05-08-09

Beu

Ik ben het beu. De laatste 2 weken zit ik in een patroon waar ik maar niet uitgeraak. Een "dag" 24u of meer wakker blijven, niet kunnen slapen, moe en overal pijn maar de ogen willen niet dichtvallen. En dan de "dag" daarna van uitputting haast de hele dag slapen, in slaap vallen aan mijn computer.

Het is nu ondertussen toch al van ongeveer de 2de week van juli dat de miserie begonnen is. Juist nadat mijn dokter met verlof ging. Moe, meer dan normaal, voor zover je dat normaal kan noemen natuurlijk. En dan de week voor hij terug zou komen sloeg het om naar dit patroon.  

Ik hoopte dat dat met die nieuwe pilletjes beter zou worden, maar ik merk er eerlijk gezegd nog niks van. De eerste 2 dagen dat ik die nieuwe pilletjes nam, was ik er bloednerveus van. Dat is nu over, maar de rest van de problemen niet. Tot zaterdag moet ik ze een week lang 2 keer per dag nemen. Ik hoop toch nog op beterschap. Als dat niet zo is, moet ik mijn dokter contacteren, want dan moet dat weer verder onderzocht worden.

Het is om zot van te worden, en het komt ook op een heel slecht moment. Ik heb er hier nog niets over gezegd, ik kon het niet. Ik kreeg een paar weken geleden het verslag van de arts die door het gerecht was aangeduid in het lader van mijn beroepsprocedure tegen het riziv. Het was negatief. Het is dwaas. Hij erkent mijn klachten wel, maar omdat ze niet "objectiveerbaar" zijn, kom ik niet verder in aanmerking voor arbeidsongeschiktheid.

OCMW en schuldbemiddelaar zijn duidelijk: ik moet terug gaan werken, anders wordt alle steun stopgezet. Ik vraag me af hoe ik dat moet doen. Goed, ik ben dus wel naar de vdab geweest. Bij het ocmw hadden ze me gezegd dat ik moest vragen naar een dienst die zich bezighoudt met integratie van mensen met een arbeidshandicap. Dat heb ik gedaan. Morgen, of liever deze middag heb ik een afspraak bij de psychologe van de vdab. Een soort intake-gesprek. Zien wat de problemen zijn en wat ze voor mij kunnen doen.

Kijk, ik kan dat proberen, gaan werken. Ik wil dat ook doen. Maar meer dan 2 halve dagen per week, dat zit er echt niet in. Dat is al al die jaren het maximum dat ik er kan uitpersen. En dat alleen in een periode dat ik me mentaal goed voel. Nu zolang ik dat kan, met plezier zelfs, als ze zoiets voor mij kunnen vinden. Maar er mezelf van onderhouden, dat is wat anders. Ik zie een leven van armoede voor mij en ik zie dat echt niet zitten.

Mijn huisarts stuurt me naar een psychiater in de hoop dat die mij kan "activeren". Ik weet niet wat ik me daarbij moet voorstellen. Alles wat mij kan helpen om psychisch sterker te staan is welkom, maar ik geloof niet dat dat dé oorzaak is van al mijn klachten.

Nu goed, whatever... ze doen maar allemaal. Ik zal, zoals steeds, in de mate van het mogelijke doen wat men van mij vraagt. Meer kan ik niet.

04:50 Gepost door Schaduw Zijde in Dagboek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wij voelen hier met je mee. Laat de moed niet zakken en probeer te werken aan meer financiële zelfstandigheid. Veel sterkte!

Gepost door: Catherine | 11-08-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.