17-12-09

Sneeuw: -pret en -miserie

Het heeft gesneeuwd, wist de dame van Familiehulp mij te melden toen ze me kwam wekken (ze heeft een sleutel en kan dus zelf binnen, wat soms wel praktisch is voor mij). Oh nee, zei ik. En daar blijf ik bij. Het ziet er feeëriek mooi uit, buiten, maar sneeuw is ook veel miserie.

Alleereerst moest ik met de hond naar buiten. Was benieuwd hoe ze erop zou reageren. Wel... Ze bleef op de drempel staan om het in zich op te nemen, draaide zich dan om naar mij met zo'n koppie van: moet ik daar echt door, ik loop hier wel rond in mijn bloot vlees, hé. De sneeuw kwam ook effectief tot aan haar buik en daar heeft dat beest geen haar. Ik zou ze een jasje en laarsjes aantrekken, maar Zus vindt dat een hond daartegen moet kunnen. Enfin, uiteindelijk is ze er dan toch maar ingestapt, omdat ik aandrong. In het park was ze in ieder geval veel meer geïnteresseerd in spelende kinderen en andere honden dan in de sneeuw.

Terug thuis meteen de aftrekker genomen en mijn voetpad geruimd. En mijn auto ook. Ik zag het niet echt zitten om te rijden, maar met een auto die buiten slaapt, kan je best elke dag een stukje rijden, zeker met zo'n koud weer. Ik overwoog om naar Dorent-Nelebroek te gaan. Daar moeten momenteel beslist prachtige foto's te maken zijn. Maar eens ik zag hoe de grote baan erbij lag, heb ik dat plan meteen laten vallen.

Volgens mij is er in Vilvoorde absoluut niet gestrooid geweest, ook niet op de grote banen. Gevolg: echt niet te doen. Ondertussen liep het ook al tegen vieren en het verkeer was compleet aan het dichtslibben. Er is hier al elke dag flink wat file door wegwerkzaamheden. En nu met die sneeuw er nog bij... Dan maar afgeslagen en gewoon naar het Duchépark gereden, waar ik eerder al met Lola had gewandeld.

Het is niet mijn lievelingspark. Typisch zo'n stukje groen dat alleen maar bedoeld is voor spelende kinderen en hondwandelaars. Maar goed, met wat sneeuw erover, is het overal wel enigszins esthetisch. En op de echt mooie plekken kon ik toch niet geraken, dus...

In het terugrijden, schrok ik wel. Op die korte tijd was het echt al spiegelglad geworden. Nu, ik rij altijd al voorzichtig en met sneeuw en ijzel, zeker. Maar het zijn de andere chauffeurs, waar ik schrik van heb. Zeker na dat ongeval van de vorige sneeuwperiode. Ik snap het niet, hoor. Ik hoor hierbuiten auto's voorbijrijden aan een snelheid die volgens mij echt niet kan bij deze weersomstandigheden. het minste dat je remt, slip je al. Zelfs als je gewoon rijdt, is het op sommige plekken glad. Je ziet de straat letterlijk blinken. En toch vinden sommige mensen dat blijkbaar geen reden om hun snelheid aan te passen. En als er nu eens plots een kind de straat oploopt? Of een dier? Of de auto voor hen remt?

Ik hoop dus maar dat het morgen wat beter is. Of dat er op zijn minst gestrooid is. Want eigenlijk moet ik nog wat boodschappen doen en 's avonds is het die vuurwandeling in het Vrijbroekpark in Mechelen, die ik niet graag wil missen.

19:46 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.