23-11-09

Meeleven

Ik moet denken aan Blablamie, wiens vader in het ziekenhuis ligt. Haar ouders hebben zo ongeveer de leeftijd van Oma toen zij stierf. Het doet me terugdenken aan de lange periode van aftakeling die aan Oma's overlijden voorafging.

De levensfase waarin je geconfronteerd wordt met het naderende levenseinde van degenen die je grootgebracht hebben. Ik kwam vaak huilend terug van bij mijn Oma. gewoon omdat ik haar zag lijden en wist dat ik er niets aan kon doen. Ik kon haar niet helpen, ik kon het niet wegnemen, ik kon alleen maar er zijn en toezien. Opa's dood kwam heel vroeg en heel plots. Dat was heel anders. Oma heb ik jarenlang dag aan dag zien aftakelen en vooral hoe zij daaronder leed. Het ging haar heel slecht af, het ouder worden, de kwalen en kwaaltjes die daarmee gepaard gaan, het feit dat je niet meer kan wat je een paar jaar voordien nog wel kon.
Je staat daarnaast en je voelt je machteloos. Want je kan eigenlijk niets doen om dat lijden te verzachten. Je kan de pijn van de kwalen niet wegnemen. Je kan dat oude lichaam zijn vroegere kracht niet teruggeven. Je kan de huid die verslapt zijn rek niet teruggeven. Je kan helpen het grijze haar te verven, maar je kan het niet terug ravenzwart maken. Je kan de mensen die er niet meer zijn voor haar niet terugbrengen. Je kan eigenlijk niets. Tenzij er zijn.
En daar ben ik nu nog steeds erg blij om, dat ik er voor haar ben geweest. Daardoor was haar uiteindelijke overlijden een heel sereen gebeuren: ik wist, ik heb alles gedaan wat ik kon, tot en met bij haar zijn op het moment van haar dood. Maar de periode daarvoor, het moeten toezien hoe iemand aftakelt... brrr... Verschrikkelijk, hoor. Je zou het niemand toewensen, maar haast iedereen moet erdoorheen, door deze levensfase. Het hoort erbij.
Eigenlijk was haar overlijden zelfs een opluchting. Niet zozeer voor mezelf. Hoewel ik, toen ik vrijdag in het ziekenhuis was - het ziekenhuis waar zij overleed - eraan moest denken dat ik nu nooit meer aan haar ziekbed hoef te zitten. De laatste 10 à 15 jaar voor haar dood, heeft Oma regelmatig in het ziekenhuis gelegen. Ik herinner me nog heel goed het gevoel van machteloosheid. Ik zal in mijn leven beslist nog wel eens aan iemands ziekbed moeten zitten, maar nooit meer aan het hare. Zij heeft rust en die heeft ze ook verdiend. Ik denk dat ik dat in de jaren van haar aftakeling dat het meest heb gewenst, dat ze rust zou krijgen. Niet dat je naar iemands dood verlangt, hoe oud of afgetakeld die ook is. Je verlangt alleen naar het einde van diens lijdensweg, dat het gedaan mag zijn, voor altijd voorbij.
Die rust heeft mijn Omaatje nu. En ik heb de rust dat ik haar niet meer hoef te zien lijden, nooit meer. Anderen wellicht nog wel, maar haar niet meer.

09:30 Gepost door Schaduw Zijde in Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ja zo gaat het leven nu eenmaal .. helaas .. x

Gepost door: Eriamel | 23-11-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.