10-06-09

Artisjok

Over wat er gisteren gebeurde ga ik het niet hebben, maar vandaag moest ik in de Colruyt hartelijk lachen om een jonge kassier die niet wist wat een artisjok was. Niet de eerste keer dat ik dat meemaak. De eerste keer dat ik me herinner was toen een medestudent rond etenstijd kwam binnenvallen, met grote ogen naar mijn bord keek en vroeg wat ik aan het eten was. Artisjok dus, met een dipsausje. Zalig, als je het mij vraagt. Maar blijkbaar heb ik andere eetgewoonten dan mijn medemensen :-)

Physaliskersen (ook gekend als ananaskers of kaapse kruisbes) kende die medestudente ook niet. Cactusvijgen heb ik ook bij menigeen geïntroduceerd. Dat laatste met weinig succes. Blijkbaar zijn er maar weinig liefhebbers van de subtiele smaak van deze heerlijke fruitsoort... Stervrucht (of carambole) gooide de hoogste ogen als het op vewonderde blikken aankwam, maar die zijn qua smaak ook nogal moeilijk (is vooral omdat je ze op het juiste moment moet eten: net rijp genoeg, wat niet simpel is)

Op zo'n momenten bedenk ik altijd dat ik als kind toch echt wel ontzettend gevarieerd heb leren eten. Oma had het niet op andere culturen, maar voor hun eten maakte ze een uitzondering. Ik herinner me bijvoorbeeld nog de introductie van de kiwi op onze markt. Dat gaan we proberen, zei Oma, en zodra ze in de winkel lagen, lagen ze ook bij ons thuis in de fruitmand. Ik denk dat het een van haar lievelingsfruitsoorten was. Ze kocht zelfs een kiwiplant voor in de tuin, maar ontdekte helaas te laat dat je daar een mannetje en een vrouwtje van moet hebben.

En zo werd iedere exotische fruit- of groentensoort die op de markt kwam bij ons thuis uitgeprobeerd. Oma had zich ook graag aan exotische vleessoorten willen wagen maar na het incident met de struisvogel gaf ze dat op. Bibi is nu eenmaal geen vleeseter en zal dat ook nooit worden...

Zo ging het ook met wat onze Marokkaanse vaders (de mijne en die van mijn broers en zussen) aan eetcultuur in huis brachten. Dat waren ondermeer die bewuste cactusvijgen. Couscous kwam uiteraad ook uit die hoek. Kwam zelden op tafel, tot er van die snelklaaroplossingen in de handel kwamen, die je alleen maar moet opwarmen. En de honingkoeken waar Oma zich een indigestie aan kon snoepen. Ooit kwam ze buiten uit de Marokkaanse bakker met een volle kilo van dat mierzoete spul, "want dat is toch rap op", meende ze. Mijn tanden deden al pijn als ik nog maar naar die berg zoetigheid keek :-D 

Het leutigste vond ik haar kennismaking met de Mexicaanse keuken. Ooit kregen we een kortingsbon in de bus voor een Mexicaans restaurant in Leuven. Ik zag dat wel zitten en Oma besloot dat ze dat ook wel eens wilde wagen. Ze keek een beetje wantrouwig naar de spijskaart en liet me uitleg vragen over wat we niet kenden. Maar na het eten besloot ze toch: wel, dat was lekker, heel anders, maar niet slecht. Ik nam me toen voor om haar eens wat vaker exotisch uit eten te nemen. Maar toen begon zij te sukkelen met haar gezondheiden later ik ook, en daarmee is het er niet meer van gekomen. Denk nochtans dat ze dat best wel leuk zou gevonden hebben, ons Omaatje :-)

En dan waren er nog de oude fruit- en groentensoorten, die haast niemand nog kent. Mispels bijvoorbeeld, ook een van mijn toppers op vlak van fruit. Of die die in duitsland meer gegeten worden dan hier. Wat een koolrabi is en hoe je die bereidt, heb ik ook al eens aan een kassierster moeten uitleggen.

Altijd weer verbaast mij dat. Voor mij zijn al die groenten- en fruitsoorten zo'n evidentie. Maar blijkbaar is dat absoluut niet bij iedereen zo. Dat is wat ik momenteel met het geldgebrek ook het meest mis: fruit. Appelen en peren, dat is geen probleem, die kan je altijd krijgen en ze kosten niet al te duur. Maar al de rest... 

 

19:45 Gepost door Schaduw Zijde in Mijn gedacht | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.