28-01-10

Slaapverlamming

Mee opgestaan vandaag. Het was lang geleden. En het was anders dan anders. Ik lag in bed en was wakker. Dat alleen al was anders: ik wist heel zker dat ik wakker was. Maar ik kon me niet bewegen en mijn ogen kon ik ook niet openen.  Heel even lukte het me ze op een spleetje te zetten, maar het licht deed pijn aan mijn ogen en ik kon mijn blik niet richten.

Het meest merkwaardige waren de geluiden in mijn hoofd. Het begon met vuurwerk. Ik kon het niet zien, alleen horen. Maar dan ging het mis. Een oorverdovend suizen zette in. Ik hoorde een man gillen: nee, nee, nee. Altijd maar opnieuw. Een een kindje dat om een ijsje riep. En dan weer het gesuis. En tussendoor weer die man en dat kindje. Het leek een eeuwigheid door te gaan. Tot ik me plots realiseerde wat er gaande was. Slaapverlamming, ik moet me ontspannen, dacht ik. Dat deed ik en toen stopte het meteen.

Bah... Ik haat het. Was wel niet zo eng als anders, maar het is echt, echt, écht geen prettige ervaring.

19:12 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.