24-08-10

Oogarts

Helemaal van mijn melk na mijn bezoek aan een oogarts deze namiddag. Ik heb nog al wel eens slechte ervaringen gehad met artsen, maar dit sloeg toch wel alles...

Ik heb al een tijdje last van mijn linkeroog. Soms zie ik daar wazig of zelfs dubbel mee. Nu, het is niet constant en het duurt nooit langer dan een paar uur. Het leek me dan ook niet iets dat echt superdringend was, dus had ik gewacht tot mijn huisarts terug was van vakantie. Nu wou het toeval dat ik het op dat moment effectief had, dus hij kon ook zien wat er aan de hand was. Hij onderzocht me dus en zei dat het volgens hem niet aan mijn oog zelf lag maar aan de oogspiertjes. En hij raadde me aan om naar een oogarts te gaan of een neuroloog.

Enfin, vandaag had ik dus een afspraak bij een oogarts, hier in het ziekenhuis. Ik moet zeggen, zijn manier van doen lag me al vrij snel niet echt goed. Zo sprong hij nogal vlug over mijn dossier heen. Hij had het op zijn computer, maar ik merkte dat het hem te uitgebreid was. Ja, sorry hoor, ik heb al 10 jaar gezondheidsproblemen van velerlei aard, dus ik heb uiteraard een lijvig dossier. En het is er eentje waarbij heel veel zaken door elkaar heen lopen.

Dan zag hij het woordje diabetes staan. Logisch, want diabetes kan inderdaad oogklachten veroorzaken. Maar het was de manier waarop. Die diabetes, hoe lang heb je dat al? Ik uitgelegd dat, alhoewel sommige dokters dat in mijn dossier geschreven hebben, ik eigenlijk geen diabetes heb, wel wat ze noemen prediabetes en dat mijn suikerspiegel, behalve 1 piek 10 jaar geleden, perfect onder controle is. Jamaar, zegt hij, je neemt toch Glucophage? Ja, inderdaad, men heef mij dat inderdaad voorgeschreven en ik neem dat al jarenlang. Jamaar, als je dat neemt, dan heb je toch diabetes. Ik schaapachtige blik, want wat moet ik daar op antwoorden: ik ben geen arts en als diverse artsen het raadzaam hebben geacht dat ik dat blijf nemen, dan doe ik dat ook. En aangezien mijn suikerspiegel nog steeds in orde bevonden wordt, neem ik aan dat die medicatie ook wel zijn nut heeft. Het is niet alsof ik dat op eigen initiatief neem, hé, voor mijn plezier of zo. Jamaar, wat is het nu, ofwel heb je diabetes ofwel niet. Ik leg uit dat ik die vraag ook had en dat ik ze vorige week bij mijn bezoek aan die endocinoloog in Diest heb voorgelegd en dat men dan ook bij het bloedonderzoek daarop zou letten.

En dan liep het pas echt mis. Blijkbaar had ik niets over Leuven en zo mogen zeggen. Want: de grootste stommiteit die ik ooit in mijn leven heb begaan was in Leuven te gaan studeren. Ik: schaapachtige blik, want 1) wat kan ik daarop zeggen, 2) wat gaat het mij aan. Waarom ik dan, naar Leuven was gegaan. Ik geprobeerd om dat uit te leggen van die maagverkleining, en dat ik al bij een diëtist was geweest, en een endocrinoloog en dat ik nu wachtte op de resultaten. Ik kreeg zelfs de kans niet, want hij bleef maar foeteren op Leuven. En diëtisten, die weten van niks. Want, volgens hem was vermageren heel simpel. Vreemd, want kort daarvoor had hij me nog gezegd dat hij wist dat het niet zo simpel was en dat hij dat, gezien hij zelf ook te zwaar is, echt heel goed begreep. Maar goed, ondertussen bleek het dus heel simpel geworden: ik moest gewoon nog maar 1 ding eten. Wat maakt niet uit: alleen maar sinaasappelen, of brood of rijst. En daarmee zou ik dan wel vermageren, voilà

Ik denk dat het veel over mij zegt, als ik erbij vertel dat ik op dat moment nog steeds mijn geduld niet verloren had. Het feit dat ik hem ook nog steeds ernstig probeerde te nemen, zegt eveneens veel over mij. Ik begon weliswaar bij mezelf te denken dat me dat wel een heel merkwaardig soort dieet leek. maar goed, ik ben geen specialist en misschien is dat effectief een bepaalde methode. Dus ik vroeg of dat dan niet tot tekorten zou leiden, temeer omdat ik toch al last heb met mijn opname van vitamine B12 en ijzer. Jamaar, zie je nu wat je doet: je maakt al problemen als die er nog niet zijn.  Daarmee begon zelfs voor mij de maat vol te raken. Als het stellen van een vraag al uitgelegd wordt als problemen maken, tja... waar zijn we dan mee bezig.

De emmer liep over toen hij over mijn bloeddruk begon. Er was blijkbaar iets mis met de bloedvaten in mijn ogen. Wat, dat ben ik niet meer te weten kunnen komen gezien het vervolg van het gesprek. Immers, meteen nadat hij dat gezegd had, vervolgde hij met : uw bloeddruk is te hoog. Let wel, niet: ik denk dat uw bloeddruk te hoog is, of zo. Nee, zo geformuleerd alsof het een vaststelling was. Meteen daarna de vraag: wat is uw bloeddruk. Ik ( nog perplex van zijn vaststelling zonder enig onderzoek) braafjes: vorige week in Diest zoveel, maar bij mijn huisarts is het meestal iets lager, namelijk zoveel. Dus moest mijn bloeddruk gemeten worden (ik denk, omdat ze dat in Leuven of Diest uiteraard niet juist kunnen gemeten hebben). Maar blijkbaar kon hij dat niet zelf. Ik dacht eerst dat at was omdat hij zo geen toestel in zijn kabinet had. Maar het bleek dus erger: hij kon dat zelf niet. Een verpleegster is dat moeten komen doen.

Bon, toen werd het zelfs mij te gortig. Ik ben al 10 jaar vaste klant bij allerhande artsen maar ik heb er nog nooit een ontmoet die niet in staat was om een bloeddrukmeting te doen. Ten andere, ik heb er ook nog nooit een geweten bij wie dat ding niet tot de basisuitrusting van zijn kabinet behoorde. Al de rest, tot daar aan toe. het is niet  eerste keer dat ik bij een dokter kom die mij vertelt dat mijn overgewicht de reden is van al mijn problemen. het is ook niet de eerste keer dat men mij dan het gevoel geeft dat dat eigenlijk heel simpel is, ik moet het gewoon willen. Maar naar een oogarts gaan en buitenkomen zonder diagnose maar wel met een twijfelachtig dieetadvies? behandeld worden worden alsof je een moeilijk en koppig mens bent dat niet wil doen wat men haar zegt, omdat je op vlak van overgewicht meer waarde hecht aan een obesitasteam dat zich met niks anders bezighoudt dan aan dat van een oogarts, die niet eens in staat is om je bloeddruk te meten? Ik ben altijd bereid om te denken dat het aan mij ligt, maar dit was erover, zelfs voor mij, met al mijn geduld en mijn legendarisch laag zelfvertrouwen.

Enfin, op dat moment wist ik het dus echt niet meer. Ik heb, heel rustig, gezegd dat er op die manier niet te praten viel, ik heb me omgedraaid en ben weggegaan. En mijn volgende stap is een klacht bij de ombudsdienst. Want zo'n dokter, daar is het ziekenhuis volgens mij echt niet mee gediend.

 

20:21 Gepost door Schaduw Zijde in Het vege lijf | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

't Is dat je het zelf hebt meegemaakt, maar zoiets hou je toch niet voor mogelijk! Als ik je een tip mag geven: als ze een rekening sturen, betaal die dan. Maar in je klachtenbrief aan de ombudsman vraag je om de terugbetaling ervan.

Gepost door: Patrick Vanhoucke | 24-08-10

Reageren op dit commentaar

HI-LA-RISCH! Ik zou me denk ik een kriek gelachen hebben! Deze dokter bevestigt alleen maar de visie die ik al jaren heb op dokters (de mijne uitgezonderd, maar hij deelt dan ook mijn visie...) en het wantrouwen dat ik derwege met de jaren door ervaring heb opgedaan. Maar dit slaat toch echt wel alles! Wat een charlatan!

Gepost door: blablamie | 26-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.