23-05-10

Dan Brown "The Lost Symbol"

Met Dan Brown heb ik een haat-liefdeverhouding. Enerzijds vind ik zijn boeken vreselijk spannend, echte pageturners. Anderzijds erger ik me bij momenten blauw aan zijn schrijfstijl. Toen ik hoorde over "The Lost Symbol" heb ik dus getwijfeld of ik eraan zou beginnen. Het is een dik boek, en de laatste tijd doe ik het niet zo goed met dikke boeken. Uiteindelijk ben ik er toch aan begonnen. En - hoewel ik me ook nu weer heb geërgerd aan de schrijfstijl - zonder spijt.

Wat is dat toch zalig als je kan verzinken in een boek, niet? Verzinken in Dan Browns boeken is geen probleem. Alleen, wat schrijft die man bij momenten toch vre-se-lijk slecht... Er zijn "those clunky moments when people sound like encyclopedias" (uit review in Los Angeles Times). Directe rede is in romans altijd al een heikel punt, maar wat Brown ervan brouwt... jeetje, jeetje, jeetje...

Er zijn ook de punten waarop je als lezer allang doorhebt wat er gaande is, maar de personages blijkbaar niet. Je zou nochtans toch mogen verwachten dat Langdon als  prof aan Harvard niet debiel is, nee? Maar afgaande aan de manier waarop Brown hem presenteert...

En toch... En toch kan ik Browns boeken haast niet neerleggen, eens ik erin begonnen ben. Niet alleen is het verhaal altijd spannend, het ritme waarmee de gebeurtenissen elkaar opvolgen ligt ook heel hoog. Dat ritme wordt alleen onderbroken door een truukje dat Brown vermoedelijk heeft afgekeken van Amerikaanse televisie: net als het spannend wordt, eindigt een hoofdstuk. Persoonlijk vind ik dat op tv al ergerlijk, maar in een boek is het echt onverdraaglijk. Al is het in die context makkelijk op te lossen: je bladert gewoon verder. En ook dat kan je bij Brown vaak ongestraft doen, omdat er regelmatig gerecapituleerd wordt. Het lijkt wel alsof Brown ervan uitgaat dat zijn lezers dom zijn.  

Niks dan ergernis dus. En toch. Wat maakt dan dat ik zijn boeken desondanks verslind? In de Engelstalige wikipagina over het boek wordt een review uit Newsweek geciteerd: "Brown "is a maze maker who builds a puzzle and then walks you through it. His genius lies in uncovering odd facts and suppressed history, stirring them together into a complicated stew and then saying, what if?" Een goede omschrijving, vind ik. Wat Browns boeken ondanks de kluinzige stijl toch goed maakt, is dat hij bovenal altijd een goed verhaal brengt. Ik behoor tot de strekking van lezers die ertoe neigt het verhaal boven de vorm te stellen, zie je: ook als het slecht verteld wordt, blijft een goed verhaal je bij.

Wat me verder boeit aan Browns boeken is dat ze erg leerrijk zijn. Ik kan niet beoordelen of wat hij allemaal vertelt correct is. Eigenlijk maakt dat ook niet veel uit. Meer nog, dat is wat het tot discussieboeken maakt: je kan daar eindeloos lang over debatteren. Maar ze brengen je altiijd wel op het spoor van iets wat je nog niet kende of wist, of ze leggen ongebruikelijke verbanden. Zo ben ik momenteel bijvoorbeeld een boek aan het lezen over geheim- en codetalen. De interesse daarvoor dank ik aan Browns boeken, waarin dit een terugkerend motief is. En daar hou ik wel van, boeken die me tot nieuwe inzichten brengen.

Maar wie van "The Lost Symbol" verwacht dat het een even kritische blik werpt op vrijmetselarij dan de Da Vinci Code op Opus Dei, komt bedrogen uit, helaas. Ik zou nochtans denken dat daar ook wel een en ander over te zeggen valt. Maar dat doet hij dan weer niet. Misschien heeft het te maken met het feit dat de opninie over vrijmetselarij in Amerika toch een beetje anders lijkt te liggen dan in onze contreien. Zo wordt het in het boek voorgesteld alsof het een nationale ramp zou zijn als zou bekend worden wie zoal tot de vrijmetselaars behoren. Dat zou hier toch maar weinig stof doen opwaaien, denk ik: die of die is vrijmetselaar? so what?

Al met al, "The Lost Symbol" is een boek waarvan ik intens genoten heb. Behalve op de momenten waarop ik me ergerde ;-) Ik ga er zelfs nog een tijdje mee bezig blijven, want ik ben een wikipagina aan het maken met achtergrondinformatie bij het boek.

02:08 Gepost door Schaduw Zijde in Lectuur | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dan Brown is inderdaad geen literair genie. Ik heb me ook al eindeloos geërgerd aan de vele clichés, weinig geloofwaardige dialogen en oppervlakkige personages in Brown's romans. Zijn weergave van Opus Dei in de "Da Vinci code" of van CERN en het Vatican in "Angels and Demons" is ronduit lachwekkend. Toch moet men toegeven dat de boeken van Brown een verstrooiende werking hebben :-).

Gepost door: Catherine | 30-06-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.