12-05-10

Digitale kloof

Er zijn in mijn leven een aantal momenten geweest waarop mijn levenskwaliteit met een reuzesprong vooruit is gegaan.

Het eerste was het moment waarop ik van Oma zonder supervisie met haar auto op stap mocht gaan. Een enorme bevrijding voor mij, want tot dan toe voelde ik me vaak echt opgesloten. Tja, ik ben - en dat zit in de familie - een beetje een zwerver. Een zwerver met nood aan een vaste thuisbasis weliswaar, maar desondanks iemand die een zeer groot genoegen schept in nieuwe horizonten verkennen. Iemand die moet kunnen buitenkomen om zich goed te voelen, al is het maar naar een park aan de andere kant van de stad.

Volgende keerpunt in mijn leven: het moment dat ik ging studeren. Vanf de eerste lessen had ik het gevoel: ja, dit is waar ik al heel mijn leven op zit te wachten. Een wereld vol intellectuele stimuli. Je dagen kunnen vullen met niets dan leren, je brein gebruiken. Echt waar, ik verlang er nog steeds naar terug.

En dan was er het uitvliegen van onder grootmoeders vleugels. Zeer noodzakelijke stap, al weet ik dat ze het er moeilijk mee heeft gehad. Maar ik had het nodig: Oma was te verstikkend geworden voor mij. En het is ook pas door de afstand dat ik haar beter heb leren kennen én vooral waarderen.

De laatste grote sprong voorwaarts was mijn internetaansluiting. In 1998 was dat. Al had ik het fenomeen al een jaar of twee eerder leren kennen via mijn bibliotheekopleiding. En dat is tot op de dag van vandaag de grootste sprong geweest. Het internet heeft mijn leven zo ongelooflijk veel rijker gemaakt, dat ik het echt nooit meer zou kunnen missen. En dat gevoel is nog toegenomen sinds ik ziek werd. Als ik vandaag de dag toch nog vrij behoorlijk kan functioneren dan is dat in niet geringe mate te danken aan oplossingen die ik vond via het web. Mijn Google calendar bijvoorbeeld. Ik zou verloren zijn zonder. De digitale post-itjes waar ik voor vanalles en nog wat gebruik van maak: boodschappenlijst, reminders, opslag van weetjes als openingsuren van allerlei diensten, ideetjes voor vanalles en nog wat, geheugensteuntjes voor pincodes, paswoorden, to do lijstjes, lijstjes voor de bib,... Al wat mijn hoofd niet meer voor me kan doen, dat doet het web voor mij.

Maar... Dan zijn er van die momenten zoals vanavond. BGGD#29 in de Telenet-hoofdzetel in Mechelen. Heel inspirerend, maar... een wereld waartoe ik wellicht nooit meer toegang zal hebben. Niet omdat ik er de capaciteiten niet voor heb, of de nodige interesse. Het ontbreekt mij enkel en alleen aan de financiële middelen.

Ik ben me er ten volle van bewust dat een leven als digital nomad (nee, ik ga het niet uitleggen: als je het echt niet kent, klik hier ;-) mogelijk is en het spreekt me zeer sterk aan. Maar met een tergend trage desktop pc van 7 jaar oud en een zeer rudimentaire gsm, waarmee je alleen kan bellen en sms'en en dat uiteraard ook alleen als ik eens 5€ op overschot heb om er belkrediet op te zetten. Tja...

Als ik naar zoiets als die BGGD's ga, dan is het vooral om toch een klein beetje te kunnen bijblijven, om te horen wat er allemaal mogelijk is met digitale middelen. Maar het geeft me tegelijk een wrang gevoel, want ik weet ook dat die wereld voor mij gesloten is. De digitale kloof is zeer groot en ze ligt niet alleen tussen degenen die geïnteresseerd zijn en wie dat niet is. Maar ook tussen wie iets of wat van geld heeft en wie dat niet heeft.

Enfin, een avond van gemengde gevoels dus. Maar... we hebben er toch weer een leuke goodiebag aan overgehouden :-) Met ondermeer een heerlijk fleecedekentje (met dank aan Prime), een Telenet-muis en een grappige (én pikante ;-) kussensloop van Flair.

21:59 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik begrijp je best, maar er kunnen ook andere redenen. Ik zou zoiets niet meer kunnen omdat we ondertussen kinderen hebben. Tieners ondertussen die nog wel een paar jaar ons zullen nodig hebben.. maar ze hebben ook hun eigen leventje, hobbies, vrienden.. die kan je dus niet zomaar meesleuren.... Het is knap wat deze meiden doen, maar het is maar weinigen gegund.. om heel veel verschillende redenen.

Gepost door: Nans | 14-05-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.