geniet ervan, mijn lieve vriendin!

23:19 Gepost door Schaduw Zijde in Herinneringen, Het vege lijf, Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.