14-08-09

Bessen plukken

Ik neem me al een paar jaar voor om in het najaar wat wilde bessen te plukken. Dat is er nu eindelijk van gekomen. Ben deze week al twee keer bramen en vlierbessen gaan plukken.

Vlierbessen zijn nieuw voor mij. Ik heb eerder in het jaar al vlierbloesemsiroop gemaakt. Een ontdekking! Heel lekker, moet ik volgend jaar beslist opnieuw doen. Nu staat er gelei op het programma. Ben erg benieuwd naar de smaak :-)

Bramen, dat was een herontdekking. In mijn jeugd gingen we er plukken "achter den ijzerweg". Daar op de spoorwegberm groeiden toen massa's braamstruiken. we pakten elk een emmertje en dan trokken we erop uit.  Ik was vergeten hoe dat smaakt, wilde bramen. Hemels zoet... Wat je in de winkel onder die naam koopt, heeft behalve vorm en kleur eigenlijk niets gemeen met de wilde variant.

In mijn tuin groeien ze ook, helaas... Maar die kan ik niet plukken want daar hebben we onlangs een portie vergif op gespoten. Helaas heeft het kort daarna geregend, zodat het gewenste effect uitbleef. Er staat achteraan in mijn wildernis zelfs een vlier en die mag wat mij betreft blijven, alleen al omwille van de vlierbloesemsiroop ;-)

Mijn eerste pluktocht was naar het weggetje dat de holle weg van de Breemputstraat verbindt met de Albert I-laan. Vandaag dan ook nog de holle weg Bruinstraat en een stukje van de Poststraat gedaan. Daar waren de meeste bramen helaas verdroogd. Alleen dicht bij de grond, maar die pluk je beter niet omwille van de vossenlintworm.

Het brengt herinneringen boven aan mijn kinderjaren. Oma was zowat in het bos opggeroeid en dat heeft ze toch wel aan mij doorgegeven. Ik heb zalige herinneringen aan bosbessen plukken in de Hoge Venen. Oma en Opa met een emmertje en wij, de kinderen kregen een plastic koffietas. En natuurlijk verdwenen de meeste bessen in onze mond in plaats van in de tas.

Herinneringen aan herinneringen ook. Oma die verteklde over haar zus, Hedel, die van al dat gedoe in het bos niet veel moest hebben. Ze zette zich op een stronk en vertikte het om nog verder besen te plukken. Oma, haar broer en haar vader vonden toen een nest rotte fazante-eieren en daarmee hebben ze Hedel  bekogeld :-) Oma kon héél goed mikken, dus mijn arme Tante Hedel zal er lief uit gezien hebben...

Ikzelf had het als kind ook niet zo begrepen op al dat gewandel in het bos. Doodsbang was ik ervan. Bang om verloren te lopen. Ik heb me altijd goed kunnen oriënteren in een stedelijke omgeving, maar in een bos loop ik verloren. Twee stappen en ik weet niet meer waar ik ben. Ook al wandel ik nu wél graag in het bos, ik kan nog altijd niet van de paden afgaan. Oma kon dat wel. Die stapte zomaar lukraak een bos in en zelfs als ze er nog nooit was geweest, dan nog vond ze er haar weg.

Maar ondanks de angst, is het toch wel blijven hangen, de hang naar het bos, de natuur. De liefde voor al wat groeit en bloeit deelden we allang, Oma en ik. We keken graag samen naar natuurdocumentaires en tuinprogramma's en een bezoekje aan een tuincentrum was een van onze favorieten. Het is me met de paplepel gevoerd en het vond een vruchtbare bodem. Ik ben graag in het groen, ik geniet ervan.

22:06 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.