15-12-09

Angst overwinnen

Ik ben al van in mijn vroegste jeugd een eerste klas angsthaas. Het is al veel verbeterd maar het is zeker nog niet helemaal voorbij. Nu, ik geloof wel heel sterk in je angsten overwinnen. Dus als ik merk dat ik ergens nodeloos bang voor ben, dan doe ik wel mijn best om die angst zoveel mogelijk te overwinnen. want je hebt angst en angst. Er is angst die zijn nut heeft, maar er is vooral ook angst die je hindert om te functioneren. En dat soort angst kan je maar beter zien kwijt te raken.

Zo had ik me voorgenomen om dit jaar in de naailes één van mijn angsten te overwinnen. Mijn angst voor de overlocknaaimachine, met name. Eigenlijk staat leren werken met de overlock op het programma van - als ik me niet vergis - het tweede jaar. Ik kom nu al mijn 5de jaar naar de naailes, dus zolang heb ik het al uitgesteld ;-)

Het hielp niet dat de juf er ook wat bang van is. Geen kritiek op haar, hoor, je kan ook niet alles kunnen, ook niet als lerares. Maar voor mij was dat wel een nadeel, want daarmee bleef ik met mijn schrik zitten natuurlijk...

Misschien eerst eens uitleggen wat een overlock is, voor de leken. Dat is een speciaal soort naaimachine, dat met 3 of 4 spoeltjes tegelijk naait. Het voordeel van werken met een overlock is dat de naden die je maakt elastisch blijven, wat met een gewone naaimachine alleen kan als je een speciale steek instelt. De meeste confectiekleding is trouwens met een overlockmachine in elkaar gezet en als je iets van stikken afweet, zie je dat direct. 

Waarom had ik daar schrik van? Gewoon omdat ik nu eenmaal bang ben van alle nieuwe toestellen die ik moet leren bedienen. Toen ik met mijn naailessen begon, had ik schrik van een gewone naaimachine. En van de stoomstrijkijzers in de klas, en de pers. Maar met de tijd leer je dat allemaal gebruiken en dan mindert ook mijn angst. Soms helemaal, soms niet, maar dan mindert het toch aanzienlijk. Op die stoomstrijkijzers heb ik het nog altijd niet erg begrepen, bijvoorbeeld. Ik ben nu eenmaal erg bang om me te verbranden.  

Op zich is die angst vaak idioot, hoor, dat besef ik. Maar angst is dan ook iets irrationeels. Neem nu die overlock. Veel om echt bang voor te zijn is daar niet aan. Ok, er zitten wat scherpe onderdelen aan, maar je moet daar ook niet aanzitten, in principe, en het is ook niet dat je er tijdens het naaien jezelf aan zou kunnen verwonden of zo.

Wat bijdroeg tot mijn angst en ervoor zorgde dat ik het maar bleef uitstellen, was vooral dat iedereen zo paniekerig deed over het invademen (voor de leken: invademen is het inbrengen van het naaigaren in de machine) en dan vooral als een van de draden breekt. Dat schijnt moeilijk te zijn.

Maar angsten zijn er om overwonnen te worden, vind ik. Dus ik besloot dat het er dit jaar maar eens moest van komen. Daarom koos ik voor mijn 1ste project van dit jaar bewust voor een rekbare stof, dan had ik geen excuus. Nu heb ik eerst wat moeten prutsen voor ik met mijn rok zover was dat ik zelfs maar aan die overlockmachine kon beginnen te denken. Weer uitstel ;-)

Maar vandaag was het zover. Geen uitvluchten, gewoon eraan beginnen! Ik heb zo'n machine uit de kast gepakt. De handleiding erbij gepakt en aan de hand daarvan het toestel een beetje bestudeerd. Maar daarmee was ik er nog niet. Tenslotte aan de juf om hulp gevraagd.  Bleek dat een van de klasgenootjes - de enige die nog overblijft van ons groepje van vroeger - ondertussen zelf thuis een overlock heeft en dus goed heeft geleerd ermee te werken. Dat was een meevaller!!!

Zij heeft me dan laten zien hoe je de machine correct moet invademen en hoe je ermee moet werken. Verder hebben we samen een extra naald in de machine gezet, want die zat er niet in en eigenlijk had ik die wel nodig. En dan ben ik alleen aan de slag gegaan. En toen er zich een probleem voordeed (er zaten lusjes waar geen lusjes moesten zijn), heb ik zelf met behulp van de handleiding ontdekt waar dat aan lag en het dan opgelost. Wauw :-) Dat hielp wel, qua zelfvertrouwen!

Ik wil nu wel eerst nog wat verder studeren op het gebruik van die machine, voor ik er effectief mee aan mijn rok begin. Je moet weten, een overlockmachine naait de naden niet alleen, maar knipt tegelijk de overtollige naadwaarde weg. Dus als je verkeerd bezig bent, is het wel weg... maar het grootste deel van mijn angst is nu wel over. Ik weet dat ik er de volgende keer gewoon aan kan beginnen, zonder vrees. En dat is precies wat ik wilde bereiken :-)

Alleen, wat je moet doen als 1 van de draden breekt, weet ik nog steeds niet. Omdat er geen draden gebroken zijn. Des te beter? Nu ja, dat is een van de dingen waarop ik, met behulp van de handleiding, een beetje ga studeren.

Wil je geloven dat ik nu zelfs al uitkijk naar de volgende keer dat ik me de overlock kan werken? ;-)

23:59 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.