04-11-10

Altijd Bloemen

Vorige week dinsdag vond ik een kaartje in mijn brievenbus, van bloemenzaak Quillaja in Grimbergen: dat ze bij me langsgeweest waren met een boeket, maar dat ik toen niet thuis was. Ik viel uit de lucht... Of toch, niet helemaal ;-)

Ik had de week daarvoor een berichtje gekregen van Gudrun, of ik haar mijn adres kon geven want ze had een verrassing voor me. Gudrun leerde ik kennen via Plurk en later ook irl via de Brussels Girl geek Dinners. Zo zie je maar dat je via internet wel degelijk nieuwe mensen kan leren kennen. Enfin, ik wist dus wel dat er iets op komst was ;-) Maar wat dan wel, dat had ik echt nooit of nooit kunnen raden.

Want het waren dus niet alleen die bloemen. Maar nu loop ik vooruit. De bloemenzaak in kwestie kende ik van zien: ik rij er elke week voorbij op weg van en naar de naailes. De winkeljuffrouw bleek iemand die graag een praatje sloeg. Dat vind ik altijd leuk. Ik zal maar zelden zelf het initiatief nemen, maar ben altijd wel te vinden voor een gezellig praatje :-) Het was er wel eentje op afstand, want ze verdween achter een scherm om het boeket te maken. En ik stond aan de voorkant te sudderen van nieuwsgierigheid want ik kon natuurlijk niet zien wat voor boeket het zou worden. Maar tussendoor kwam ze me alvast het kaartje geven dat erbij hoorde.

Dit is wat daarop stond:

Omdat je het echt niet makkelijk hebt en je desondanks positief in het leven blijft staan. bedankt ook voor je fijne blog waar je treffend je eigen blik werpt op de wereld! Van Gudrun en het Fleurop bloemenmeisje :) Help je me het bloemengeluk te verspreiden? www.altijdbloemen.be/bloemenketting - @AltijdBloemen

Goh, daar was ik behoorlijk van onder de indruk.... maar het was nog niet gedaan. Terug thuis van de naailes, besloot ik Gudrun meteen een bedankje te sturen.  Dat er nog meer te ontdekken viel, zag ik pas later, want ik moest nog eten en mijn boodschappenlijstje maken voor woensdag en zo. Toen ik dan eindelijk op mijn gemak in de zetel (da's mijn bureaustoel) zat, las ik dit en dit. Toen was ik pas echt sprakeloos....

Ik blog - met veel plezier - over vanalles en nog wat dat zich in mijn leven voordoet, ook over armoede. En ik sta er niet altijd bij stil dat mensen dat ook echt lezen. Natuurlijk weet ik dat: ik zie de statistieken, en wie mij irl kent, praat er ook wel eens over. Maar dat is nog iets anders dan het wéten, op deze manier. Dat ik door mijn schrijfsels mensen een beeld geef op een stukje van de wereld dat ze misschien niet kennen, daar had ik beslist nog niet bij stilgestaan. Dat te weten, deed zelfs nog meer deugd dan het boeket zelf.

Dat boeket staat hier een week later nog steeds prachtig te zijn. Ik moet er nog eens een deftige foto van maken, bij daglicht, maar daar ben ik nog niet aan toegekomen, misschien iets voor morgen. Maar neem van mij aan dat het geweldig mooi is.

Ik moet het 's nachts wel altijd in de hal opsluiten want de poezebeesten vinden het ook mooi. Op een andere manier weliswaar: het ruikt boeiend, het is fijn om op te kauwen, er zitten van die losse stukjes aan, waar je met je poot tegen kan tikken, je kan er je rug en staart mee krabben en vooral, dat alles mag niet van de baas en is dus extra leuk, uiteraard. Katten... ;-)

Nu, het is dus ook een ketting, wat betekent dat ik iemand mag voorstellen als volgende schakel. daar moest ik eigenlijk niet lang over nadenken, en ik heb Het Bloemenmeisje vandaag dan ook laten weten aan wie ik daarvoor denk. Wordt dus nog vervolgd :-)

00:12 Gepost door Schaduw Zijde in Blogs en bloggen, Dagboek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Als ik me niet vergis, heeft die dame mij gecontacteerd, om je adres te weten te komen. Nu moet ik tot mijn schade en schande erkennen dat ik zo iemand ben, die een adres een eerste keer opschrijft, om dan te vergeten waar, terwijl ik ondertussen met gesloten ogen naar dat adres kan rijden. Zo ken ik na al die jaren nog altijd niet het huisnummer van mijn ouders maar ik kan je er wel blindelings naartoe sturen ...
Ik heb haar dus niet kunnen helpen, maar ik zie dat het niet nodig was. :-)

Gepost door: blablamie | 05-11-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.