04-05-10

Stage

Vrijdag was ik op een sollicitatiegesprek. Het is te zeggen, een sollicitatie voor een stageplaats. Stages maken deel uit van dat activeringsbegeleidingstraject voor mensen met een arbeidshandicap, waarin ik ben ingestapt.

Het gesprek was bij een bibliotheek waar ik zelf gebruiker ben en de bibliothecaris kent mij persoonlijk. Dus dat zat goed. In juni en een deel van juli zal ik daar dus stage kunnen lopen.

Langs de ene kant kijk ik daarnaar uit. Ik heb dat werk altijd bijzonder graag gedaan. Het zal fijn zijn om er terug mee bezig te kunnen zijn. Langs de andere kant ben ik er bang voor. Samen met mijn stagebegeleider heb ik een werkschema opgesteld. Nu is dat bedoeld om uit te testen wat ik aankan. Van het schema van de eerste weken denk ik wel dat dat zal lukken. Dan gaat het om 2 halve dagen. Maar daarna wordt het tempo opgedreven tot 3 en daar heb ik mijn twijfels over.

Maar goed, die stage dient dan ook om te bepalen hoever ik kan gaan. En als ik niet meer kan, tja, dan is dat zo. Op zijn minst kan ik dan zeggen dat ik het geprobeerd heb.

Vorige week woensdag had ik ook een eerste gesprek in het ziekenhuis in Kortenberg. Je hebt in dat traject een partner Werk, nl. diegene die je helpt met zoeken naar stageplaatsen en zo. daarnaast is er ook een partneer Zorg, en daar bekijken ze wat er op vlak van zorg voor jou kan gedaan worden opdat je het makkelijker kan hebben om te functioneren.

De dokter met wie ik sprak, zei veel zinniçge dingen, vond ik. Bijvoorbeeld dat ik eigenlijk nood heb aan een arts die mijn medisch dossier goed coördineert. Tot nog toe is dat mijn huisarts. Ik ben heel tevreden met hem als dokter, maar als het gaat om heel dat moeilijke luik van mijn arbeidshandicap, dan is het toch andere koek. Eigenlijk heb ik daarvoor iemand nodig die beter op de hoogte is van die problematiek.

Zie je, daar heb je het weer: het gaat om mensen, niet om instellingen. Als je niet de juiste mensen achter je hebt staan, dan kan je je dossier gewoon vergeten. Ze bestaan, maar het is soms een hele zoektocht om ze te vinden.

Enfin, het traject loopt dus en ik heb de indruk dat het goed loopt. Verder zal de toekomst het uitwijzen. En dat is nog iets wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd: de toekomst de toekomst laten zijn. Ik probeer om alleen nog in het hier en nu te leven. Problemen van morgen, zijn voor morgen. Ik heb er al genoeg in het hier en nu om op te lossen, dus ik kan mijn energie niet steken in alvast piekeren over die van morgen.  Is heel erg tegen mijn natuur, maar het werkt wel het best. 

 

13:26 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.