22-10-10

De parachutemoord

Het beroert de gemoederen nogal, niet, deze zaak? Waarom eigenlijk?

Mij heeft het pas aangegrepen toen ik de voolezing van dat rapport van de jury bekeek op De Redactie. Over schuld of onschuld zou ik me niet durven uitspreken. Daarvoor moet je het hele proces gevolgd hebben, denk ik, en inzage hebben gehad in het onderzoek. Ik neem aan dat die jury dat allicht wel in eer en geweten beoordeeld heeft en dat hun oordeel wellicht wel zal kloppen. Misschien dat een professionele jury anders zou geoordeeld hebben, ik weet het niet. Ik vraag me wel of of profiling hier wel op de juiste manier is gebruikt. Als het effectief maar een van de elementjes was, ok. Maar je mag dat zeker niet gaan gebruiken als hoofdargument. Er lopen bijvoorbeeld heel wat meer mensen rond met een antisociale persoonlijkheid dan je zou denken en die plegen lang niet allemaal moorden, zij het dan het allemaal, stuk voor stuk gevaarlijke mensen zijn om mee te maken te krijgen.

Wat mij wel heeft getroffen is eigenlijk vooral het verhaal op zich en de persoonlijkheid van Els Clottemans. Heel die historie van die driehoeksverhouding... Vreselijk wansmakelijk vond ik dat. Die overleden vrouw mag van geluk spreken dat ze zo'n lieve man had die het allemaal zo sportief opneemt. En goed voor haar kinderen dat ze die man als vader hebben, want de nagedachtenis aan hun moeder moet toch wel bevlekt zijn. Ik vind het eigenlijk gewoon zielig dat er mensen zijn die hun leven op een dergelijk "lege" manier invullen. Nu ja, hoe iemand zijn leven invult is zijn eigen zaak. En in principe ben ik van mening dat iedereen mag doen wat hij wil, als hij er maar niemand mee kwetst. In deze zaak zijn heeeel wat mensen gekwetst geraakt, zowel letterlijk als figiurlijk, en dat zegt genoeg.

Maar het is ook de figuur van Els Clottemans die me aangreep. Ik herinner me dat ze het erover hadden dat ze op een bepaald moment moet gezegd hebben, nav van de driehoeksverhouding dat die of die dag "van haar" was. Wel, dat herken ik, dat soort "bezitterigheid". Ik had dat als kind en als jongvolwassene ook. Ik vond als kind bijvoorbeeld dat ik recht had op mijn boeken en mijn speelgoed, omdat ik dat zag als compensatie voor alle verdriet dat ik voelde. Ik was er dan ook absoluut niet happig op om mijn spullen te moeten delen. voor mij waren die dingen "van mij". Dat gold ook voor personen. Mijn grootouders waren ook "van mij".

Ik kan me dus perfect voorstellen hoe dat meisje (want laten we niet vergeten, ze was toen zo'n 22 als ik me niet vergis) zich voelde, toen ze haar minnaar met iemand anders moest delen. Wellicht heeft ze dat tot op zekere hoogte geaccepteerd, juist omdat ze met de overleden vrouw bevriend was. Maar ze had haar grenzen. Ik heb ook ooit in zo'n situatie gezeten met een vriendin die op dezelfde jongen verliefd was als ik. Dat is ontzettend pijnlijk. Langs de ene kant gunde ik die vriendin alle geluk, langs de andere kant kwam ze op mijn terrein en dat deed pijn.

Wat ik ook herken is de agressie in haar. Ik had dat ook, eigenlijk voelde ik me achteraf bekeken heel vaak kwaad. alleen richtte mijn agressie zich meestal op mezelf. Ik weet nog heel goed (ik heb trouwens het litteken om me eraan te herinneren) dat ik ooit - ik was toen al student - in een ruzie met mijn grootmoeder zo boos en wanhopig was geworden, dat ik met mijn vuist op een glazen deur sloeg. Ik heb toen net niet mijn pezen overgehaald.

Die vrouw heeft eigenlijk vooral begeleiding nodig. Liefde en warmte, dat zou ook helpen, denk ik, maar daarvoor is een gevangenis nu eenmaal geen goede omgeving. Blijkbaar heeft de jury dat ook wel aangevoeld. Wat ze in ieder geval zal moeten leren is om heel ver weg te blijven van het soort van mannen als die waarmee zij en de overleden vrouw beide een relatie hadden. 

Ergens heb ik het gevoel dat in deze zaak eigenlijk alle betrokken partijen boter op het hoofd hadden. Dat soort relaties, dat zijn gevaarlijke spelletjes. daar vallen toch haast altojd gewonden bij, zij het dan (gelukkig) zelden zo letterlijk als hier. Het is met vuur spelen. En misschien heeft dat ook te maken met de persoonlijkheid van al deze mensen. Hoorde een gisteren een commentator zeggen dat parachutisten allemaal mensen zijn  die prikkels op een andere manier aanvoelen: ze hebben gewoon nood aan sterkere prikkkels dan de meeste andere mensen. Maw. het zijn mensen die graag met vuur spelen. Wie zijn gat brandt moet op de blaren zitten, denk ik dan. Maar er is me gezegd dat dat toch wel een pertinente opmerking is. Allicht wel. Maar ik hoop toch dat mensen nu misschien twee keer zullen nadenken voor ze zich in dit soort onfrisse affaires storten. het kan je in het slechtste geval je leven kosten, tenslotte.

13:20 Gepost door Schaduw Zijde in Mijn gedacht, Politiek en actualiteit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Niet dat deze zaak me veel kan schelen, ik heb ze nauwelijks gevolgd en ik ben verbaasd over al de reacties die het bij de mensen heeft uitgelokt. Wie, wat, waar? Ik ken die mensen niet, ik was er niet bij, ben allang blij dat ik niet in zo'n jury moet zitten. Ik zou er nog niet willen aan denken om in zo'n geval iemand levenslang op te sluiten of vrij te spreken. Ik ben God niet. En ik wil me ook niet bij die schare mensen voegen die menen te mogen oordelen.
Maar nu toch even uit nieuwsgierigheid: wat was eigenlijk de uitspraak?

Gepost door: blablamie | 23-10-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.