09-12-09

Kinderen hebben nood aan meer structuur

Beluisterde net dit fragment uit Terzake: reactie van Mieke Van Hecke op de school waar leerlingen zelf vroegen om terug te gaan naar een schooluniform.

Ik was op mijn school een van de eerste generaties die verlost werden van het dragen van een uniform. Ik herinner me dat uniform nog. Absoluut niet lelijk, eigenlijk: donkerblauw plooirokje met daarop een gestreept t-shirt in lichtere blauwtinten. In de lagere school moesten we een blauwe schort dragen in van die typische nylon schortstof, weet je wel.

In mijn generatie ervoeren we dat nog als een bevrijding: het afschaffen van dat uniform, de komst van gemengd onderwijs. Vandaag ligt het anders. Maar we leven dan ook in compleet andere tijden.

Ik denk dat Mieke Van Hecke gelijk heeft als ze stelt dat de vraag van kinderen naar meer structuur niks te maken heeft met conservatisme. Het is gewoon een antwoord op totaal andere omstandigheden.

Toen ik opgroeide, leefde je als kind doorgaans nog in een traditioneel gezin: moeder, vader en kinderen. Er waren doorgaans ook nog wat ooms, tantes, nichtjes, neefjes en grootouders. De opvoedingsregels waren ook traditioneel: ouders spraken en kinderen luisterden.

Ik was me als kind heel scherp bewust van het belang van die familiale omgeving omdat ik zelf in zo totaal andere omstandigheden opgroeide: ik woonde als enige van 3 kinderen bij mijn grootouders in plaats van bij mijn ouders. Mijn vader was overleden en had voordien ook nooit deel uitgemaakt van mijn gezinsomgeving. Er was mijn moeder, die meer een soort veel oudere zus was. Er waren de halfbroers en -zussen, van wie mijn grootouders benadrukten dat het écht wel mijn broers en zussen waren, maar ik voelde wel dat dat toch niet helemaal zo was. Ooms en tantes waren er niet en dus ook geen neefjes en nichtjes. Er waren wel een soort ooms en tantes, nichten en neven (de broers en zus van Oma en hun kinderen), maar die woonden in een ander land. Een land dat ze ook niet mochten verlaten, zodat wij altijd bij hen op bezoek gingen. Mijn broers en zussen hadden een andere vader dan ik, en die kwam ook uit een ander land. Hij had wel een broer, dus langs die kant was er wel een oom, toch voor hen.

Enfin, allemaal behoorlijk complex. Mij moet je niet vertellen wat voor ravage een complexe gezinssituatie in het leven van een kind kan aanrichten en hoe zwaar de gevolgen ervan kunnen doorwegen, zelfs tot in je volwassen leven. Dus, als ik zie in wat voor ingewikkelde familiale situaties kinderen, vandaag de dag vaak leven, dan hou ik eerlijk gezegd mijn hart vast voor die generaties.

Ik bedacht vorige week nog, toen ik iemand een verhaal hoorde vertellen over een moeilijke erfeniskwestie: hoe gaat dat eraan toegaan als die generatie van nieuw samengestelde gezinnen - zoals dat zo mooi heet - met dat soort zaken gaat geconfronteerd worden. Ik bedoel, zoiets gaat erfeniskwesties toch nog veel moeilijker maken dan ze nu vaak al zijn?

Dat kinderen die in zo'n omstandigheden opgroeien wellicht meer nood hebben aan structuur, lijkt me niet meer dan logisch. Je zou voor minder... En dat heeft inderdaad niets met conservatisme te maken: het is gewoon een vaststelling. Want ik koppel daar zeker geen conclusies aan. Ik zou onze maatschappij echt niet willen zien terugkeren naar hoe het vroeger vaak was: mensen die krampachtig samenbleven, ook al was hun huwelijk zo dood als een pier, simpelweg omdat dat zo hoorde. Want daarvan zijn kinderen ook het slachtoffer. Ik geloof dat nieuw samengestelde gezinnen kunnen werken, als iedereen die er deel van uitmaakt voldoende oog heeft voor de noden van de kinderen en niet alleen voor die van de volwassenen. Van die laatsten mag je verwachten dat ze in staat zouden moeten zijn om een beetje voor zichzelf te zorgen. De kinderen hangen af van hun omgeving.

14:10 Gepost door Schaduw Zijde in Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.