05-10-09

Activeringsscreening

Jullie hebben het hiernaast in de microblog misschien gezien: vandaag was ik bij de VDAB voor een zgn activeringsscreening. Ik had een tijdje geleden op aanraden van mijn contactpersoon bij het OCMW bij de VDAB gevraagd naar hun diensten voor mensen met een arbeidshandicap. Ik was dan eerst doorverwezen naar hun psychologe voor een gesprek en nadien kreeg ik de uitnodiging voor het gesprek van vandaag.

Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten, dus was ik toch wel een beetje zenuwachtig gisterenavond. Ik besloot dan maar om het gesprek wat voor te bereiden door heel mijn historie, van het driedubbel verdoemde jaar 2000 tot nu, wat mijn problemen zijn en ook wat mijn sterke punten zijn. Goeie zaak want de dame was er blij om. Ik ook want het maakte het vertellen van mijn historie een pak makkelijker. Als ik de draad kwijtraakte had ik tenminste iets om op terug te vallen. Het enige wat ik niet bijhad was mijn historie op vlak van jobs. Omdat ik veronderstelde dat ze die gegevens hadden via de databank van de VDAB. Ik moest daar immers vorige week nog naartoe en ze zeiden me toen dat dat als voorbereiding op het gesprek van vandaag was. Enfin, ze moeten het maar nakijken, want ik weet echt niet vanbuiten van wanneer tot wanneer ik waar gewerkt heb.

Dat was dan het eerste deel van het gesprek: wat is mijn opleiding, wat voor werk heb ik gedaan, wat is mijn medische historie, wat zijn mijn klachten enzoverder. En ze nemen niet zomaar gewoon je woord voor waarheid, het wordt ook wel getest. Mijn geheugenproblemen bijvoorbeeld. Stel, zei ze, dat ik je nu vraag wat je gisteren gegeten hebt. Ik ging al direct in de fout: gisteren was toch maandag, hé? Oeps! Ja, dat overkomt me wel vaker dat ik niet meer weet welke dag het is. Heb al wel eens een hele dag rondgelopen in de overtuiging dat het een heel andere weekdag was dan het echt was. En wat ik dan gegeten heb? Goh, denk denk denk... Ik voelde me plots echt half dement... Maar goed, het toont dan toch aan dat ik effectief wat problemen heb op dat vlak. Het is alleen nogal confronterend als je zo met je neus op de feiten gedrukt wordt.

En dat gebeurde nog enkele keren. Ik moest een aantal opdrachtjes uitvoeren. Zo moest ik bijvoorbeeld wat spelen met doosjes die ik naast me op de grond moest leggen en terug oppakken in een bepaalde volgorde. 90 seconden lang. Heel kort dus... Auw mijn rug, zei ik, toen ik mocht stoppen. Zou je dit een halfuur lang kunnen doen, vroeg ze. Ik heb geantwoord dat ik dat wel zou doen, als het echt zou moeten, maar dat je me dan nadien waarschijnlijk niet al te veel meer zou moeten vragen. Mijn rug doet nu trouwens nog altijd pijn, want zo een hele namiddag op een gewone stoel zitten, dat is een kleine marteling voor mij. Ik zit nu in mijn "bureauzetel" met extra kussentjes in rug en hals. Maar ook dat ga ik niet lang meer volhouden, ik moet echt gaan liggen. Opnieuw, toch wel confronterend, zo tegen je eigen beperkingen aanlopen.

Nog zo'n testje: ik moest vijsjes uit een doosje pakken en er in bepaalde volgorde moertjes en ringetjes aandraaien. Testje om te zien hoe het met je fijne motoriek gesteld is. Wel, ik dacht dat ik daar beter in was. Na een paar van die vijsjes werden mijn vingers stijf en kreeg ik last om de moertjes en ringetjes op te pakken en vast te houden. Ik zou dat misschien eens aan mijn dokter moeten zeggen, want ik heb dat nog al wel eens opgemerkt: dat mijn gewrichten als ik ze enige tijd in dezelfde positie hou, lijken te "verstijven". Dat ik bijvoorbeeld als ik mijn vingers lang gebogen hou, moeite heb om ze terug te strekken. Maar omdat dat niet voortdurend gebeurt, denk ik er nooit aan van de dokter daar eens naar te vragen, natuurlijk. Maar nu ik dat zo bewust heb gezien, verbaast het me plots niet meer dat ik al een paar keer een vinger heb verstuikt, gewoon terwijl ik iets oppakte, een kop koffie bijvoorbeeld. Want als dat gewricht vastzit en je bent daar niet voorzichtig mee, dan durft dat al wel eens "knak" te zeggen.

Dan waren er nog wat vragenlijsten en andere opdrachtjes. Enfin, ik heb daar toch van 13u30 tot 17u binnengezeten. Nu gaan ze dat dus in hun team bespreken en er ook nog de doktersverslagen en zo bijnemen. Dan geven ze een advies en dat gaat terug naar de VDAB.

Er zijn een aantal mogelijkheden. Ofwel dat je geen probleem hebt en zo terechtkan in het normale arbeidscircuit. Maar dat betwijfel ik. Of werken maar dan met de nodige omkadering en begeleiding. Daarvoor bestaat dan een heel begeleidingstraject, met stages enzoverder. De psychologe van de VDAB had dat al vermeld en ze dacht dat dat voor mij het meest waarschijnlijke zou zijn. Of werken, maar dan als vrijwilliger. Of ze komen tot de conclusie dat ze op de arbeidsmarkt echt niks met je kunnen aanvangen, en dat betwijfel ik dan toch ook weer. Ik zou het alleszins wel prettig vinden om - binnen het kader van mijn beperkingen - toch iets te kunnen doen, al was het maar omdat ik het beu ben om als maatschappelijk afval te worden aanzien. Dan was er ook nog iets van beschutte en sociale werkplaatsen, maar ja, dat is natuurlijk ook niet direct iets voor mij. Ik denk dat dat zo'n beetje de mogelijkheden zijn.

Enfin, ik ben dus toch wel benieuwd. Maar het zal nog makkelijk een maand duren voor ik er meer van weet. Tja, het heeft allemaal zijn tijd nodig... Wordt dus zeker nog vervolgd!

22:46 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.