30-11-09

Blèh

Het overkomt me niet zo vaak, maar vandaag heb ik het wel: een rothumeur. Ik dacht dat het gewoon een ochtendhumeur was, maar het gaat niet over, dus ik vrees dat ik er voor de rest van de dag mee ga zitten...

Het helpt niet als je naar beneden komt en vaststelt dat je huis stinkt naar hondenpis, hondenkak en in het algemeen naar hond. Nu ja, dat is niks uitzondetlijks - helaas - alleen kon ik er vandaag echt niet tegen. Arme Lola, haar huidige baasje was echt, echt, écht niet blij haar te zien. Er zijn 2 mogelijkheden. Ofwel mankeert het beestje iets aan haar blaas en maakt dat het haar onmogelijk haar plas op te houden. Zus lijkt daar niet echt in te geloven. Of het zou kunnen dat ze meer regelmaat nodig heeft dan ik haar kan bieden. Ik heb nu eenmaal geen regelmatig leven. Nooit gehad, ook niet voor ik ziek werd en sindsdien al helemaal niet.

Ik ben geen mens van vaste schema's. Ik ben geen moeilijke mens, dat niet, ik pas me vlot aan aan schema's die me van buitenaf worden "opgelegd". Dinsdagavond is het naailes, op woensdagnamiddag en vrijdagmiddag komt er iemand van Familiehulp. Daar kan ik mee leven. Maar daarbuiten ben ik niet tot moeilijk in banen te leiden. Je hebt zo van die mensen bij wie je aan de hand van de weekdag weet wat er op hun tafel gaat komen of welke huishoudelijke karwei ze op hun lijst hebben staan. Sinds ik ziek werd, benijd ik dat wel. Het zou mijn leven een stuk eenvoudiger en beheersbaarder maken als ik dat kon. Ik heb het al vaak geprobeerd en blijf regelmatig pogingen ondernemen. Maar het lukt me niet, Het zit gewoon niet in mijn natuur.

Mijn katten schijnen ermee te kunnen leven. Alhoewel ik vaak lees dat het nochtans wel gewoontedieren zouden zijn, die van slag kunnen raken als hun ritmes al te veel verstoord worden. Het enige wat ik daarvan merk is dat Snoezie zijn eten te snel naar binnen schrokt, als hij langer dan gebruikelijk erop heeft moeten wachten. En, dan moet ik kots opruimen. Wat bijlange na niet zo stinkt als al dat hond. Of ligt dat aan het feit dat ik nog steeds geen hondenmens ben?

Wat mijn humeur ook niet hielp, was dat zo ongeveer het eerste wat ik zag, toen ik de rolluiken optrok een politieagent was, die in de richting van mijn huis aan het kijken was. Dat belooft zelden iets goeds, een agent die aan je deur komt. En sinds ik er ooit eens een aan de deur heb gehad die me heeft uitgescholden op een manier die absoluut niet in proportie was met mijn misdrijf, slaat me nu eenmaal altijd de schrik op het hart bij elk spoor van blauw aan mijn deur. Lag ook niet aan mij, denk ik: ik hoorde achteraf dat ze hem in de buurt "den eurk" noemden. Gelukkig bleek deze agent naar mijn buurman op zoek. Pech voor buurman, goed voor mij.

Het hielp evenmin dat ik voor deze week een aantal karweitjes op mijn programma heb staan, die ik geneigd ben uit te stellen. Maar het moet. Geen keus. Dus ik zal me er toch moeten aan zetten. Al zou het wel geholpen hebben als ik dan net nu ik eraan wou beginnen zo geen pesthumeur zou gehad hebben.

Wat ook al niet hielp, was dat ik ben opgestaan op een moment dat ik nog niet genoeg geslapen had. maar aangezien er dingen zijn die moeten gedaan worden, had ik ook op dat vlak niet veel keuze. Een dag weinig uitvoeren, omdat je te weinig geslapen hebt, is nog altijd beter dan een dag helemaal niks doen omdat je in bed ligt tot je uitgeslapen bent om dan wakker te' worden op een uur dat je niks meer kan doen, want er is niks meer open.

Zucht, het helpt vandaag gewoon niet dat ik ik ben, tout court....

15:50 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

er zijn inderdaad zo van die dagen.. maar morgen is een betere dag :)

Gepost door: Maaike | 01-12-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.